ამბავი იმის შესახებ, თუ როგორ მოვხვდი ბანკში, ვყლაპე მარილიანი წყალი და ჩავლპი მაღლივში

და დადგა ნანატრი წამი, თითქმის სამთვიანი შესვენების შემდეგ გადავწყვიტე ბლოგის მონახულება და ერთი-ორი სიტყვის დაწერა. ამ პერიოდის განმავლობაში ბევრი რამე მოხდა და რამე თუ გამომრჩა, მაინც და მაინც არ ინერვიულოთ
ბოლო გამოცდა, თუ სწორად მახსოვს 8 ივლისს ჩავაბარე. წესით და რიგით, 2-ში უნდა მოვრჩენილიყავი, მაგრამ "მომხმარებელთა ქცევიდან" გამოვედი და გადაბარებაზე მივედი. როგორც შემდგომ გაირკვა, სწორი ნაბიჯი გადამიდგამს (100 ქულა ავიღე ). ამის შემდეგ ტრეინინგები და გასაუბრებები დაიწყო: ჯერ ერთი კვირა სახალხოში, მერე ელიტ-ელექტრონიქსის მარკეტინგის განყოფილება და ბოლოს ბანკ რესპუბლიკაში. სახალხოში მერე ტესტირება გავიარე და ჩავაბარე, როცა დამირეკეს ტელეფონი გავთიშე. ელიტაში გასაუბრების მერე მირეკავდნენ, მაგრამ ტელეფონი გავთიშე. რატომ? იმიტომ, რომ რესპუბლიკის (ჯგუფი სოსიეტე ჟენერალი ) დელისის ფილიალში ვიჯექი. ჰომდა, აგერ უკვე 2 თვეზე მეტია, რაც ბანკში სტაჟიორი ვარ. რა თქმა უნდა, ხელფასი არ მაქვს და არც იმის შანსია, რომ დამტოვონ, მაგრამ სამაგიეროდ შემპირდნენ სერტიფიკატს მოგცემთო. თავიდან ცოტა უჩვეულო იყო, მაქსიმუმ სამ დღეში ერთხელ წვერის გაპარსვა და ჰალსტუხით (ე.წ. ყლინჯით) სიარული, მაგრამ სხვა რა გზა მქონდა?! შევეჩვიე! თქვენ ჩემი მეზობლების რეაქცია უნდა ნახოთ, ამ ბიჭს რა დაემართა, ცოლი ხომ არ მოჰყავსო
17 აგვისტოს კი მოხდა ის, რასაც უკვე ერთი კვირა ელოდნენ - დაიხურა ელიტ-ელექტრონიქსი. მართალია, მაგ მაღაზიასთან შეხება აღარ მქონდა, მაგრამ ეს ფაქტი მეც შემეხო და თითქმის ორი კვირით იძულებით "შვებულებაში" გამიშვეს. რა უნდა მეკეთებინა ამ დროის განმავლობა? დავდიოდი ძველ სამსახურში (რასაც მანამდე ვერ ვახერხებდი და დაუსწრებლად ვწერდი მასალებს), მაგრამ ჰოი საოცრებავ?! ხუთშაბათს ზღვაზე წასვლა გადავწყვიტე, ლევანი და ბესოც ავიყოლიე და პარასკევს საღამოს 6 საათზე ბათუმისკენ მიმავალ სამარშრუტო ტაქსში მოვკალათდით. ვინაიდან და რადგანაც, აქამდე ზღვაზე არ ვყოფილვარ, ეს ჩემთვის მეტად ამაღელვებელი მომენტი იყო. თავიდან ქობულეთში გაჩერებას ვფიქრობდით, მაგრამ რიკოთზე შესვენების დროს ლევანმა ნინოს დაუმესიჯა და მეტად სასიხარულო ცნობა მივიღეთ: ბათუმში მეტად ხელსაყრელ ფასში ოთახი ქირავდებოდა და ჩვენც ისღა დაგვრჩენოდა, რომ გზა ცოტათი გაგვეგრძელებინა. მინდა გითხრათ, რომ აჭარაში ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე სასიამოვნო 41 საათი გავატარე. მიუხედავად იმისა, რომ ბიჭები შორტების გამო დასცინოდნენ (რომელიც ჩემს სექსუალურ ფიგურას ხაზს უსვამდა ), მთვრალი ბესო ღამე არ გვაძინებდა და სანაპიროზე ბიჭები ჩვენს გვერდზე შარდავდნენ, მაინც ყველაფერი ძალიან კარგი იყო, უბრალოდ, ცოტა... გვერდზე ოთახში ნანა, ნინო და მათი დაქალი შორენა იყვნენ, რომლებიც, ბოლოს როდესაც ვნახე, გოჭებივით შებრაწულები იყვნენ თავიდან ყველაფრის დათვალიერებას ვგეგმავდი, თუმცა კვირას 5 საათზე უკან წამოსვლა მომიხდა და 12-ზე უკვე სახლში ვიყავი.
ჩამოვედი და ხუთშაბათს ისევ გამომიძახეს რესპუბლიკაში, გავაგრძელე საქმიანობა. ასევე გავიგე, რომ მაღლივში რეგისტრაციაა დაწყებული და ერთ დღეს ავისეირნე. პირველი, რაც თვალში მეცა, პირველკურსელები იყვნენ: უკომპასო გემებივით პირდაღებულები დადიოდნენ აქეთ-იქით. ჰომდა, მივედი საგნების გასარკვევად და გავიგე, რომ ამ სემესტრში უნდა გამეარა მმართველობითი აღრიცხვა, რომელსაც ვერ გავივლი, რადგან ფინანსური აღრიცხვა არ მაქვს ჩაბარებული. მოკლედ, გრძელი ამბავია ასე რომ, მომიწევს კიდევ ერთი სემესტრის დამატება და ნახვამდის ჩემო მაგისტრატურავ
დაბოლოს, რაღა თქმა უნდა, მუსიკალური გაფორმება. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გადავწყვიტე აქ ერთი, თქვენთვის უცნობი ჯგუფის სიმღერა დამედო. Pidżama არის პოლონური პანკ-როკ ჯგუფი, რომელიც ორჯერ შეიკრიბა და დაიშალა (1987–1990, 1995–2007). ჯგუფის ვოკალისტი და ლიდერი კრჟიშტოფ გრაბოვსკის, მეტსახელად გრაბაზი (Krzysztof "Grabaż" Grabowski). როგორც ნამდვილ პანკებს შეეფერებათ, მათი მუსიკაც მეტად დატვირთულია სხვადასხვა თემატიკით, მაგრამ ამაზე ტვინის ბურღვას ნაღდად არ დავიწყებ ახლა. უბრალოდ, ერთ სიმღერას გაჩვენებთ: Nikt Tak pięknie nie mówił,że się boi miłości (ჯერ არავის უთქვამს ასე ლამაზად, რომ სიყვარულის ეშინია). ძალიან ლამაზი სიმღერაა, პიდჟამას ერთ-ერთი გამორჩეული ბალადა და თუ არ მოგეწონათ, შეგიძლიათ თამამად დამტყიპოთ, იმიტომ, რომ მე ძალიან მომწონს

ეს კლიპი (ძალიან, ძალიან ლამაზია):



ესეც ლაივი, რომელზეც ვინმე გუტეკი მღერის. სამწუხაროდ, მასზე ვერანაირი ინფორმაცია ვერ ვიპოვე (გრაბაზი მარტო დასაწყისშია, მერე გადის სცენიდან). თუმცა, ორიგინალს არ ჩამორჩება არანაირად:

კინომუსიკა

ჰა, გამოტყდით, რამდენი ადამიანი უყურებთ ფილმებს სიმღერების გამო? თქვენი არ ვიცი და მე საკმაოდ ხშირად... გუშინ გოლ.გე-ზე ერთი გენიალური ფილმის საუნდტრეკები აღმოვაჩინე და სწორედ ამ ფაქტმა შთამაგონა მორიგი პოსტის დაწერა ჩემ მიერ ბოლო დროს მივიწყებულ ბლოგზე. მაშ ასე, ქალბატონებო და ბატონებო, თქვენ წინაშე იქნება ფილმები და მათი გამორჩეული მუსიკალური გაფორმება:

1. ONCE - მგონი, საქართველოში ადამიანი არ დარჩა, ვისაც კომპიუტერი აქვს და ეს ფილმი არ უნახავს. თავის მხრივ, "უანსის" () პოპულარიზაციაში საკუთარი არამოკრძალებული წვლილი მეც შევიტანე და შედეგმაც ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. ერთი სამოყვარულო კამერით გადაღებულმა ფილმმა აბსოლუტური უმრავლესობის მოწონება დაიმსახურა. ნუ, ეს ფილმი სრული არარაობა იქნებოდა, რომ არა ირლანდიელი მუსიკოსი გლენ ჰენსარდი და მისი მშვენიერი ჩეხი "პარტნიორშა" მარკეტა ირგლოვა (მარკეთა თურმე მარგარიტას ჩეხური ვარიანტი ყოფილა, მააშ ). არც კი ვიცი ამ ფილმიდან რომელი სიმღერის გამორჩევა შეიძლება, ყველა ძალიან მაგარია და ყველა საოცრად მომწონს. თუმცა, ამჯერად ოსკარის ჟიურის არჩევანზე გავამახვილებ ყურადღებას: Falling Slowly - სიმღერა, რომელმაც 2007 წელს ოსკარი მიიღო საუკეთესო საუნდტრეკისთვის.


