ჯუმბერის აბაზანა

There's nobody here for me now...

2010-10-06T14:20:00.000-07:00

If I

Was to walk away

From you my love

Could I laugh again?

სათაურის ნახვის შემდეგ თუ გაიფიქრეთ, რომ ამ პოსტის წაკითხვა არ ღირს, რადგან მორიგი დეპრესიული ნაჯღაბნი იქნება, გილოცავთ! თქვენ ნაწილობრივ მართალი ხართ! საერთოდაც, სრულიად არასაიდუმლოდ გეტყვით, რომ ამის დაწერას მთელი რიგი მიზეზებისდა გამო არ ვაპირებდი. რა საჭიროა, ყველას მოუყვე იმის შესახებ, რაც ბოლო დროს თავს გადაგხდა, რას გრძნობდი და რას გრძნობ, ან უბრალოდ რა საჭიროა, რომ ყველას მისცე უფლება, შენს პირად ცხოვრებაში ხშირად ბინძური, ხანდახან კი სუფთა ხელებიც კი აფათუროს?! თუმცა, როგორც ერთ-ერთი ბრძნული ქართული ანდაზა გვასწავლის: მარტო კაცი პოსტვაშიაც ცოდვააო... ამიტომაც, დაე სხვებმაც იცოდნენ! ზოგს გაეცინება, ზოგი დადარდიანდება, ალბათ, ისეთებიც იქნებიან, ვინც ამ გვერდის ჩახურვის შემდეგ გაიფიქრებს, ნეტა ამას შიგ არა ჰქონდესო. რას ვიზამთ, მაქვს და ვერსად ვმალავ.

ალბათ, უფრო მხატვრული პოსტი გამომივიდოდა, გარემოც რომ შესაბამისი მქონოდა: საბეჭდი მანქანა, ცხელი ჩაი (თუ ყავა სჯობს?!), პირში გაჩრილი ფილტრიანი "ასტრის" ბოლოსწინა ღერი, ქუჩაში წვიმა და ძველ რადიოდან წამოსული სასიამოვნო მუსიკის ჰანგები. სამწუხაროდ, ზემოთ ჩამოთვლილი პირობებიდან მხოლოდ რამდენიმე სრულდება, რადგან არც სიგარეტს ვეწევი და არც ყავას ვსვამ, ჩაის ჭიქა ცოტა ხნის წინ ჩავცალე, ხოლო საბეჭდი მანქანები დიდი ხნის წინ შეცვალა კომპიუტერმა და უფრო მოსახერხებელმა კლავიატურამ. სამაგიეროდ, მუდამ ჩვენთანაა თბილისის წვიმიანი ოქტომბერი და Ray LaMontagne-ს Empty. რთულად თუ მოიძებნება სხვა სიმღერა, რომელიც ამ გარემოსა და ამინდს ასე ლამაზად შეესაბამება. კინაღამ მთავარი დამავიწყდა: კომპიუტერთან სველი ვზივარ! იფიქრებთ ალბათ, ეს რაღა შუაში იყოო, მაგრამ პასუხი ძალზედ მარტივია - გენიალური აზრების უმეტესობა ან ტუალეტში მომდის, ანაც აბაზანაში და ახლაც ერთ-ერთი ასეთი შემთხვევა გახლდათ. ვინაიდან ამჯერად საპირფარეშომ მიმაუხთლა, ცხელ შხაპს ვთხოვე დახმარება და აი ისიც, მოვიდა. ბოლო დროს როდესაც მეკითხებოდნენ, რატომ აღარ წერ არაფერსო, ვპასუხობდი, მუზა წასულია და როდის დაბრუნდება, არავინ იცის-მეთქი, არც ახლა შეცვლილა რამე. როგორც ჩანს, ჩემი მუზა მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობს და ჩემთვის არ სცალია. რას გაუგებ, როდის მოვა და როდის წავა, მხოლოდ თვითონ უწყის.

შესავალი კიდევ უფრო რომ გავაგრძელო, ბარემ პირდაპირ საქმეზე გადავალ. ზუსტად ერთი წლის წინ გადავწყვიტე, რომ 2010 წლის აგვისტოში საკუთარი თავისთვის უდიდესი ოცნება ამესრულებინა და პრაღაში წავსულიყავი. სავარაუდოდ, მიზანს მივაღწევდი კიდევაც, რომ არა უფრო დიდი ოცნება, მომიტევეთ - ოცნებები! მაისში Anathema-ს კონცერტზე მოგზაურობის ამბავი კი გეცოდინებათ, სექტემბერში კი მეორედ აღმოვჩნდი სამოთხეში. Archive-ს სანახავად ისევ და ისევ სტამბოლში გამგზავრების იდეა არცთუ დიდი ხნის წინ დაიბადა, მეც დიდხანს არ მიფიქრია და უმალ მივიღე გადაწყვეტილება. გარდა იმისა, რომ, ჩემი მოკრძალებული აზრით, თანამედროვების ერთ-ერთი საუკეთესო ჯგუფის მოსმენის შანსს ხელიდან ვერ გავუშვებდი, აუცილებლად მჭირდებოდა გარემოს შეცვლა, თორემ დეპრესიული განწყობის მორევი, რომელიც ნელ-ნელა მოექანებოდა ჩემკენ, საბოლოოდ წამლეკავდა. ხომ გაგიგიათ, საცა არა სჯობს, გაცლა სჯობსო! თავიდან მარტო ვაპირებდი დიდი თურქეთისკენ გამგზავრებას, ბილეთიც ვიყიდე საიტზე, ავტობუსში ადგილიც დავჯავშნე და გონებით უკვე ოსმალეთში ვიყავი, მაგრამ გეგმები მცირედით და სასიამოვნოდ შეიცვალა. ჯერ მაცაცომ (ისიც გეხსომებათ ანათემას პოსტიდან) თითქმის შეუძლებელი შეძლო და წამოსვლა მოახერხა, ხოლო შემდეგ ჩვენთან ერთად გამგზავრება თორნიკემ და ნათიამაც გადაწყვიტეს, რომლებმაც თბილისიდან გასვლიდან წინა დღეს თავიანთი მრავალწლიანი ურთიერთობის "ლეგალიზაცია" მოახდინეს და მთაწმინდის პატარა, კოხტა ეკლესიაში ჯვარი დაიწერეს.