2. School Of Rock - აქამდეც დამიწერია მგონი ბლოგზე გენიალურ ამერიკელ რეჟისორზე, რიჩარდ ლინკლეიტერზე. ჰოდა, ახლა იმას დავამატებ, რომ ამ კაცის ფილმებში გამოყენებული მელოდიები მართლაც გამორჩეულია დანარჩენებისგან. ფილმში "როკის სკოლა" მთავარ როლში ცნობილი კომიკოსი, მუსიკოსი, მსახიობი და რა ვიცი კიდევ რა, ჯეკ ბლეკი თამაშობს, რომელიც როკის მასწავლებელია "თინეიშეს დი"-ს ვოკალისტს კიდევ რამდენიმე ფილმში აქვს გამოვლენილი თავისი ვოკალურ-ინსტრუმენტალური მონაცემები, მაგრამ ეს მაინც განსაკუთრებულია. ახლა კი ერთ-ერთი საუნდტრეკი, AC/DC-ის ქავერი სიმღერაზე It's A Long Way To The Top.


3. Waking Life - ლინკლეიტერის გენიალური ფილმი, რომელიც მოგვითხრობს სიზმარზე სიზმარში. ცოტა არეული სცენარი, მუდმივი, გადაბმული დიალოგები, განსხვავებული ანიმაციები და ამ ყველაფერს ფონად თან სდევს მუსიკა, რომელსაც ვერ კლასიკას მივაკუთვნებ და ვერც ვერაფერს. ჩელო, ვიოლინო, პიანო... ყველაფერი თავის ადგილზეა თითქოს და ამ დროს ყველაფერი არეულია. მოკლედ, ბევრი რომ არ ვატრაკო, სჯობს თავად მოუსმინოთ ერთ-ერთ კომპოზიციას, ხოლო ყველა საუნდტრეკის მოსმენა, როგორც შესავალში აღვნიშნე, გოლ.გე-ზე შეგიძლიათ.


4. Yes Man - ჯიმ ქერის ერთ-ერთი ბოლო ფილმი, რომელშიც ის კიდევ ერთხელ მღერის. ამ მომენტში კაცი ფანჯრიდან გადახტომას აპირებს და ჯიმი სიმღერით გადააფიქრებინებს ხომ ვიძახი, სასწაულების ჩადენა შეუძლია მუსიკას-მეთქი...
სამწუხაროდ, აქ დასაკოპირებელი ლინკი იუთუბიზე ყველგან გაუქმებულია და ვისაც ძალიან დააინტერესებს, შეუძლია გადავიდეთ აქეთ

5. Cable Guy - კიდევ ერთხელ განუმეორებელი ჯიმ ქერი, რომელიც "ჯეფერსონ ეირფლეინის" სიმღერას Somebody To Love მართლაც ორიგინალურად ასრულებს ამის მოსმენის შემდეგ ვთქვი: "გავარტყი ჯეფერსონ ეირფლეინს".


6. Wedding Singer - კიდევ ერთი ნიჭიერი მომღერალი ადამ სენდლერი. მოკლე შინაარსი: ტიპი ქორწილებში მღერის და თავის ქორწილში საცოლე დაადგებს. ჰოომდა, მაგის მერე დეპრესიაში და ა.შ. დანარჩენს არ მოგიყვებით. იმედია, ინგლისური იცით და თავად მოისმენთ, რასაც ჩვენი ადამი იტყვის


ამ ფილმზე საუბრისას მხოლოდ ამით ვერ შემოვიფარგლები და ამ მეორე სიმღერასაც აუცილებლად უნდა მოუსმინოთ I Love Boy George


7. Kráska v nesnázích - ჩეხური ფილმი, რომლის სათაურიც ითარგმნება, როგორც "ლამაზმანი უბერდურებაში" (ჩემგან თარჯიმანი არ გამოვა ). სწორედ ამ ფილმისთვის საუნდტრეკის წერისას ეზიარა პირველად გლენ ჰენსარდი ჩეხურ კულტურას, ჩეხეთს, ჩეხ ქალებს... საბოლოოდ, ძალიან მაგარი რაღაც კი გამოუვიდა.


ამ დროისთვის სულ ესაა, თუ გამახსენდება რამე, დავწერ...

Fuck Me I'm Famous

გამარჯობათ, ცუნცულებო როგორ ხართ, ხომ არ მოიწყინეთ? ბლოგზე ბოლო პოსტის კომენტში ბუდამ ისე დაჟინებით მოითხოვა კიდევ ერთი, ცინცხალი პოსტი, რომ უბრალოდ უსინდისო ვიქნებოდი (მამენტ, ვარ კიდევაც ), მისი თხოვნა ცალ ყურში რომ შემეშვა და მეორედან გამომეშვა. ჰოომდა, რა ხდება ახლა აქ? როგორც ვხედავ, არც არაფერი შეცვლიდა. თუმცა, მე ხელი არ მიხლია და ვინ შეცვლიდა? ახლა პატარა თავის მართლებასავით გამომივა, მაგრამ ვიტყვი, რომ სადღაც ორი თვის წინ ე.წ. ვინდოუსი გადამიყენეს და მერე ერთი თვე ვიხვეწებოდი, ქართული უნიკოდი დამაყენებინეთ მეთქი... ბოლო-ბოლო ამასაც ეშველა, თუმცა, ვინაიდან და რადგანაც, წერის ხასიათზე დიდად არ ვარ ხოლმე, ვერაფრით მოვაბი, ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ, ბლოგზე მორიგი პოსტის გამოცხობას.
მაშ, გაინტერესებთ რა ხდება ჩემკენ ახალი? რა ხდება და როგორ უკვე ვწერდი, ამ სემესტრში სწავლა დავიწყე, სემინარებსაც ვაბარებდი და კოლოკვიუმებს არ ვიწერდი. შედეგად, 7-დან 4 საგანში 51 ქულას გადავცდი (მაქსიმუმი 60 იყო). უფრო მეტიც, სპეციალობის საგანში, მომხმარებელთა ქცევაში მაქსიმალური, 60 ავიღე, რაც ჩემს მაღლივურ კარიერაში უპრეცედენტო შემთხვევა იყო. სხვა 2 საგანში უსამართლოდ და უსინდისოდ დამაკლეს ლექტორებმა ქულები და მხოლოდ 45 დამიწერეს, მაგრამ ამაზე ბევრი არ გამიტრაკებია. არ მჩვევია, ქულების გამო გატრაკება. დაბოლოს, "საჯარო ფინანსების" ლექტორმა საერთოდ საჭიროდ არ ჩათვალა ჩემთვის ეთქვა, რამდენი მივიღე და მხოლოდ იმით შემოიფარგლა, რომ გამოცდაზე შემიძლია გავიდე ვერაფერს იტყვი, ამომწურავი პასუხია ლექტორისგან...
ისე, ამ ამინდებს შიგ ხომ არ აქვთ? ზაფხული მოვიდა, ივნისი მთავრდება ერთ-ორ კვირაში და ამ წვიმებმა რა შეიყეს ტო... ღამღამობით ფანჯრიდან რომ ვიხედები, ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს მტკვრის პირას ვცხოვრობდე. ამ დღეებში ერთი გასაბერი ქალ... ტფუ, ნავი უნდა ვიყიდო, რა იცი რაში გამომადგეს?! მაგარი ღადაობა იქნება, გზის მეორე მხარეს მაღაზიაში ნავით რომ გადავცურავ, კარებთან მივაყენებ და მერე შევალ შიგნით. თუმცა, როგორც რუსები იტყვიან, нет худа без добра-ოო. ღამის ორის მერე ჩემი კორპუსის წინ მთვრალი სირების ჯოგი არ იკრიბება და მანქანებით არ "გონკაობენ". გარდა ამისა, გზის მეორე მხარეს საბანკეტო დარბაზში ქორწილებისა და პანაშვიდების რაოდენობამაც იკლო რატომღაც. კიდე კაი! თორემ ზოგჯერ ისეთი შეგრძნება მქონდა ხოლმე, თითქოს გვერდზე ან მიცვალებული მიწევს და დაგვტირიან, ანაც ნეფე-პატარძალი "ასეთია ქურდი კაცის ბედზე" ცეკვავენ.
კიდე რაზე უნდა დამეწერა? რა ვიცი, რა ვიცი... მარადიული კითხვა: გვეშველება რამე? და ეგრევე მარადიული პასუხი: არა, არაფერი გვეშველება! მაისში თბილისი ოუფენ ეარზე დავდიოდი, სამივე დღე კარგი იყო. კი ვიღლებოდი უნივერსიტეტისა და სამსახურის მერე, მაგრამ თან მსიამოვნება :მაზოხისტი: სასტავს ვამუღამებდი და მაგარი როჟები იყვნენ: ღამის 12 საათზე შავი სათვალით, შავი წინ ოდნავ შეხსნილი (ისე, რომ მკერდზე ბანჯგვლები გამოჩნდეს) საწოჭკით, წვეტიანი პრიალა ტუფლებით და რა თქმა უნდა, კისერზე სველი ცხვირსახოცით შემოხვეული მასტები იყვნენ IIII LLLoooveee MMyyy CCCiityyy ნუ, იქ გაჟღერებულ ფრაზებზე აღარაფერს ვამბობ, მაგაზე ცალკე ესეს დაწერა შეიძლება: "მე აქ მუსიკის მოსასმენად არ ვარ მოსული, ბრატ. ბოზებს დედა უნდა მოვუტ*ნა და აქ ბევრ ეგეთს ვამჩნევ", ან კიდევ ერთი ფრაზა, რომელიც "ზე ბლექ ენდ რედსის" დრამერმა დაიმსახურა: "ასეთი *ლე როგორ უნდა დაიბადო ადამიანი" მაგრამ ყველაზე, ყველაზე, ყველაზე გენიალური მაინც ის იყო, რაც რუსულ-უკრაინული ჯგუფის, "დაფსტეპლერის" გამოსვლის დროს გავიგონე: "ამათ გორი წაგვართვეს ამათი დედა რო მოვტ*ან" სასაცილოა, სატირალი რომ არ იყოს. მიუხედავად ამ ყველაფრისა, მგონია, რომ ორგანიზატორებმა ამოცანას თავი კარგად გაართვეს. უბრალოდ, როგორც გავიგე, ფესტივალის ბიუჯეტი 2 მილიონი დოლარი იყოო და მაგ თანხად ერთ 4-5 ისეთ მაგარ ჯგუფს ჩამოიყვანდა კაცი, რომელზეც მინიმუმ 50 ლარის დახარჯვა არ დაენანებოდა არავის

ბოლოსთვის კი, რასაკვირველია, რუბრიკა "ჩემი მუსიკა". ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გადავწყვიტე რამდენიმე ვიდეო შემომეთავაზებინა. პირველ რიგში, ეს გახლავთ ცნობილი ირლანდიელი მომღერლის, Glen Hansard-ის ვოკალურ-ინსტრუმენტალური ანსამბლის, The Frames-ის სიმღერა Fitzcarraldo ამაზე სახელწოდების მქონდა ალბომიდან. თქვენი არ ვიცი და მე ძალიან მომეწონა. ხოლო რაც შეეხება მეორეს, ეს არის Starsailor-ის ახალი სიმღერის Hurts Too Much-ის აკუსტიკური ვერსია. მაგარი ნარნარი სიმღერაა, თან სულ რაღაც 4 აკორდის ბაზარია





კარგად ბრძანდებოდეთ

ეკუნას ძებნაში გაილია წუთები

გამარჯობა

ქვევით კომენტარში მისაყვედურესსავით დიდი პოსტის გამო, მაგრამ ვაი, სხვანაირად რომ არ შემიძლია. რაც გონებაში, გულში, ღვიძლსა და კუჭში მიტრიალებს ყველაფერი უნდა ვწერო ხოლმე
როგორც უკვე არაერთხელ აღვნიშნე, მუზას ვეძებ, რომელსაც პირობითად ”ეკუნა” დავარქვი. ვინაიდან და რადგანაც თავისუფალი დრო, ფაქტიურად, არ მაქვს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ჩემს ძებნას აქტიური ხასიათი არ მიუღია, ხოლო კვირის განმავლობაში ყველაზე დიდხანს მაღლივში, სამსახურსა და სახლში ვრჩერდები, გადავწყვიტე, ძიება ამ ადგილებიდან დამეწყო. ნუ, სახლი პირველ რიგში გამოირიცხა. სამწუხაროდ, ჩემს კორპუსში და საერთოდ უბანში ლამაზი გოგოების დეფიციტია. შემდეგ მოდის სამსახური, მაგრამ ეს სახლზე უფრო სწრაფად გამოირიცხა, რადგან რედაქციაში (რომელიც მძლეოსნობის დარბაზში მდებარეობს ) ათი განრისხებული მამაკაცის გარდა, მხოლოდ ორი ქალია. აქედან ერთი თანამშრომლის მეუღლეა, ხოლო მეორეს ქალს მარტო პირობითად და ისიც შეცდომით თუ უწოდებ. დარჩა მაღლივი. აი, აქ კი სიტუაცია გაცილებით ჩახლართულია. მიუხედავად იმისა, რომ შენობის ბნელ კორიდორებში საკმაოდ ბევრი მდედრობითი სქესის არსება დაძრწის, რომელიმეზე არჩევანის გაჩერება ურთულეს ამოცანას წარმოადგენს. თუმცა, რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ერთი ვიღაც მანდ მაინც შევნიშნე: მაღალი, გამხდარი, ოდნავ ხვეული თმით, ნაზი ხმითა და რა ვიცი კიდე რით... ორი დღე ”ვაკვირდებოდი” და მესამეზემ ე.წ. ”სიყვარულის დღეზე” კიბეებზე ყვავილებით შემხვდა. ეჰ, არაა ეს საქმე საჩემო-მეთქი,- გავიფიქრე უცებ და იმის კეთება დავიწყე, რაც უკეთესად გამომდის.
გუშინ დათოსთან ვიყავი მთაწმინდაზე. რამდენიმე მონახაზი მქონდა გაკეთებული სიმღერის და ეგენი ვაჩვენე. აზრები გავცვალეთ (ამ ფრაზაზე ჩემი უფროსი ჭედავს, ასეთი რაღაცების თქმა მარტო ქუჩური ლაპარაკის დროს შეიძლებაო ), რაღაცები შევასწორე, რაღაცები შემისწორა და საბოლოოდ ისე გამოვიდა, რომ ახალი ”ვეშჩის” წერა დავიწყეთ. ნუ, დასაწყისისთვის არაუშავდა. თან 4 საათი ვჩალიჩობდით და ბოლოს მცირე მონაკვეთი დავსვით. თანაც, ორ გიტარაში ლამაზი გამოვიდა უფრო.
წინა პოსტში ვინატრე, პიანინოზე დაკვრა მინდა ვიცოდე-მეთქი და ასე აგიხდეთ ყველაფერი კარგი! სწავლა დავიწყე და თანაც ძალიან მომწონს! მართალია, სიმფონიებს ჯერ ვერ ვუკრავ, მაგრამ არც მაქვს მაგაზე პრეტენზია სამაგიეროდ, უკვე რამდენიმე სიმღერას ვარჩევ, პირველ რიგში კი Aqualung - Strange And Beautiful-ს ჩავუჯექი და მაგარი ადვილი ყოფილა. პროსტა, ერთი მომენტია ბოლოში, ცოტა ჩქარა უკრავს და მანდ ვიჭედები ოდნავ. სახლში რომ მივუჯექი პიანინოს და დაკვრა დავიწყე, დედაჩემი კინაღამ ცუდად გახდა, ესღა გვაკლდაო... თუმცა, მალევე შეეგუა ბედს რაც ყველაზე საინტერესოა, ამასაც ჩემი გიტარის მასწავლებელი მასწავლის. მაგარი კაცია რა თამაზა! ადამიანი ორკესტრია! როგორც თვითონ ამბობს, ”გლეხურად” მიხსნის ყველაფერს, მაგრამ ამ ეტაპზე მეტისთვის, უბრალოდ, დრო არ მაქვს. ზაფხულში სოლფეჯიოს სწავლის დაწყებასა და ვოკალის მასწავლებელთან მისვლას ვგეგმავ. ვნახოთ, რა გამოვა მანამდე კი ელექტრო-გიტარის ყიდვას ვაპირებ. მუსიკის სახლში ვნახე გიბსონის სტილში, 667 ლარი ღირს და განვადებით ვაპირებ გამოტანას. პროცენტებში დამატებით 100 ლარი კი დამეხარჯება, მაგრამ ნაღდად არ მენანება. ამაზე კარგში მაინც ვერაფერში დავხარჯავ ფულს. თან ცოტათი საკუთარ თავს გავანებივრებ რა
აი, ასეთი იქნება ჩემი სიხარული:
დღეს (ანუ უკვე გუშინ) ბიძაშვილის დაბადების დღეზე წავედი. მაგრად კი მეზარებოდა თავიდან, მაგრამ პირობა მივეცი ბავშვს და ვერ დავარღვევდი. ნათესაობას ჩემი დანახვა ფრიად გაუკვირდა, არ ელოდნენ, რომ ბოლო-ბოლო გამოვჩნდებოდი სადმე. მიუხედავად იმისა, რომ ნათესავების უმეტესობა, რბილად რომ ვთქვათ, არ მევასება, საკმაოდ კარგი დრო ვატარე, ბიძაშვილებს ბევრი ვეფერე, ვესიყვარულე, ვეთამაშე, უგემრიელესი ტორტის სამი ნაჭერი მივირთვი (არადა არ მიყვარს ტორტები) და ღამე მოვაღწიე სახლში.