საქართველოდან 26 სექტემბერს გავემგზავრეთ. როგორც მოსალოდნელი იყო, მგზავრობა დამღლელი გამოდგა, მაგრამ არა ისეთი, როგორც სამიოდე თვით ადრე იყო. თბილისიდან გასვლის შემდეგ დაახლოებით 25 საათი ვიმგზავრეთ, სანამ სტამბოლში შევიდოდით. შემდეგ იქ იყო სასტუმროს ძებნის ორსაათიანი პროცესი, რომელიც, ბოლოს და ბოლოს, წარმატებით დასრულდა და გავჩერდით ისტიკლალთან ახლოს მდებარე პატარა Guest House-ში სახელად Buena Vista (http://www.buenavistahostel.com/ - მთლად ისეთი არაა, როგორც საიტზე აქვს აღწერილი, მაგრამ დღეში 20 ლირას კვალობაზე ნორმალური იყო). ჩასვლის დღესვე მე და მაცაცო იმ ადგილის საძებნელად გავეშურეთ, სადაც კონცერტი უნდა გამართულიყო. სამწუხაროდ, ამჯერად ჩემმა ალღომ მიმტყუნა და ტაქსიმის მოედნიდან არასწორი მიმართულებით წავედით, მაგრამ, კიდევ კარგი, ერთი კეთილი ქალბატონი შეგვხვდა, რომელიც ინგლისურად ჩინებულად საუბრობდა და სწორ გზაზე დაგვაყენა. ბევრი ვიარეთ თუ ცოტა, მივადექით "ქუჩუქჩიფთლიკ პარკსაც" და სცენის აწყობის უნიკალურ მოვლენასაც დავესწარით.

სანამ უშუალოდ კონცერტის დეტალების მოყოლაზე გადავალ, სხვა თემებზე დავწერ. სტამბოლიდან 30 სექტემბერს საღამოს წამოვედით და ამ დროს განმავლობაში თითქმის მთელი ქალაქი ფეხით მოვიარეთ. ვნახეთ ყველაფერი, რისი ნახვაც შეიძლებოდა, ტოპკაპის სასახლით დაწყებული, გალათათი გაგრძელებული და ბეშიქთაშის სტადიონით დამთავრებული. დავლიეთ და ვჭამეთ ასევე თითქმის ყველაფერი, რისი დალევა/ჭამაც შეიძლებოდა და Grand Bazaar-ში ქობულეთელი რამაზაც კი გავიცანით, რომელსაც იქვე თავისი მოკრძალებული კაფე ჰქონდა. უნდა აღინიშნოს, რომ ეს ერთ-ერთი უიშვიათესი შემთხვევა გახლდათ, როდესაც უცხო ქართველის დანახვა გაგვიხარდა, რადგან საკმაოდ თავაზიანი კაცი აღმოჩნდა და რაღაც-რაღაცებში დაგვეხმარა. გარდა ამისა, საღამოობით ჩვენი ჰოსტელის გვერდზე მდებარე ქუჩაზე ვისხედით, ჩაის ვწრუპავდით, ზოგზოგიერთები (სახელსა და გვარს არ დავასახელებ) ჩილიმსაც ეწევოდნენ და შიგადაშიგ პაპიროსსაც უსინჯავდნენ გემოს. რაც მთავარია, იმართებოდა ნარდის მცირე ტურნირები, სადაც ჩემი დაუმარცხებლობის მითი გოგოებმა ფეხქვეშ გაიგდეს და ისე გათელეს, რომ ამ თამაშისკენ გახედვა კიდევ საკმაო ხანი აღარ მომინდება. ისევ სჯობს, ინტერნეტში უცხოელებთან ვივარჯიშო და რევანშისთვის მოვემზადო. ერთადერთი, ვისაც ვუგებდი, თორნიკე იყო, რადგან ნარდის გარტყმაში არაა. უი, ამ დაწესებულების მფლობელი ვინმე ალი იყო, ახალგაზრდა ბიჭი, რომელიც საკმაოდ გულთბილად გვესალმებოდა და გვეჭუკჭუკებოდა ხოლმე. არ ვიცი, ჩვენ მოვეწონეთ ასე ძალიან თუ მათემატიკა არ იცოდა, მაგრამ ანგარიშის დათვლისას ყოველთვის გვიკლებდა ხოლმე და ნაკლებს გვახდევინებდა. მინდა, მომენტით ვისარგებლო და ამისთვის მას მადლობა გადავუხადო! რაც შეეხება ჰოსტელს, ჭიჭყინა ბერიკაცს თუ არ ჩავთვლით, რომელიც მფლობელი იყო და იქ იშვიათად ჩნდებოდა, საკმაოდ მყუდრო ადგილი გახლდათ, უცხოელი გოგო-ბიჭების სავსე. განსაკუთრებით პოლონელი გოგონები სჭარბობდნენ, რომლებთან გამოლაპარაკება მხოლოდ და მხოლოდ ბოლო დღეს მოვახერხე. მანამდე ჩვენი "ურთიერთობა" მარტო აბაზანაში შესვლა-გამოსვლისას ჩახითხითებით შემოიფარგლებოდა: ორივენი პირსახოცშემოხვეულები ვიყავით და უფრო ხანგრძლივი დიალოგისთვის არცერთ არ გვეცალა.

და აი, დადგა კონცერტის ნანატრი დღეც, 28 სექტემბრის თბილი საღამო. დანიშნულების ადგილას საათ-ნახევრით ადრე მივედით, რომ არაფერი გამოგვპარვოდა და რიგში პირველები ვყოფილიყავით. რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, სწორედ მასეც მოხდა. იქვე მდგომ ჯიხურში ბიჭს ცოტა ტვინი ვუბურღე და კონცერტის აფიშებიც გამოვართვი, პარკის ტერიტორიაზე შესვლის შემდეგ კი პირდაპირ სცენის წინ დავიკავეთ ადგილები, იქ, სადაც ვოკალისტები უნდა მდგარიყვნენ. სანამ უშუალოდ ინგლისელები გამოვიდოდნენ, მაყურებლის "გახურებაზე" თურქულმა ჯგუფმა იზრუნა. უნდა აღინიშნოს, რომ დუეტმა Post Dial, რომელიც Electro-Indie-ს უკრავს, დაკისრებულ მოვალეობას თავი ჩინებულად გაართვა და რამდენჯერმე აპლოდისმენტებიც კი მოსწყვიტა დამსწრეთ. საბოლოოდ, დადგა 9 საათი და 30 წუთი და დაიწყო ის, რისთვისაც დაახლოებით 1500 კილომეტრი გავიარეთ. სიმართლე გითხრათ, კონცერტის რამდენიმე მონაკვეთი ბუნდოვნად მახსოვს. არა, მთვრალი არ ვყოფილვარ! უფრო მეტიც, მინერალური წყლის გარდა არაფერი დამილევია, მაგრამ სცენიდან იმხელა მუხტი მოდიოდა, ერთ ადგილას გაჩერება მიჭირდა. ხან თავს ვაქნევდი, ხანს ხელებს, ხან ფეხებს, ხან მთლიანად ვქანაობდი ერთ ადგილას საყვარელი სიმღერების მელოდიების თანხლებით. ერთადერთი, რაც ნათლად მახსოვს, ის იყო, რომ Rosko John-ს დავუძახე და მანაც გამომხედა და გამიღიმა.

ჯგუფმა ფაქტირად ყველა ის სიმღერა დაუკრა, რომელიც განსაკუთრებით მიყვარს, მაგრამ დრო გადიოდა და მათი გამორჩეული, ჩემთვის ნომერ პირველი კომპოზიცია Again არ სრულდებოდა. იმითაც კი ვიმუქრებოდი, რომ თუ არ დაუკრავდნენ, სცენაზე ავვარდებოდი და ძალით დავაკვრევინებდი, მაგრამ ამის გაკეთება აღარ მომიხდა - სეტლისტში ბოლოს სწორედ Again გახლდათ, თანაც სრული, 18-წუთიანი ვერსია!

მთავარი მოვლენები კი კონცერტის შემდეგ განვითარდა. ორგანიზატორები გავიცანი და ჯგუფის წევრებთან შეხვედრა ვთხოვა, რაზეც დიდი სიამოვნებით დამთანხმდნენ. დაახლოებით 10-15 წუთიანი ლოდინის მერე შეგვიყვანეს სცენის გვერდზე შემოღობილ ტერიტორიაზე და იმ ადამიანებთან ვიღებდით სურათებს და ვსაუბრობდით, რომელთა არა მხოლოდ ცოცხლად ნახვა, არამედ შეხებაც კი რამდენიმე თვის წინ ოცნება იყო! ყველაფერმა იმაზე გაცილებით უკეთესად ჩაიარა, ვიდრე მოსალოდნელი იყო. ჯგუფის ცხრავე წევრი არ გვინახავს, მაგრამ პირადად მე ბილეთზე ექვსი მათგანის ავტოგრაფი დამრჩა. რაც ყველაზე სასიამოვნოა, ძალიან გაუკვირდათ, როდესაც გაიგეს, რომ მათ სანახავად საქართველოდან ვიყავით ჩასულები და მადლობები გვიხადეს, შემდეგ თვითონაც გვიღებდნენ სურათებს და იქვე ახლომახლო მდგომ ჯგუფის სხვა წევრებს უყვებოდნენ ჩვენი "გმირობის" შესახებ. ჩემთვის განსაკუთრებით ემოციური როსკოსთან შეხვედრა იყო, რომელმაც კონცერტიდან მიცნო, თვითონ მოვიდა და გადამეხვია, ხოლო მაცაცო Dave Pen-თან საუბარს და ჩახუტებას ასე მარტივად თუ გადაიტანდა, ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი. ასევე სასიამოვნოდ გამაკვირვა Pollard Berrier-მა, ვინც მანამდე მაინც და მაინც დიდად არ მეხატებოდა გულზე. რატომღაც ეს ადამიანი ყოველთვის ქედმარალი და ცხვირაბზეკილი მეგონა, მაგრამ პირიქით კი აღმოჩნდა - ჯგუფის წევრებს შორის ყველაზე ჩუმი და მორიდებულია. სწორედ მან მითხრა, თქვენნაირი თაყვანისმცემლების შესახებ რომ ვიგებთ, მაგიტომაც ვწერთ მუსიკას და მოტივაცია არ გვაკლიაო. ვერაფერს იტყვი, ეს კაცი სადღაც მართალიცაა...

Pollard Berrier

Steve Harris

Rosko John

Darius Keeler

Dave Pen

Pollard Berrier & Danny Griffiths
Maria Q

ჰოდა, ასე... ცხოვრებაში მეორედ ვიყავი სტამბოლში, მეორედ ვიყავი სამოთხეში, მეორედ ავისრულე უდიდესი ოცნება და დავბრუნდი ბედკრულ, ნაცრისფერ და სველ საქართველოში იმის იმედით, რომ მომავალშიც კიდევ არაერთხელ მომეცემა იმავე ემოციების განცდის საშუალება.

ალბათ, კიდევ შეიძლება რამის დაწერა, მაგრამ საშინლად მეძინება და ბოლოსკენ ჩემი გადაღებული ვიდეო შემოგინახეთ: ქალბატონებო და ბატონებო, Finding It So Hard (FISH)!

I'm finding it so hard

To communicate with you

I'm finding it so hard

To show myself to you

Cause these feelings

Won't go away

God give me the strength

To get over this

So I won't keep my love in here

And All That I Know Is I Love You...

2010-05-23T08:37:00.000-07:00

...Yes, I Love You

არიან ჯგუფები და შემსრულებლები, რომლებსაც ვუსმენთ; არიან ჯგუფები და შემსრულებლები, რომლებიც მოგვწონს; არიან ჯგუფები და შემსრულებლები, რომლებიც გვიყვარს და არიან ჯგუფები და შემსრულებლები, რომლებსაც იმდენად იმდენად ვეჩვევით, რომ მათ ნარკოტიკის ეფექტი აქვთ. რაც უფრო მეტს ვუსმენთ, მით უფრო მეტი გვინდა, მათ გარეშე ერთი დღე, საათი, წუთი და წამიც კი წარმოუდგენელია. ალბათ, ძნელი მისახვედრი არ უნდა იყოს, რომ ახლა ისევ და ისევ ანათემაზე ვაპირებ წერას. მართალია, ამ ჯგუფზე სალაპარაკო და საწერი თემა არასდროს გამომელევა და თუ დავიწყე, ერთი ცალკე ბლოგი მაინც უნდა მივუძღვნა, მაგრამ ჩემი სიზარმაცის ამბავი რომ ვიცი, პირველი ორი პოსტის მერე თავს დავანებებ, რაც გულს ძლიერ დამწყვეტს. დიდხანს ვფიქრობდი, კონკრეტულად რაზე შეიძლება დავწერო ისეთზე, რომ ძალიანაც არ გამიგრძელდეს და თან უცბად გაჩენილი წერის მოთხოვნილება დამიკმაყოფილოს. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, ერთ დასკვნამდე მივედი: საუკეთესო თემა ანათემას ახალი ალბომი იქნება, რომელიც 2010 წლის 31 მაისს ოფიციალურად გამოდის, მაგრამ კრებულში შესული 10 სიმღერიდან 6 უკვე ისედაც ვიცი...
ზოგი ამ ალბომს 7 წელი ელოდა, ზოგმა მხოლოდ ახლაღა გაიგო საერთოდ ამ ჯგუფის არსებობის შესახებ და არც ის იცის, აპირებენ თუ არა რამის გამოშვებას, მე კი დაახლოებით 4-5 წელია მოლოდინის რეჟიმში ვარ გადასული და აი, ისიც! სათაურიც როგორი შეურჩევიათ: We're Here Because We're Here. მართალია, ბევრს არ მოეწონა (ვაღიარებ, თავიდან არც მე მომხიბლა მაინც და მაინც), მაგრამ დროთა განმავლობაში ყველაფერი თავის ადგილზე დადგა. ეს სწორედ ისაა, რაც უნდა ყოფილიყო! ისინი არც არასდროს წასულან სადმე და ახლაც ჩვენს გვერდზე არიან, შეგვახსენეს თავი, კიდევ ერთხელ გვითხრეს, რომ მუდამ ჩვენს გვერდზე არიან და ნებისმიერ მომენტში, როდესაც თავს მარტოსულად ვიგრძნობთ, უხასიათოდ ვიქნებით ან რაიმე მოულოდნელი ამბავი გაგვახარებს, მზად იქნებიან, თავიანთი ულამაზესი მუსიკითა და ხმებით დახმარების "ხელი" (ან რაიმე სხვა) გამოგვიწოდონ. ერთხელ ბადი გაიმ თქვა: "Блюз – это то, что делает тебя счастливым, когда ты хочешь смеяться, и заставляет плакать, если ты печален, потому что мы говорим о жизни..." მართალია, ეს სიტყვები ბლუზზეა ნათქვამი, მაგრამ ზუსტად იმავეს განმეორება ანათემასთან მიმართებაშიც შემიძლია და დარწმუნებული ვარ, შეცდომად არავინ ჩამითვლის.
რა თქმა უნდა, აღსანიშნავია, ალბომის ყდაც: ესეც სწორედ ისაა, რაც უნდა იყოს! საერთოდ, ამ ჯგუფის ერთ-ერთი გენიალური თვისება არის ის, რომ ყოველი ალბომის გარეკანი ზუსტად ასახავს იმ განწყობასა და შინაარსს, აზრსა და განწყობას, რაც მასში შესულ სიმღერებში დევს.