დაბოლოს, ერთი მეტად საინტერესო ფაქტი: Starsailor-მა სამიოდე კვირის წინ ახალი ალბომი გამოუშვა. მართალია, თავიდან ვერ დავამუღამე, მაგრამ ახლა ვუსმენ და მიდის ზიპინ-ზიპინით განსაკუთრებით ერთი სიმღერა მომწონს, Tell Me It's Not Over, რაღაც ძალიან ”რაღაჩნაირია ლააა” ვისაც ალბომის მოსმენა დააინტერესებს, შეუძლია ამ ლინკზე გადავიდეს. აქ კი მხოლოდ და მხოლოდ ზემოთ ხსენებული სიმღერის ვიდეოს დავდებ. აბა, უყურეთ და ისიამოვნეთ

Chcete mluvit česky?

Je to velmi jednoduché, prostě přijíte každou sobotu a pondělí na univerzitu, poslouchajte Vojtěcha a získáte mnoho znalostí მგონი, სწორად დავწერე... რა წერია, მაგას მნიშვნელობა არა აქვს. უბრალოდ, ვცდილობდი, იმის დემონსტრირება მომეხდინა, რომ ჩეხური ენის ლექციებზე დავიწყე სიარული და ამით ფრიად კმაყოფილი ვარ. ლექტორს ვოიტეხი ქვია. ახალგაზრდა ჩეხი მამაკაცია, გარეგნულად ტიპიური სლავი, ”რიჟა” თმებითა და წვერით, ცისფერი თვალებით და მოკლედ, ძალიან მაგარი ვინმეა. მომწონს ყველაფერი. თანაც, ლექციებს მაქსიმუმ 4-5 კაცი თუ ესწრება, რაც, ჩემი აზრით, უკეთესია: меньше народу - больше кислороду! სხვათა შორის, ეს მეექვსე ენაა, რომლის ათვისებასაც ვცდილობ. რატომღაც მომწონს ენების სწავლა და მაინც და მაინც დიდი პრობლემები არ მექმნება მაგაში. მართალია, სხვებთან შედარებით ესპანური ძალიან მივივიწყე, მაგრამ სამსახურში ხშირად მიწევს ხოლმე თარგმნა და ნელ-ნელა ვიხსენებ რაღაც-რაღაცებს. ნუ, რა თქმა უნდა, თავისუფლად ლაპარაკს, ალბათ, ვერ შევძლებ.

***

ერთი თვის წინ პრაღაში მდებარი ევროპუს უნივერსიტეტის ერთ-ერთ ფილიალში ჩემი CV გავაგზავნე, თან ონლაინ-რეჟიმში რაღაც აპლიკაციები და სამოტივაციო წერილები შევავსე და 6 აპრილს პასუხი მომივიდა, მიღებული ხარო. საუბარია, ზაფხულის სკოლაზე, რომელიც 11 ივლისს იწყება და 21-მდე გრძელდება. რა გასაკვირია, რომ პირობები ზღაპრული იქნება, მაგრამ ფასიც შესაბამისია - 23 აპრილამდე 760 ევრო უნდა გადავიხადო, რომელიც არ მაქვს ასე რომ, პრაღაში გამგზავრება გაურკვეველი დროით გადავდე მომავლისთვის.

***

უნივერსიტეტში წარმოუდგენელ სიბეჯითეს ვიჩენ. დაჟე (!!!) ჩანთა ვიყიდე და წიგნებს და ყველა აუცილებელ სასწავლო ინვენტარს თან ვატარებ, რა იცი რა ხდება?! ამ სემესტრში ეკონომიკის ფაკულტეტისთვის ახალი სისტემა შემოიღეს და ახლა თავად ავირჩიეთ ლექციების დროც, ლექტორებიც და თითქმის ყველაფერი, მაგრამ საკმაოდ ბევრი და ხანგრძლივი შუალედი გამომივიდა. როგორ ვატარებ ამ დროს? ბიბლიოთეკაში ვზივარ და სემინარებს ვამზადებ!!! მაააშ! საკუთარი თავის მიკვირს, მთლად დებილიც არ ვყოფილვარ. როცა მინდა, შემიძლია, როგორც ჩანს, მაგრამ ვაღიარებ, ბოლო ორი დღეა ვზარმაცობ

***

ამ სემესტრში ერთ-ერთი ახალი საგანი არის ”საერთაშორისო მარკეტინგი”, რომელსაც მასწავლის 80 წელს მიახლოებული ქალბატონი. საერთოდ, 21-ე საუკუნეს ეძახიან მარკეტინგის ეპოქას, რადგან ეს არის ყველაზე განვითარებადი სფერო ვაჭრობაში, რომელსაც დღეს უდიდესი ყურადღება ეთმობა. ჩემი აზრით, ამ საგანს არ უნდა ასწავლიდეს ასეთი მოხუცი ქალბატონი, რომელსაც დღემდე ჰგონია, რომ რუსეთის ფედერაცია მსოფლიოში საუკეთესო იარაღს აწარმოებს, ნატახტარი მსოფლიოში ერთ-ერთი უგემრიელესი ლუდია და საქართველოს ეშველება მეტიც, ერთხელ ლექციაზე ისიც კი გვირჩია, ვინც ”ადნაკლასინიკებზე” დარეგისტრირებულები არ ხართ, არ დაინანოთ ფული და დარეგისტრირდითო... მიზეზი? იმიტომ, რომ მაგარია! (მე კიდე ბებოს ვეძახი).
ყველაზე პრიკოლი ისაა, რომ, წესით და რიგით, ამ საგანში კოლოკვიუმი აპრილის ბოლოს უნდა გვეწერა, მაგრამ გასულ ორშაბათს დაგვაწერინა. როდესაც სტუდენტებმა ვიკითხეთ, რატომ ასე მალე, ჯერ მხოლოდ და მხოლოდ სამი თემა გვაქვს გავლილი, პასუხად მივიღედ: ”9 აპრილი მოდის და რა იცი, რა ხდებაო”. საოცრებაა რა... თუ არაფერი მოხდება, აპრილის ბოლოსაც ხომ დავწერდით შესანიშნავად. თუ მოხდება და ქვეყანა დაიქცა, ვის რა ტრაკში სათხრელად სჭირდება 90 სტუდენტის დაწერილი კოლოკვიუმები? ვიცი, ჩამჭრელი კითხვაა

***

მივუახლოვდი, მგონი, ყველაზე საინტერესოს. 9 აპრილი და ქუჩებში კიდევ ერთი რევოლუციის მოლოდინი იგრძნობა. თავი ვანუატუს რომელიღაც პროვინციის რომელიღაც მიყრუებული სოფლის მოსახლე მგონია, სადაც დღესაც ჯუნგლების კანონი მოქმედებს და იმარჯვებს ის, ვინც ძლიერია და არა ის, ვისაც ცოტათი მაინც (სულ მცირეოდენი) მეტი ჭკუა აქვს. ხალხი კი სულ გამაგიჟებს. ბრბოს ფსიქოლოგიაზე ბევრი მსმენია, რაღაცები წამიკითხავს კიდევაც და ვიცი, რა ადვილია აფექტის მდგომარეობაში მყოფი და აჟიტირებული მასის მართვა, მაგრამ თუ სხვაგან ამას გამორჩეული ორატორული ნიჭი და კიდევ ბევრი პატარ-პატარა ნიუანსი სჭირდება, საქართველოში ეს სულაც არაა აუცილებელი. უბრალოდ, საჭიროა რთულ პერიოდში მაზოლზე დაადგა ფეხი და მანამდე უჭირო, სანამ მიზანს არ მიაღწევ. საერთოდ, არ მიყვარს უეცარი ცვლილებები. ეს ყველაფერს, ყველა სფეროს ეხება, რადგან მიმაჩნია, რომ მოულოდნელი გარდაქმნების 90% წარუმატებლობისთვისაა განწირული, მით უმეტეს, ისეთ ქვეყანაში, სადაც დღეისთვის პატრიოტიზმი ჰგონიათ სუფრაზე ყანწის ჭერა და სამშობლოს სადღეგრძელოების სმა, ხოლო როცა ქუჩაში გამოდიან, სიგარეტის ნამწვავებს და ათას ნაგავს ისე ყრიან, რომ ამას არც უფიქრდებიან. აღარაფერს ვამბობ იმაზე, რომ ავტობუსში ბილეთის ყიდვა საჭირო სულაც არ არის, ”კონდუქტორები მაინც არ ამოდიან”... სამაგიეროდ, პირველივე შესაძლებლობის თანავე პარლამენტის წინ გამოდიან და ხან ერთი პრეზიდენტის გადაყენებას ითხოვენ, ხან მეორესი და დარწმუნებული ვარ, მომავალშიც ასევე გაგრძელდება, ორწლიანი ინტერვალით!
ალბათ, მაინც და მაინც რუსეთთან ომი უნდა გვქონდეს, რომ ეს ხალხი დროებით, თუნდაც მოჩვენებით შეიკრას ერთ მუშტად. სამსახურში ვუსმენდი გამყრელიძის გამოსვლას, სააკაშვილი გორში რო იყო ჩასული და ბომბი რომ აფეთქდა, შეშინებული გაიქცაო... ალბათ, მაგას სკოლაში ეგონა, რომ მასწავლებლები ტუალეტში არ დადიან. შე ყლეო, ბომბს რომ აგიფეთქდება ახლოს, გაიქცევი აბა რას იზამ?! ისიც საინტერესოა, ომის პერიოდში თავად ექიმი-მეწარმე-ლიდერი სად იმყოფებოდა. რაღაც არ ჩანდა არსად...

***

სამსახურში რა ხდება? ეჰ, ბოდიში და ყლეური სიტუაციაა. პირფერობა, ტრაკის ლოკვა, უაზრო ამბიციები, ზურგს უკან ლანძღვა... ალბათ, ახლა, როდესაც ამას ვწერ, ვინმე ჩემზე ფიქრობს, რა სირიაო, არაფერი გამიკვირდება. ძველი თაობა, ისინი, ვისთან ერთადაც ვმუშაობდი, ნელ-ნელა მიდიან და ახლები მოდიან. ამათ აშკარად ვერ ვუგებ, მაგრამ ვცდილობ, არ შევიმჩნიო, ჩემი საქმე გავაკეთო და გავერიდო იქაურობას.

***

რამე ხომ არ მავიწყდება? უი, ხო... ისევ მუზის ძიებაში ვარ ვინმე ან რამე მჭირდება, რომელიც წერას და ა.შ. რაღაცებს შთამაგონებს, ვისაც მივუძღვნი... ჰე აბა, ვინმეს შესაფერისს თუ იპოვით (მთლად 90-60-90 არ ვითხოვ ), აქეთ გამოუშვით.
დაბოლოს, რაღა თქმა უნდა, მუსიკალური გაფორმება. რამდენიმე დღეა სულ ამ სიმღერას ვუსმენ, ქუჩასა და უნივერსიტეტში ვღიღინებ და ვეძებ ვინმეს, ვინც პიანინოზე ამის დაკვრას მასწავლის. იმედი მაქვს, მოგეწონებათ.

გადმოღვარეთ ემოციები

როგორ ხასიათზე ხართ ახლა? მჯერა, შესანიშნავზე. თუ პროგნოზში რეალურ განწყობას ცოტა ავცდი, სასწრაფოდ გაიღიმეთ და ჩათვალეთ, რომ ცუდი წარსულს ჩაბარდა.
ალბათ, თითოეული ადამიანის ცხოვრებაში ყოფილა მომენტი, როდესაც ის ფიქრობს, რომ მოვლენები და ადამიანები მის წინააღმდეგ არიან განწყობილნი. მას ექნება შთაბეჭდილება, თითქოს მარტოა, არავის სჭირდება. ერთი დარტყმის აცილებას ვერ ასწრებს, რომ მეორე ხვდება. მაგრამ ყველაზე საოცარი ისაა, რომ მთელს წყენას, ბოღმას თუ ზიზღს არ ანთხევს, გულში ინახავს, ყველაფერ ამისგან წითელი ბუშტივით იბერება მანამდე, სანამ არ გასკდება და უვარგის ჰაერს გარეთ არ გამოუშვებს.
თუ არ ვარ მართალი, მომიტევეთ, რა თქმა უნდა. მე მქონია და მაგიტომ ვამბობ. ადრე ხშირად მემართებოდა მასე, მაგრამ ბოლო ერთი წელია სადღაც, ასეთი ფაქტი ჩემს ცხოვრებაში არ დაფიქსირებულა ადრე რაღაც სისულელეებზე ვიგრუზებოდი, მაგრამ მერე მაზოხიზმს თავი დავანებე. ბოლოს უფროსმა გამაბრაზა, მაგრამ სულ რაღაც ერთი დღით. საბედნიეროდ, ასეთ კრიტიკულ მომენტში (ლოლ) ჩემს გვერდზე არა, მაგრამ მესენჯერში თორნიკე აღმოჩნდა, რომელსაც ბევრი ვუბურღე ტვინი, თვითონ კი მშვიდად მიქნევდა თავს (უფრო სწორედ, სმაილი აქნევდა თავს ).
ჰოდა, რატომ დავიწყე ახლა ამაზე წერა. ყველაზე სასიამოვნო მომენტი რომელია, იცით? აი, რომ ითმენ, ითმენ და უცებ რომ ამოგასხავს. განრისხებული ლომი გალიაში აქეთ იქით რომ დახტის და მზადაა, ყველაფერს გადაუაროს, რაც კი გზაზე შეხვდება. ადამიანი ვულკანივით რომ ფეთქდება, თვალები უწითლდება, თავს ვეღარ აკონტროლებს და რამდენიმე წამის შემდეგ აღარც კი ეხსომება რა გააკეთა. რამდენადაც ვიცი, აფექტის მდგომარეობასაც ეძახიან ამას (შემისწორეთ, თუ ვცდები )
ჩემს მიერვე დაწესებული ტრადიციისამებრ, პოსტის ბოლოს სიმღერა უნდა ჩავსვა. ბევრი ფიქრი არ დამჭირვებია და საჭირო ”ვეშჩი” ეგრევე ავარჩიე

Just freedom is only a hallucination
That waits at the edge of the distant horizon
And we are all strangers in global illusion
Wanting and needing impossible heaven

მგონი, ეს სიმღერა ადრეც მქონდა დადებული, თუ მარტო ტექსტი დავაკოპირე მაშინ, ზუსტად აღარ მახსოვს, მაგრამ, ნებისმიერ შემთხვევაში, ღრმად ჩაისუნთქეთ და დაიკიდეთ. ნახეთ, სიცოცხლეა რა