ასე იყო აქამდე და ალბათ, ასე იქნება მომავალშიც. ამაში დასარწმუნებლად საკმარისია ემოციური Judgement-ის, მელანქოლიური A Fine Day To Exit-ის ან თუნდაც დეპრესიული A Natural Disaster-ის გახსენებაც. თუმცა, წინა ალბომებისგან განსხვავებით, ამჯერად ნაკლებია შავ-ბნელი ფერები, ნაკლებია ცრემლი. სამაგიეროდ, იგრძნობა სიყვარული და იმედი, სიმღერებში ბევრი ცვლილებაა შესული. როდესაც ვინსენტს ერთ-ერთი ჰოლანდირუი მუსიკალური არხისთვის მიცემულ ინტერვიუში წამყვანმა ჯგუფის მუსიკის დახასიათება სთხოვა, ანათემას ვოკალისტი ჩაფიქრდა, ჯერ მარცხნივ გაიხედა, შემდეგ მარჯვნივ, ბოლოს თავს ზემოთ მფრინავ რამდენიმე ბუზს მოჰკრა თვალი და საბოლოოდ ასეთი პასუხი გასცა: "Multi-dimensional". მართლაც, ამ ალბომში საკმარისადაა გიტარის მძიმე რიფები, ისევე, როგორც ელექტრონიკა, დრამის ლამაზი გადასვლები, რასაკვირველია, პიანოც, რომელიც არაჩვეულებრივ, არაამქვეყნიურ განწყობას ქმნის. რაც ყველაზე მთავარია, უფრო მეტ სიმღერაში ჩნდება ლი და თავისი ულამაზესი ხმით ტკბობის საშუალებას გვაძლევს. მართალია, ჩვენი ქერა ქალბატონი წინა პლანზე იშვიათად ჩნდება და ძირითადად, ბექ-ვოკალით უწევს დაკმაყოფილება, მაგრამ ჩემნაირი "კერპთაყვანისმცემლისთვის" ესეც სავსებით საკმარისია.
ყველაზე მნიშვნელოვანი კი, რაღა თქმა უნდა, სიმღერებია:

"Thin Air" – 5:59
"Summernight Horizon" – 4:12
"Dreaming Light" – 5:47
"Everything" – 5:05
"Angels Walk Among Us" – 5:17
"Presence" – 2:58
"A Simple Mistake" – 8:14
"Get Off, Get Out" – 5:01
"Universal" – 7:19
"Hindsight" – 8:10

ამ სიიდან ერთი სიმღერის გამორჩევა ძალიან რთულია, ყველა თავისებურად საოცარია და შეუძლებელია რომელიმეზე თქვა, დანარჩენებს ჩამოუვარდებაო... Angels Walk Among Us ანათემამ საკუთარ საიტზე დაახლოებით ორი წლის წინ დადო, მაგრამ, როგორც ვიცი, ალბომში ცოტა სახეშეცვლილი ვერსია შევიდა: კერძოდ, ძველი სიმღერა ორ ნაწილად გაიყო და მეორე ნაწილს Presence დაერქვა. უფრო ადრე გახდა ცნობილი Everything და A Simple Mistake. თუმცა, ერთ-ერთი მთავარი ჰიტი, ალბათ, მაინც Thin Air არის, რომლითაც ჯგუფის მიერ ბოლოს დროს ჩატარებული კონცერტების 90% იხსნება. ისევე, როგორც Everything-ში, აქაც გამოკვეთილია სიყვარულის თემატიკა და ჩემ მიერ ამ პოსტის სათაურში მოყვანილი ფრაზაც ამის ნათელი დასტურია. თუმცა, ანათემა რის ანათემა იქნებოდა, შიგადაშიგ, სტრიქონებს შორის, მცირე დოზით, მაგრამ მაინც მელანქოლია რომ არ ჩაექსოვა.

You know how it feels but... is it all in your mind?
When you know how it feels to be pushed and pulled through your life
And sometimes it seems like there is life in your eyes
And all that i know is I Love You

Yes I Love You

And it feels like we're already flying
But the air is too thin and we're dying
The clouds all around take us higher
The world far below is on fire
I hold out my hand just to touch you
And all that i know is i love you
A vision a promise of heaven
A reason for being forever

ამ მუსიკის ერთხელ მოსმენით აღქმნა და ამით დაკმაყოფილება შეუძლებელია. მას შემდეგ, რაც დაახლოებით ერთსაათიანი პლეილისტი ისე ჩაივლის, თითქოს სულ რაღაც ორი წამი გავიდა, სხეულს, გულსა და გონებას სიმღერების ცალცალკე მოსმენის აუცილებლობა გაუჩნდება და უცებ, სამი კვირის შემდეგ შეიძლება აღმოაჩინოთ, რომ ბოლო 21 დღის განმავლობაში ვინამპში მხოლოდ ერთი სიმღერა გაქვთ ჩაგდებული, რომელსაც დღე და ღამ ატრიალებთ და ეს დისკომფორტს სულაც არ გიქმნით. პირიქით, როგორც შესავალში აღვნიშნე, ნარკოტიკული დამოკიდებულებაც კი გაგიჩნდათ და უკვე ქუჩაში, სამსახურისკენ, სასწავლებლისა ანდა სახლისკენ გამგზავრებისასაც გინდათ მისი მოსმენა. გარდა ამისა, გრძნობთ, რომ განწყობაც გიუმჯობესდებათ, გარშემო ყველას უღიმით და სიყვარულის ხასიათზე დგებით. ისეთი შეგრძნება გეუფლებათ, თითქოს საყვარელი გვერდზე, ძალიან ახლოს გიზით, მის სუნს გრძნობთ, რომელიც გვიანი გაზაფხულის მზის სხივებისა და ყვავილების სუნის ნაზავს წააგავს რაღაცით, ასევე დაჰყურებთ მის ულამაზეს კისერს და სათუთად, ნელი მოძრაობით ეფერებით და ხვდებით, რომ ეს არა მხოლოდ მას, არამედ თქვენც უდიდეს სიამოვნებას განიჭებთ, იმუხტებით იმ ენერგიით, რომელზეც ვინსენტი და ლი Everything-ში მღერიან...

I...

chose...

love...

cos everything is energy and energy is you...