ჩვენ სისტემის მონები ვართ © თორნიკე

რა შეიძლება ითქვას? ღრმად და უკიდეგანოდ ტრაკში რომ ვართ, ეგ მგონი ისედაც ყველამ კარგად იცის ვინც არ იცის კიდე, უბედნიერესია... აქ წერა ხშირად მინდებოდა, მაგრამ მეზარებოდა და ვიმიზეზებდი, თითქოს გამოცდებისთვის უნდა მოვემზადო, არადა, საერთო ჯამში, არაფერი მიკეთებია და შედეგიც შესაბამისია: მაღლივში მოღვაწეობის ორწელიწად-ნახევრიანი პერიოდის განმავლობაში პირველად შემეტენა საგანი და თან რა საგანი, თვით ფინანსური აღრიცხვა?! რთული არ ყოფილა, მაგრამ თავიდან სწავლა მეზარებოდა, ხოლო როცა ჭკუას მოვუხმე და რაღაც-რაღაცების კეთება დავიწყე, უკვე ლექტორს ვყავდი ათვალწუნებული და აჰა! არადა, მაგარი კაიფი სიტუაცია იყო. სემესტრი რომ იწყებოდა, პირველ ლექციაზე, რა თქმა უნდა, არ მივედი და მერე გოგოებმა მითხრეს, ბიჭებს გაგიმართლათ, რაღაც მოპიდარასტო ახალგაზრდა კაციაო ლექტორი ნუ, დავფიქრდი და მაგას რა ჯობია-მეთქი, ე.ი. ქულას დამიწერს, რაც ყველაზე მთავარია, მაგრამ სადა ბანაობ თურმე... ერთი ჩემი ჯგუფელი ბიჭი დაევასა და სულ იმას დასდევდა: ”ბექუნა, დღეს რატო არ მოემზადე? ბექუნა, ეს შენ არ გგავს! ბექუნა, შემდეგში ასე აღარ მოიქცე”. ეჰ, ალბათ, ცხოვრებაში პირველად თუ არა, მეორედ ვინატრე, ნეტა ცისფერი ვყოფილიყავი... ყველაზე მაგარი სემესტრის ბოლოს იყო, როცა ნიშნების წერის დრო მოვიდა. 7 თემიდან სამი ჩაბარებული მქონდა და ქულას მაინც არ მიწერდა. ჰოდა, რომ მივხვდი, ეს დამწერი არ არის-მეთქი, მეც ვენაგლე ცოტა და ჩვენ შორის მთელი აუდიტორიის წინაშე დაახლოებით ასეთი დიალოგი შედგა:
მე: ქულას რატო არ მიწერ?
ის: არაფერი გიკეთებია და იმიტომ.
მე: აბა ის სამი თემა რა არის?
ის: მთავარი ისაა, რას მიყვებოდი!
მე: რას გიყვებოდი?! მე გიყვებოდი და შენ მისმენდი! გეთქვა, რომ ცუდად ვყვები და აღარ ვიწვალებდი საერთოდ.
ის (ისეთი გაცხარებული, რომ მელოტი თავი მთლიანად გაუწითლდა): როგორ თუ მე გისმენდი?!
მე: რა იყო, არც მისმენდი?
ნუ, აქ მთელს ჯგუფს სიცილი აუტყდა და ლექტორმაც ყურადღება სხვა რამეზე გადაიტანა. საბოლოოდ, 60-დან 21 ქულა დამიწერა, რომ გამოცდაზე გავსულიყავი და გამოცდაზე 23 მივიღე, რაც, როგორც მოგეხსენებათ, ჩასაბარებლად საკმარისი არ გახლავთ გაპროტესტებაზე რომ მივედი, ოთახში სამი გამსწორებელი იჯდა, რომელთაგან ორი ქალი იყო და ერთიც ეს ჩემი ლექტორი. მინდოდა, ქალთან მოვხვედრილიყავი, რადგან ის ქულებს უმატებდა, თან ნასწავლი მქონდა, მაგრამ იმ კაცისმაგვარმა არსებამ შორიდან დამინახა თუ არა, შენ ჩემთან მოხვალო. შევედი, დავჯექი და მეკითხება: ”რა გინდა?” რასაკვირველია, ვუპასუხე, რომ 51 ქულა და საგნის ჩაბარება მინდა-მეთქი, მაგრამ დიდი ბოდიში, მაგას ვერ მოგართმევო და შემდეგ კიდევ კითხვა: ”სხვა რა გინდა?” ასეთი პასუხის მერე რა უნდა მდომებოდა, ცოტა ვეკამათე, ვეჩხუბე, ერთი ქულა მაინც მოვამატებინე და ნასიამოვნები სახით გამოვედი იქიდან განმეორებით გამოცდაზე რაღაც საშინელი ამოვანები მოვიდა და მაგაში 20 ქულა მივიღე. ასე რომ, ორსემესტრიანი საგანი შემეტენა და მაგას, სავარაუდოდ, მეოთხე კურსზე გავივლი.
სხვა რა ხდება ჩემკენ? ბოლო დროს სერიოზულად დავინტერესდი სტუნდეტების გაცვლითი პროგრამებით და ერთი სული მაქვს, რაიმე იოტისოდენა შანსი მაინც გამიჩნდეს, რომ აქედან უგზოუკვლოდ დავახვიო. გადავქექე ინტერნეტი, რამდენიმე საინტერესო ადგილიც აღმოვაჩინე, მაგრამ ეს ყველაფერი დიდ ფინანსებთანაა დაკავშირებული. ერთ-ერთ ვებ-გვერდზე პოლონეთში საზაფხულო სკოლა ვნახე ეკონომისტებისთვის, CV-ც გავაგზავნე და რაღაც აპლიკაციაც შევავსე და 13 თებერვალს პასუხი მომივიდა, რომ თქვენი აპლიკაცია დაკმაყოფილებულია და გელოდებით ქალაქ ვროცლავშიო, მაგრამ 20 რიცხვამდე 550 ევრო გადაიხადეო. რა თქმა უნდა, ფული ვერ გავჩითე და ამ ოცნებასაც დავემშვიდობე. თუმცა, ფარ-ხმალის დაყრას არ ვაპირებ და იმედია, ვნახავ რამე საინტერესოს.
სამსახური? ოჰ, სამსახური... მიკვირს, როგორ უნდა ინატროს ადამიანმა მუშაობა, მით უმეტეს, ისეთ ადგილას, სადაც უფროსი ისეთი, ბოდიში და, დაყლევებულია, როგორც ჩემთან. ადამიანი გარეგნულად და სულიერად ასე ჰგავდეს ფალოსს, მე ნანახი არ მქონდა, სანამ 4 წლისა და ერთი თვის წინ გაზეთში არ დავიწყე ”მოღვაწეობა”. ყველაზე მეტად კი იმაზე მეშლება ნერვები, რომ თავად იმას აკეთებს, რასაც სხვებს უკრძალავს. მართალია, უფროსია და ტრაკში სარიც უთხრია, მაგრამ მაინც არ არის ლამაზი. მილიონჯერ აქვს ნათქვამი, რომ ამ დედანაქაჩ რუსეთის ჩემპიონატზე და რუს ფეხბურთელებზე არაფერი დაწეროთო და თვითონ პირველივე შესაძლებლობისთანავე წერს. მიზეზი? ჩვენ პოსტ-საბჭოთა ქვეყანა ვართ და გვინდა თუ არა, მათთან დაკავშირებულები ვართო. ამ ყველაფერს სხვებიც ამჩნევენ, მაგრამ ჩუმად არიან, ეშიანით, მე კიდე ცოტა ნაგლად ველაპარაკები, ვიცი, ერთ-ერთი ყველაზე სტაჟიანი თანამშრომელი ვარ და ჩემს გაშვებას ვერ გაბედავს ჰო, თან შეცდომებსაც რო მისწორებს თავის ჭკუაში? ვერ ვიტან, როდესაც 100%-იანი ვიცი, რომ მართალი ვარ და მაინც მეკამათებიან, მაგრამ ბოლო დროს მივხვდი, რომ მასეთებს უხარიათ, როდესაც თანხმობის ნიშნად თავს უქნევ. ეგონოს, რომ სწორია
კიდე ის მიშლის ნერვებს, ზოგიერთებმა კუმირად ნარკომანი რომ გაიხადეს, რომელსაც გადაცემა ციხის საკნიდან მიყავს. ეჰ, ასეთი რამ მარტო საქართველოშია შესაძლებელი. ამბობენ, როგორი ხალხიცააო, ისეთი მთავრობააო. რა უკვირთ, ვეღარ გამიგია?! მახსოვს, სანამ მუშაობას დავიწყებდი, ჩვენი გაზეთის პირველ გვერდზე ”ვარდიანი” სააკაშვილის სურათი იყო, ახლა კი უფროსები წუთსაც ვერ ძლებენ ისე, რომ ქალბატონი ალასანიას გენიტალიების მდგომარეობა არ მოიკითხონ. ზოგს დემოკრატია ის ჰგონია, რომ ყოველ ორ წელიწადში პარლამენტის შენობასთან გამოვიდეს და რევოლუცია მოაწყოს. დაე, მასე იყოს! არავის ვეკამათები, თავში ქვა უხლიათ.
შეამჩნიეთ ავტობუსებში საკასო აპარატები? თავიდან, ძალიან არ მომეწონა ეს ნოვაცია, მაგრამ შემდეგ დავუფიქრდი და მაგარი რაღაცაა. სასიამოვნოა, როდესაც ავტობუსში მშვიდად ზიხარ ან დგახარ და ყოველ გაჩერებაზე მძღოლისგან დედის გინება არ გესმის, ეს უკანასკნელი კი გზაზე ნაკლებად იძაბება და თავისი საქმის მშვიდად კეთების შესაძლებლობა ეძლევა. მართალია, ბევრი ისე ჩადის, რომ არ იხდის, მაგრამ ეგ რა გასაკვირია, ჩემი გამოთვლებით, საქართველოში ასეთი რამ კიდევ მინიმუმ ერთი საუკუნე იქნება. ერთხელ, სამსახურიდან სახლში რომ მოვდიოდი, მაგარი რაღაც მოვისმინე ავტობუსში ერთი კაცისგან. ეს აპარატები ქართულ მენტალიტეტში არ შედისო აქ, წესით და რიგით, ანაზდად უნდა მივტრიალებულიყავი მისკენ და ჰაეროვნად მეკითხა: ”აბა რა ჩემი *ლე შედის ქართულ მენტალიტეტში?” თუმცა, მივხვდი რა, რომ ეს სიტყვები არ შემრჩებოდა და მინიმუმ 10 კაცი წიხლებით შემდგებოდა, აღარაფერი ვთქვი ზოგჯერ თქმა სჯობს არათქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდებისო...
დაბოლოს, გიყვართ ტრევისი? თქვენი არ ვიცი და მე ამ ჯგუფზე ბავშვობიდან ვგიჟდები. მახსოვს, კავკასიაზე პირველად რომ ვნახე Sing-ის კლიპი, დღესაც იმავე ემოციებით ვუყურებ, ოღონდ ახლა ამ ჯგუფის მთელი შემოქმედება ზეპირად ვიცი, მაშინ ასე არ იყო. მგონი, უკვე დავწერე აქ, რომ მათი ერთ-ერთი სიმღერის, Writing To Reach You-ს გარჩევა დავიწყე და ვჩქარობ გაცნობოთ (© ჩემი უფროსის სტილი ), რომ თავიდან ბოლომდე საკაიფოდ ვუკრავ უკვე. მიყვარს ფრენსისის სევდიანი და ამავე დროს, რაღაც იმედისმომცემი ხმა, ლამაზი სიმღერები გამოსდის. დღეისთვის სულ ეს იყო, მადლობთ ყურადღებისთვის. წასვლის წინ დააწკაპუნეთ ამ ვიდეოს და უსმინეთ ზემოთ ხსენებულ კომპოზიციას...