მოკლედ, კიდევ ბევრი რომ აღარ ვწერო, მოუთმენლად ველი ახალ ალბომს (და, რასაკვირველია, ანათემას თურქეთში დაბრუნებას უახლოეს მომავალში)...

Breathed in truth, love, serene, sailed on OCEANS OF BELIEF
Searched and found life inside, we're not just a moment in time...

სტამბული - ქალაქი, სადაც ოცნებები რეალობად იქცევა

2010-05-10T08:38:00.000-07:00

და ერთი დღე, რომელიც მთელს ცხოვრებას უდრიდა...

რამდენიმე დღის წინ ვფიქრობდი, რომ კარგა ხნის განმავლობაში ბლოგზე აღარაფერს დავწერდი, რადგან ისეთი არაფერი ხდებოდა, რისი აღნიშვნაც და რაზეც ყურადღებიც გამახვილება შეიძლებოდა, თუმცა... ბოლომდე გულახდილი ვიქნები და ვიტყვი, რომ თავიდან არც ამის აღწერას ვაპირებდი, რადგან ვისაც მართლა აინტერესებდა და ვისაც გულით უნდოდა ყველაფრის გაგება, ჩემს გვერდზე იყო და თავად ნახა, მაგრამ მიცემულ პირობას ვერ დავარღვევ და მომხდარს თანმიმდევრულად მივყვები. უბრალოდ, მთავარი პრობლემა ისაა, რომ ზუსტი სიტყვების პოვნა გამიჭირდება, რადგან მსოფლიოს არცერთ ენაზე არ მოგონილა ჯერ ის ფრაზები და გამონათქვამები, რომლებიც ჩვენს განცდებს და ემოციებს გადმოსცემს.

ყველაფერი კი დაახლოებით ორი ან შეიძლება თვე-ნახევრის წინ დაიწყო, როდესაც შემთხვევით (ეს ნამდვილად არ მეპატიება) გავიგე, რომ ჩემი ანათემა ახალი ალბომის გამოშვებას 31 მაისს აპირებს და ჯიგრებს უკვე ალბომის ყდა და სათაურიც შერჩეული აქვთ. საერთოდ, მათ საიტზე იშვიათად შევდივარ ხოლმე, ვინაიდან თვითონაც იშვიათად აახლებენ, მაგრამ ამჯერად რაღაც ზებუნებრივი ძალების დახმარებითა და კარნახით მაინც შევედი ვებ-გვერდზე და რას ხედავენ ჩემი თვალები: მაისის დასაწყისში ანათემა ახალი ალბომის მხარდამჭერ ტურნეს აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებში ატარებს და რამდენიმე კონცერტი თურქეთის სხვადასხვა ქალაქებშიც აქვს დაგეგმილი. ალბათ, ეს სწორედ ის იყო, რასაც მთელი ცხოვრება ველოდი! დიდი ხანია სულ იმას ვიმეორებ, ნეტა სადმე ახლოს ჩამოსულიყვნენ, რომ მათი ნახვის თეორიული შანსი მაინც მქონდა და აი ისიც! ჩემს გარშემო, ფორუმებზე, სოც.ქსელებში ვისაც თუნდაც ერთხელ მოუსმენია ანათემასთვის, ყველას გავაგებინე ეს ამბავი. მეგონა, რომ მათაც ჩემსავით გაუხარდებოდათ, სიხარულისგან წამოხტებოდნენ სკამიდან და ბარგის ჩალაგებას დაიწყებდნენ ან მინიმუმ იმაზე იფიქრებდნენ, ნეტა საჭირო რაოდენობის თანხა საიდან შევაგროვოო, თუმცა მწარედ შევცდი. ამ ინგლისური ჯგუფის ჩემსავით თავგადაკლული თაყვანისმცემელი მხოლოდ სამი აღმოჩნდა: თამუნა - როგორც თვითონ თქვა, Porcupine Tree-სა და პირადად მისტერ სტივენ უილსონის პირადი მემატიანე, ვისაც ანათემა ჩემზე არანაკლებ უყვარს; მაცაცო - ფორუმსა და ლასტ.ფმ-ზე ხშირად მასმენინებდა ხოლმე კარგ რაღაცებს, საინტერესო ლინკებსაც მიგზავნიდა, მაგრამ რომ არა ანათემას კონცერტი, მისი გაცნობის ბედნიერება არ მხვდებოდა წილად და ბატონი ელდარი - ალბათ, ბედია, რომ ეს ადამიანი ორი წლის წინ კინოს სახლში სწორედ ანათემას კონცერტის, Were You There-ს ჩვენებაზე გავიცანი. სტამბულში წასვლამდე ერთმანეთს სულ რამდენჯერმე შევხვდით, მგზავრობის საკითხებს ვარკვევდით, ფულს ვაგროვებდით, წინასწარ ვგეგმავდით თითოეულ დეტალს. როგორც ამბობენ, წასვლის იდეა ჩემგან მოდის, მაგრამ რომ არა ეს ადამიანები და კერძოდ, თამუნა, რომელმაც თითქმის ყველაფერი მარტომ გააკეთა, სავარაუდოდ, იდეა მხოლოდ და მხოლოდ იდეადვე დარჩებოდა. კონცერტის და ავტობუსის ბილეთები წინასწარ დავჯავშნეთ. ვიცოდით, რომ მგზავრობას 26 საათის სჭირდებოდა და სცენის წინ მოგვიწევდა ჯდომა, მაგრამ ეს მარტო ვარაუდები იყო.
მიუხედავად იმისა, რომ მაღლივში ერთი გამოცდის გაცდენა მომიხდა და დიდი შანსია, რამდენიმე საგანი შემეტენოს; ავტობუსში 27 საათი ვიჯექი და სკამის ფორმა მივიღე; სტამბულამდე სულ რამდენიმე წუთი მეძინა და ძალიანაც რომ მდომოდა უფრო დიდი ხნით ჩათვლემა, მაინც ვერ მოვახერხებდი, საერთოდ არაფერზე ვნანობ! პირიქით, ელდარის თქმის არ იყოს, ეს ერთი დღე მთელს ცხოვრებად ღირდა - 2010 წლის 7 მაისს თითოეული ჩვენგანი თავიდან დაიბადა და დარწმუნებული ვარ, ამიერიდან ყოველი წლის ამ დღეს მეორედ დაბადებას ერთად აღვნიშნავთ.
სტამბულში ნანახმა ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. ვხვდებოდი, რომ ქალაქი, სადაც 16 მილიონი ადამიანი ცხოვრობს, რომელიც ერთ დროს უძლეველი ბიზანტიის იმპერიის დედაქალაქი იყო და ახლა აღმოსავლეთ ევროპაში ერთ-ერთ ტურისტულ ცენტრად ითვლება, პატარა და უბრალო ვერ იქნებოდა, მაგრამ... ნამდვილად არ გადავაჭარბებ თუ ვიტყვი, რომ სამოთხეში ვიყავით. შესაძლოა, ანათემას კონცერტმა გრძნობები გაგვიმძაფრა, თუმცა, ესეც რომ არა, იქ ნანახით ნაკლებად მოხიბლული უბრალოდ ვერ ვიქნებოდი. თამუნას სტამბულში მოგზაურობის გამოცდილება ჰქონდა, ამიტომაც სწორედ ის გვხელმძღვანელობდა. ჩასვლისთანავე სულთანაჰმედის უბანს მივაშურეთ და მოკრძალებული სასტუმროს ძებნა დავიწყეთ, სადაც ერთი ღამით დარჩენას მოვახერხებდით. აქ ჩემი ძირძველი ნიჭიც გავიხსენე, ტვინი ვბურღე, ვივაჭრე და სადაც კი შესაძლებელი იყო, ყველგან ფასების დაკლებას ვთხოვდი. ალბათ, სასტუმროს მიმღებში ბიჭს იმდენად გავუბურღე ტვინი, რომ ოღონდაც თავი დამენებებინა, დათანხმდა კიდევაც ჩვენს წინადადებას. ნომერში შესვლა და პირველი კურიოზის მოხდენა ერთი იყო: კი დავეჭვდი თავიდანვე, ტელევიზორი აბაზანის კარებთან ძალიან ახლოს რომ ეკიდა, მაგრამ მაინც და მაინც დიდი ყურადღება ამისთვის არ მიმიქცევია. სამაგიეროდ, მიაქცია თამუნამ. უფრო სწორედ, მიექცია, რადგან აბაზანიდან გამოსვლისას კარის გარება ცოტა ძლიერად მოუვიდა და დაახლოებით ორი მეტრიდან ტელევიზორი ნარნარად ჩამოაგდო მართალია, გზად ტელევიზორმა ელდარის ფეხიც მოიყოლა, მაგრამ ამით მაინც არაფერი ეშველა. ერთადერთი, რამაც ცოტა დაგვაწყნარა, ის იყო, რომ ეკრანს არაფერი მოუვიდა, სამაგიეროდ, ხმებით თუ ვიმსჯელებდით, შიგნით ყველაფერი დამსხვრეული გახლდათ. თუმცა, საბედნიეროდ, მომსახურე პერსონალმა ეს ვერ შეამჩნია და ფული არ გადაგვახდევინეს შემდეგ იყო ქალაქში სეირნობა, აია სოფიასა და ცისფერი მეჩეთის მონახულება, ემინონუს სადგურზე ბოდიალი და საჭირო ავტობუსის ძებნა, ტრამვაით სეირნობა და შაურმის დაგემოვნება. სანამ საკონცერტო დარბაზს, Refresh The Venue-ს ვიპოვიდით, ბევრი ვიბოდიალეთ და დაახლოებით 4 ტრანსპორტი გამოვიცვალეთ. განსაკუთრებით მეტრო მომეწონა, სადაც, თბილისისგან განსხვავებით, არც სუნი იდგა და არც რეკლამები იყო გამოკრული ყოველ 5 სანტიმეტრში. ჩვენი ძვირფასი ყურადღება ასევე ჟენოტებისა და სასმელების ავტომატმა მიიქცია, რომლებიც გარდა იმისა, რომ ეფექტურად მუშაობდნენ, ხურდასაც კი აბრუნებდნენ! საბოლოოდ, საათ-ნახევრიანი ბოდიალისა და თავგადასავლების შემდეგ მიზანს მაინც მივაღწიეთ.
აქ დაიწყო ის, რასაც ძალიან, ძალიან, ძალიან დიდი ხანი ველოდით. თავიდან ჩვენი დამსახურებული აღშფოთება იმ ფაქტმა გამოიწვია, რომ ბილეტიქსის წარმომადგენლებმა ჩვენთვის ბილეთების დაბეჭდვა ვერ მოასწრეს, შესასვლელთან რიგი კი ნელ-ნელა სულ უფრო იზრდებოდა და იზრდებოდა... თუმცა, ყველაფერი მაშინ შეიცვალა, როდესაც შემთხვევით მუსიკას დავუგდე ყური და მივხვდი, რომ ეს ანათემას რეპეტიცია იყო ამის შემდეგ საკუთარ ქმედებებზე პასუხს აღარ ვაგებდით. ქუჩაშივე ვმღეროდით, ვცეკვავდით და ვინ იცის, კიდევ რას ვაკეთებდით, გარშემო მყოფები კი ისე გვიყურებდნენ, თითქოს გიჟები ვყოფილიყავით. სიმართლე ითქვას, გაგიჟებას ბევრი არც გვაკლდა! სანამ კუთვნილ ბილეთებს ველოდებოდით, გავიცანით ანათემას რუმინელი და ბულგარელი ფანები, რომლებიც მესამედ-მეოთხედ-მეხუთედ აპირებდნენ ამ ჯგუფის კონცერტის ნახვას. ჩვენ კი ასეთი ბედნიერება პირველად გვხვდებოდა წილად და რაც უფრო ახლოვდებოდა დაწყების დრო, გულისცემაც თანდათანობით გვიჩქარდებოდა. საბოლოოდ, როგორც იქნა, შევაღწიეთ მშვიდობიანად, პირდაპირ სცენის წინ, პირველ რიგში ადგილები დავიკავეთ და დაიწყო თავდავიწყება.
დენი როცა გამოჩნდა სცენაზე, ტაშისგან ხელები ამიწითლდა, სიხარულისგან თვალთ დამიბნელდა, ყვირილისგან ყელი მეტკინა. თურმე, ე.წ. "რაზაგრევზე" რაღაც თურქული ჯგუფი უნდა გამოსულიყო, მაგრამ მოსვლა ვერ მოახერხეს, ამიტომაც ჩვენი გართობა საკუთარ თავზე უფროსმა ძმამ აიღო და აკუსტიკური მინი-კონცერტი შემოგვთავაზა. მართლაც გენიალური ადამიანია! საკუთარი სიმღერების გარდა, პინკ ფლოიდის, ლედ ზეპელინისა და აირონ მეიდენის შესანიშნავი ქავერ ვერსიები დაგვიკრა. დენის გამოსვლის დროს შემთხვევით შევამჩნიეთ, რომ მეორე სართულიდან დარბაზს ვინსენტი დაჰყურებდა და პატარა გოგოებმა წიკვინი ატეხეს, ვინი, ვინიო, თუმცა ამ უკანასკნელმა ტუჩებთან საჩვენებელი თითი მიიდო და ანიშნა, რომ ჩემს ძმას ხელს ნუ უშლითო. საერთოდაც, როგორც ჩანს, ძმებს შორის საოცარი ურთიერთობა და სიყვარულია. უბრალოდ, უნდა გენახათ, როგორ ქომაგობდნენ, ყოველი გამოსვლის მერე წარმატებას ულოცავდნენ და ეხმარებოდნენ ერთმანეთს.

დენის დაახლოებით ნახევარსაათიანი გამოსვლისა და რამდენიმეწუთიანი შესვენების მერე მთლიანად ანათემას ჯერიც დადგა. როგორც რეპეტიციიდან გამოჩნდა, ბიჭები ნამდვილად აპირებდნენ Deep-ის შესრულებას, მაგრამ ეს თუ იქნებოდა პირველივე, ვერავინ წარმოვიდგენდით.