Baby join me in death

My Brother, Blues...

გუშინ მეორე გამოცდა მქონდა - სტრატეგიული მენეჯმენტი. ღმერთო, შენ მაინც თუ იცი რატო მასწავლიან ამდენ სისულელეს? ალბათ, ამ კითხვაზე პასუხი შენთვისაც კი ისევე გასაიდუმლოებულია, როგორც ჩემთვის. ნამდვილად არ მესმის, რას მარგებს იმის ცოდნა, რაც, დარწმუნებული ვარ, ცხოვრებაში 1%-თაც კი არ გამომადგება. ნუთუ მთელი ტანჯვა-წამება მხოლოდ ქულის გამოა? არ მინდა ქულა, მხოლოდ მინიმალური, რომ საგანი არ შემეტენოს და მერე თავიდან არ მომიხდეს მაგის გავლა. ჩემი ისედაც სუსტი ნერვები მეტ ”სტრატეგიებს” ვეღარ გაუძლებს. გიტარის მასწავლებელს, თამაზას რომ ვუთხარი საგნის სახელწოდება, კაცს გაეცინა: სტრატეგიები რაში გჭირდება, ომში ხომ მიდიხარო... რა ვიცი, თამაზი მასწ, რა ვიცი...

მივედი, ძლივს ვიპოვე 209-ე აუდიტორია, შევარჩიე, ჩემი აზრით, საუკეთესო მერხი და დავჯექი. ჯიბეში შპარგალკები ხელით შევამოწმე, ამოუღებლად - ყველაფერი ადგილზე იყო. ახლა მხოლოდ იმასღა ველოდი, ბატონი გელა როდის შემოვიდოდა და გადაწერას როდის შევუდგებოდი. მაგრამ, ჰოი საოცრებავ?! სად არის ბატონი გელა? უცბად აუდიტორიაში სამი ალქაჯი (ცოცხები აკლდათ ოღონდ) შემოვარდა, რომლებმაც რიგებს შორის ქარბუქივით ჩაიარეს და რაც კი წიგნი-კონსპექტი იყო, ყველაფერი გაზიდეს. ამ მომენტს გულმა რეჩხი მიყო: ”აი, სად გაგედო არტურ!” ვიჯექი და ვფიქრობდი, ნეტა რა მეშველებოდა. არადა, გამოცდამდე 40 ქულა მყავდა და ”მხოლოდ და მხოლოდ” 20-ღა მჭირდებოდა. მომივიდა 4 საკითხი, რომლებიც ეგრევე გადავწერე რვეულში. ერთი საკითხი მეცნო, წინა დღეს დაკონსპექტებული მქონდა და ნაწერი შარვლის უკანა ჯიბეში მედო. გავიხედ-გამოვიხედე, ალქაჯებიდან არავინ იყურებოდა და ამოვიღე ფურცელი და ძირს დავაგდე. თქვენ უნდა გენახათ ჩემი წამება, როდესაც პატარა ფურცხლის ნაგლეჯზე წვრილი ასოებით დაწერილი სიტყვების წაკითხვას ზევიდან დაჟინებული მზერით ვცდილობდი. ნუ, ასე თუ ისე, სამი საკითხი დავწერე ჩემით და იმედია, მინიმუმს მივიღებ, მაგრამ რომ წარმოვიდგენ, მომავალში კვლავ ასეთი კომისია იქნება და თან იმ საშინელ გამოცდებზე, უკვე გული მიწუხდება.

რას ვშვრები მე ამ დროს? ვმეცადინეობ? არა, არა... ეს აზრადაც არ მომსვლია ჯერჯერობით, არადა კარგი კი იქნებოდა. ძირითად დროს სახლს გარეთ ვატარებ - სამსახური! და შინ კი ან ამ ეშმაკისეულ კომპიუტერს ვუზივარ, ანაც გიტარას ვაჩხაკუნებ. კაი ხანია თამაზა სტივი რეის სიმღერას ”Mary Had a Little Lamb”-ს მასწავლის. ღმერთმანი, მიყვარს ბლუზი! ნამდვილად ღვთიური მუსიკაა - მრავალფეროვანიც, მხიარულიც, სევდიანიც, რომანტიკულიც, ისეთიც და ასეთიც. როდესაც უყურებ, თვალდახუჭული გიტარისტი როგორ ეფერება თავის მეგობარს, როგორ ჩააქსოვს მთელს გრძნობას მასში, როგორც ცდილობს თავის ენაზე აალაპარაკოს... თქვენი არ ვიცი და მე ტანში ჟრუანტელი მივლის.
ბლუზი მე-20 საუკუნის მეორე ნახევარში აშშ-ში წარმოიშვა. ისევე, როგორც მუსიკის ბევრი მიმდინარეობა, ისიც შავკანიანი ემიგრანტების ფანტაზიის ნაყოფია. დიდი ხნის განმავლობაში, ბლუზი მხოლოდ ზანგების (არ მიყვარს ეს სიტყვა, მაგრამ ვიხმარ მაინც) მუსიკა იყო. თავად სახელწოდება Blues ან Blues Devils-დან მოდის და მელანქოლიურს, სევდიანს ნიშნავს. დროთა განმავლობაში, ამერიკის სხვადასხვა ნაწილში ბლუზის რამდენიმე ქვეჟანრი ჩამოყალიბდა, თუმცა არსი არასდროს იცვლებოდა. ეს იყო პატარა კაცების მუსიკა, რომელიც ნელ-ნელა სულ უფრო პოპულარული ხდებოდა. მასზე ბევრს აქვს დაწერილი, მაგრამ რამდენიმე განსაკუთრებით მომეწონა: ”Блюз – это то, что делает тебя счастливым, когда ты хочешь смеяться, и заставляет плакать, если ты печален, потому что мы говорим о жизни...” და ეს მართლაც ასეა.
აქ დადებულ იუთუბის ლინკებს შეიძლება არც არავინ უყურებს, მაგრამ მე მაინც გავაგრძელებ ტრადიციას. ამჯერად, რა თქმა უნდა, რეპერტუარში მხოლოდ ბლუზი იქნება. პირველ რიგში, ის სიმღერა უნდა დავდო, რომელსაც ახლა ვარჩევ. ჯერ ამის მემილიონედის დონეზეც ვერ ვუკრავ, მაგრამ ერთი ნაბიჯითაც თუ წავიწიე წინ, ეგეც დიდი მიღწევა იქნება ჩემთვის. სტივი რეი - გიტარის გენიოსი, რომელსაც ამ ინსტრუმენტით ყველაფრის გაკეთება შეეძლო. განსხვავებული ტეხასური ჩაცმულობა, ბოხი ხმა, საყურე, მისი ლეგენდარული ქუდები და რასაკვირველია, გიტარა აბრევიატურით SRV - ეს ყველაფერი სტივი რეი ვონია.