ამას მოჰყვა სხვა ცნობილი სიმღერებიც. მგონი, Pressure-ის გარდა, ყველა ცნობილი სიმღერა შეასრულეს. ზუსტი სეტლისტი არცერთს აღარ გვახსოვს, მაგრამ, როგორც მაცაცომ დაწერა, დაახლოებით ესენი იყო (თუმცა, ორივეს გვეცოტავება თვალში და ალბათ, დროთა განმავლობაში კიდევ გავიხსენებთ და დავამატებთ):

Deep
Pitiless
Forgotten Hopes
Destiny Is Dead
Thin Air
Dreaming Light
A Simple Mistake
One Last Goodbye
Judgement
Everything
Empty
Lost Control
Inner Silence
Angelica
Closer
Panic
Angels Walk Among Us
Presence
A Natural Disaster
Flying
Universal
Sleepless
Dying Wish
Shroud Of False
Fragile Dreams

საინტერესოა, რომ ამ სიმღერების უმეტესობა ბიჭებმა ბისზე შეასრულეს, რაც დიდწილად მაყურებლის დამსახურებაა. თურქებს მართლაც საოცარი პუბლიკა ჰქონიათ: თითქმის ყველა სიმღერა ზეპირად იცოდნენ, ტაშის დაკვრაც არ ეთაკილებოდათ და სადაც საჭირო იყო, თავებსაც შეუჩერებლივ აქნევდნენ და ხტუნაობდნენ. სწორედ ამის დამსახურებაცაა, რომ ცნობილი ჯგუფები ყოველწლიურად ჩადიან სტამბულში კონცერტებსა და ფესტივალებზე და ამ მხრივ, არც ანათემაა გამონაკლისი. პირადად მე ორჯერ დავიყვირე სიმღერის სახელი (Angelica & A Natural Disaster) და მათაც გული არ დამწყვიტეს, ორივე დაუკრეს

კონცერტის დასრულებას Shroud Of False-ით აპირებდნენ, მაგრამ სიმღერის ბოლოს შეეშალათ და ბონუსად Fragile Dreams მიაყოლეს, რითაც მთელი დარბაზი აღფრთოვანებაში მოიყვანეს. გამოსვლის დასრულების შემდეგ, როდესაც მაყურებლების უმეტესობა უკვე წასული იყო, მოულოდნელად, დენი გამოვარდა და ავტოგრაფების დარიგება დაიწყო. ბუნებრივია, ასეთ შანსს ხელიდან ვერ გავუშვებდით და უფროს ძმას ბილეთებსა და ალბომებზე ხელი მოვაწერინეთ. გარდა ამისა, წინ გავიჭერი და დენის ხელი ჩამოვართვი, თან თამუნამ და მე ვუთხარით, რომ მათ მოსასმენად საქართველოდან ვიყავით ჩასულები და 27 საათი გზაში გავატარეთ, რისთვისაც კავენო-უფროსმა გულითადი მადლობა გადაგვიხადა.

დენი: უბუნჩულესი, უსაყვარლესი, უწყნარესი და რაც ყველაზე მთავარია, უნიჭიერესი მუსიკოსი! მის შინაგან სამყაროსა და თვისებებზე მხოლოდ მისი ხმაც კი ნათლად მეტყველებს!
ვინსენტი: ნამდვილი გიჟი! სცენაზე მისი თითოეული მოძრაობა საოცარია, ხმა კი განუმეორებელი! Thin Air ისე იმღერა, მაცაცო თბილისში ჩამოსვლამდე სულ მაგაზე ლაპარაკობდა. აღარაფერს ვამბობ კონცერტის ბოლოს შესრულებულ საოცარ ცეკვაზე (დენისთან ერთად), ძალიან ბევრი ვიცინეთ.
ჯეიმი: ჩვენი ბებერი! მართალია, ეს და ვინსენტი ტყუპები არიან, მაგრამ ჯეიმი სახეზე აშკარად უფრო დაბერებული ჩანს, თან ცოტა მოსუქებულიცაა. როგორც ამბობენ, ყველა ბასისტი ჩმორია. ერთ-ერთ მომენტში ჯეიმიმ არასწორად დაუკრა და ვინიმ ისე ალმაცერად შეხედა, სახლში რომ ყოფილიყვნენ, უეჭველი თავში წამოარტყამდა.
ლესი: ეს კაცი არ ჩანს, სულ სიბნელეში დგას, მაგრამ რომ არა მისი საოცარი სინთეზატორი და თითები, ანათემას მუსიკას მისტიკურობა და სილამაზე აშკარად მოაკლდებოდა. საინტერესოა, რომ ლესი ერთადერთია, რომელსაც ჯგუფში და-ძმა არ ჰყავს (), მაგრამ დანარჩენ დედმამიშვილებს უსიტყვოდ უგებს. ვინიმ გაიხუმრა კიდევაც, ლესი სეტლისტში არ იხედება ხოლმეო...
ჯონი: ესეც მოსუქებული მეჩვენა, თან ამჯერად თავისი თილისმა, სათამაშო ძაღლი არ მოუტანია. მიუხედავად ამისა, თავისი საქმე ხუთიანზე იცის და აკეთებს კიდევაც.
ლი: ამ ქალზე დიდი ხანია ვჭედავ! ძალიან ლამაზი, ხავერდოვანი ხმა აქვს და მიხარია, რომ ახალ ალბომში უფრო მეტ სიმღერაში მღერის, ვიდრე აქამდე. მისი და ვინსენტის ხმები ერთმანეთს საოცრად უხდება. ავტობუსში ისიც კი ვთქვი, ლისა და ანეკესნაირი ქალები საქართველოში რომ იყვნენ, დაუფიქრებლად ვთხოვდი ცოლობას!
მათი ყოველი სიმღერა, თითოეული აკორდი თუ ბგერა ზღაპრული იყო, გულის სიღრმეში გვწვდებოდა და იქ მიმალულ ყველაზე სათუთ და ხელშეუხებელ გრძნობებსა და ემოციებს აღვიძებდა. ისინი მღერიან იმაზე, რაც ყველას აწუხებს, მაგრამ, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ყველას არ შეუძლია მათი გაგება! ეს კონცერტი თითოეული ჩვენგან ცხოვრებაში განსაკუთრებული მოვლენა იყო, რაღაც უმნიშვნელოს დასასრული და გრანდიოზულის დასაწყისი. ერთ დღე, რომელიც მთელს ცხოვრებას უდრიდა! ისეთი შეგრძნება გვქონდა, თითქოს თავიდან დავიბადეთ და არ გამიკვირდება, ყოველი წლის 7 მაისს თუ შევიკრიბებით ხოლმე და საღამოს 9 საათზე მეორედ დაბადების დღეს ერთად აღვნიშნავთ. One Last Goodbye-ზე 5 წუთის განმავლობაში თვალცრემლიანი ვინსენტისა და ნახევრადმტირალი მაყურებლების ნახვა ღირდა ყველაფერ იმად, რაც აქამდე მქონდა გამოვლილი და გამოცდილი! ეს მუსიკა არ იწერება გონებით, ის გულიდან მოდის. მას არ სჭირდება "დამუღამება", ის ან შენია, ან არ არის შენი და უბედურია ის ადამიანი, ვისაც ამის გაგება არ შეუძლია! იმ საოცარ წუთებში გარშემო აღარაფერი არსებობდა: მხოლოდ მაყურებელი, ანათემა და მათი მუსიკა. ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ჩემთვის კარგად ნაცნობ სიმღერებს პირველად ვუსმენდი და თვითონაც არ ვიცოდი საიდან მეცნობოდა ტექსტები, რომლებსაც ვინისთან ერთად თავიდან ბოლომდე ვმღეროდი. ახლა უკვე დარწმუნებული ვარ, ანათემას ძველებურად ვეღარასდროს მოვუსმენ. ყოველ ჯერზე, როდესაც პლეიერს ჩავრთავ და ნაცნობი ხმა მომესმება, მუდამ ის წუთები და ის ემოციები მომაწვება, ყველაფერი თვალწინ დამიდგება და ისეთი შეგრძნებები დამეუფლება, როდესაც ადამიანს ტირილი უნდება, მაგრამ ვერ ტირის.