კაცი, რომელმაც ცხოვრების ნახევარი კაიფში გაატარა, მაგრამ შეძლო და ნარკოტიკებს თავი დაანება, მაგრამ 35 წლის ასაკში ავიაკატასტროფაში გარდაიცვალა. ამ ისტორიასაც მოვყვები მოკლედ ბარემ. სტივის, ერიკ კლეპტონსა და სტივის ძმას კონცერტი ჰქონდათ ტორონტოში, რის შემდეგაც ისინი კლეპტონის ვერტმფრენით უნდა დაბრუნებულიყვნენ შტატებში, სადაც სტივი თავის საცოლეს ლენის შეხვდებოდა. საბოლოოდ, ისე მოხდა, რომ ვერტმფრენში, პილოტების გარდა, მხოლოდ ერთი ადამიანის ადგილიღა დარჩენილიყო და ყველამ დიდსულოვნად სტივის დაუთმო, მაგრამ სჯობდა, არ დაეთმოთ. აფრენიდან რამდენიმე წუთში ვერტმფრენი დაეცა და 4-ვე ადამიანი, ვინც შიგნით იმყოფებოდა, გარდაიცვალა. ამ ფაქტის მერე მეზიზღება ერიკ კლეპტონიც და სტივის საცოლეც რაც შეეხება ამ უკანასკნელს, სტივის სიგიჟემდე უყვარდა ეგ ქალი და მისთვის ბევრი რამე აქვს გაკეთებული. მათ შორის, რა თქმა უნდა, სიმღერებიც, რომელთაგან ორს გამოვარჩევ:
1. აბა თუ მიხვდებით, რა ქვია სიმღერას? დიახ, დიახ, Lenny. საცოლეს სახელი დაარქვა და ალბათ, მოსმენაც კმარა იმის გასაგებად, თუ როგორ უყვარდა ეს ქალი.



2. მეორე და ჩემი ერთ-ერთი უსაყვარლესი კომპოზიცია Pride And Joy

დაბოლოს, არასდროს დამავიწყდება ჩემი ჯგუფელის თვალები, რომელიც კუნოს სახლში სტივის კონცერტის ჩვენებაზე წავიყვანე. გოგო გაშტერებული უყურებდა ჯერ იმას, თუ როგორც უკრავდა მსოფლიოს ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო გიტარისტი და როდესაც სტივიმ გიტარა ჯერ ზურგს უკან, ხოლო შემდეგ კეფასთან მიიტანა და ისე აგრძელებდა დაკვრას, ვითომც არაფერი, ჯგუფელის გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა. იმაზე აღარაფერს ვამბობ, სტივიმ მაგ ლაივზე ტუჩებითაც რომ დაუკრა გიტარაზე

მარტოობა ინტერნეტში

წესით და რიგით, ახლა რამე დეპრესიული უნდა ეწეროს აქ, მაგრამ თავიდანვე გაგიცრუებთ იმედებს რაშია საქმე?! ახლავე მოგახსენებთ... დღეს პირველი გამოცდა მქონდა მაღლივში, 709-ე აუდიტორიაში მარკეტინგი უნდა გადამეწერა. სამი ჯგუფელი შევთანხმდით, რომ 40 საკითხს გავინაწილებდით. ნუ, ერთი, როგორც მიხვდით, მე ვიყავი და დანარჩენი ორი გოგოები. ვინაიდან და რადგანაც, ჩემთან გოგოები უფრო ზარმაცები არიან, 20 საკითხის დაწერა საკუთარ თავზე ავიღე და დარჩენილი 20 იმათ უნდა გაენაწილებინათ. მოვლენებს წინ გავუსწრებ და ვიტყვი, რომ ნახევარიც არ ჰქონდათ მომზადებული

ყოველ შემთხვევაში, მე მიცემული პირობის დარღვევა არ მინდოდა, საქმის დასამთავრებლად დღეს დილის 5 საათზე ავდექი და პატიოსნად შევუდექი შპარგალკების წერას. ჩემი გამოთვლებით, სადღაც 8 საათისთვის უნდა დამესრულებინა და გამოცდამდე ერთი საათით ადრე, 9-ზე უკვე მაღლივში ვიქნებოდი და სტრატეგიულად ხელსაყრელ მერხზე მოვკალათდებოდი მაგრამ სადა ბანაობ თურმე... 7-ზე ტელევიზორი ჩავრთე და ნტვ+პრემიერაზე გადავრთე, სადღაც, ჩემი გამოთვლებით, საინტერესო ფილმი უნდა ყოფილიყო. რა თქმა უნდა, გავარტყი თავიდან ჩეხური ფილმი მეგონა, მაგრამ ცოტა დავაკვირდი და პოლონური ყოფილა. თან რა მაგრად ჰგავს თურმე პოლონური ენა რუსულს, უთარგმნელადაც მესმოდა რას ლაპარაკობდნენ მთავარი გმირები.
ახლა სპოილერობას დავიწყებ და თუ არ გინდათ, ნუ წაიკითხავთ : ე.ი. ქალმა (ევამ) და მამაკაცმა (იაკუბმა) ერთმანეთი ინტერნეტის მეშვეობით გაიცნეს. ევა პოლონეთში ცხოვრობს, იაკუბი კი გერმანიაში, სადაც უნივერსიტეტში ლექტორად მუშაობს. გადის დრო და ამ ორი ადამიანის მეგობრობა სულ სხვა გრძნობაში გადაიზარდა. ისინი სულ უფრო მოუთმენლად ელოდებიან მომენტს, როდესაც კომპიუტერს მიუჯდებიან და მეორის მოწერილ წერილს წაიკითხავენ. მერე ბლა-ბლა-ბლა... გავიდა დრო და ისინი პარიზში შეხვედრაზე შეთანხმდებიან. საბოლოოდ, ერთმანეთს ნახავენ კიდევაც, მაგარ დროსაც გაატარებენ და ასე დაშორდებიან მართალია, კიდე მოხდება რაღაც-რაღაცები, მაგრამ ყველაფრის დაწერისგან თავს შევიკავებ და ვისაც თავად სურს ყველაფრის ნახვა, შეუძლია აქ შევიდეს...
აი, სურათებიც...



















































ნუ, ფილმი დაგეგმილზე დიდხანს გაგრძელდა და ამის გამო კინაღამ გამოცდაზე დავაგვიანე. საბოლოოდ, გადაჯდომ-გადმოჯდომ-ტაქსებით ათი წუთით ადრე ძლივს ავაღწიე, მაგრამ მარტო მომიხდა ჯგომა და კინაღამ რამდენჯერმე შემამჩნიეს გადაწერის დროს, მაგრამ ყველაფერმა კარგად ჩაიარა.
ისე, ეს ყველაზე ადვილი გამოცდა იყო და ნამდვილი ტანჯვა-წამება წინ მელის, თან ხუთი


P.S. მართლა ჩითავენ ასეთი გოგოები ჩატებში? ჰა, ხომ არ დამეწყო მეც ძრომიალი აქეთ-იქით?