კონცერტიდან ისეთი გახარებულები და აჟიტირებულები გამოვედით, რომ სასტუმროში წასვლას ფეხით ვაპირებდით, მაგრამ მალევე მივხვდით, რომ ვერ გავქაჩავდით და ბოლოს ტაქსით წავედით. მეორე დღეს მე და თამუნას დროის დაკარგვა არ გვინდოდა და მალევე გავვარდით გარეთ. მაგარია, როდესაც დილის 9 საათზე აია სოფიას გარშემო სეირნობ და ამაღლებული ადგილებიდან ბოსფორის სრუტეს გადაჰყურებ. მოვინახულეთ სტარბაქსის ა და დისკების მაღაზიებიც. მაცაცოსა და ელდარის გაღვიძების შემდეგ გალათას კოშკზეც ავედით, საიდანაც მთელი სტამბული ისე ჩანს, თითქოს ხელის გულზე იყოს გადაშლილი. ასევე მოვინახულეთ ცნობილი გრანდ ბაზარი და ვიყიდეთ უამრავი სუვენირი და საჩუქარი. პირადად მე ანათემას ალბომი, ვალენსიას მაისური და კიდევ რამდენიმე რაღაც შევარჩიე, მაგრამ თავისი საყიდლებით ყველაზე კმაყოფილი, მგონი, ელდარი (იგივე მოჯაჰედი, იგივე მისტერ ჩუსტი) იყო, რომელმაც დიდი ხნის ოცნება აიხდინა და ახლა შეუძლია, კომპიუტერთან მშვიდად მოუსმინოს მუსიკას და თან ჩილიმიც გააბოლოს.
უკან წამოსვლისას სტამბულში ცოტა წამოწვიმა, თითქოს ამინდიც კი ხვდებოდა, რაოდენ არ გვინდოდა თბილისში ჩამოსვლა და როგორ გვსურდა ყველას ჯგუფს ანკარასა და შემდეგ იზმირში გავყოლოდით, მაგრამ ეს ჩვენთვისაც კი არარეალური გახლდათ. ავტობუსში იგივე გამცილებელი შეგვხდა, რომელიც ამჯერად ცოტათი უფრო კეთილი და თავაზიანი იყო, ვიდრე პირველად. საერთო ჯამში, საქართველოსკენ გზა იმდენად არ გაიწელა, როგორც ველოდით. ბევრს ვსაუბრობდით კონცერტზე, ვიხსენებდით ყველა მცირე დეტალს, მუსიკის მოსმენისას რამდენჯერმე ემოციებიც კი ვერ მოვთოკეთ () და როგორც იქნა, საზღვარსაც მივადექით. გრძელი არეული რიგები, ქალების დაუსრულებელი ყაყანი, სამართალდამცავების არაპროფესიონალიზმი - ყველაფერი საქართველოზე მეტყველებდა! რიგში დგომისას რამდენჯერმე ჩემი უკბილო იუმორის გამოვლენა ვცადე და ქალებმა ისე შემომხედეს, იქვე ლინჩის წესით გამასამართლებენ-მეთქი.

ეს იმის მემილიონედიც კი არ არის, რაც სინამდვილეში სტამბულში მოხდა და რაც ჩვენ გადაგვხდა თავს, მაგრამ, როგორც უკვე დავწერე, ზუსტი სიტყვებიც გამონახვა შეუძლებელი იყო და სიმართლე გითხრათ, დიდად არც მიცდია. უბრალოდ, ვისაც აინტერესებს, შეუძლია გადახედოს და მოკლე შინაარსს გაეცნოს...

Our Doom Love
We're Here Because We're Are Here

ადამიანი იმედით ცოცხლობსო და იმედი მაქვს, იმის ნახევარი მაინც განმეორდება როდესმე, რაც 7 მაისს სტამბულში მოხდა...

ამბავი იმის შესახებ, თუ როგორ მოვხვდი ბანკში, ვყლაპე მარილიანი წყალი და ჩავლპი მაღლივში

2009-09-20T11:22:00.000-07:00

და დადგა ნანატრი წამი, თითქმის სამთვიანი შესვენების შემდეგ გადავწყვიტე ბლოგის მონახულება და ერთი-ორი სიტყვის დაწერა. ამ პერიოდის განმავლობაში ბევრი რამე მოხდა და რამე თუ გამომრჩა, მაინც და მაინც არ ინერვიულოთ

ბოლო გამოცდა, თუ სწორად მახსოვს 8 ივლისს ჩავაბარე. წესით და რიგით, 2-ში უნდა მოვრჩენილიყავი, მაგრამ "მომხმარებელთა ქცევიდან" გამოვედი და გადაბარებაზე მივედი. როგორც შემდგომ გაირკვა, სწორი ნაბიჯი გადამიდგამს (100 ქულა ავიღე ). ამის შემდეგ ტრეინინგები და გასაუბრებები დაიწყო: ჯერ ერთი კვირა სახალხოში, მერე ელიტ-ელექტრონიქსის მარკეტინგის განყოფილება და ბოლოს ბანკ რესპუბლიკაში. სახალხოში მერე ტესტირება გავიარე და ჩავაბარე, როცა დამირეკეს ტელეფონი გავთიშე. ელიტაში გასაუბრების მერე მირეკავდნენ, მაგრამ ტელეფონი გავთიშე. რატომ? იმიტომ, რომ რესპუბლიკის (ჯგუფი სოსიეტე ჟენერალი ) დელისის ფილიალში ვიჯექი. ჰომდა, აგერ უკვე 2 თვეზე მეტია, რაც ბანკში სტაჟიორი ვარ. რა თქმა უნდა, ხელფასი არ მაქვს და არც იმის შანსია, რომ დამტოვონ, მაგრამ სამაგიეროდ შემპირდნენ სერტიფიკატს მოგცემთო. თავიდან ცოტა უჩვეულო იყო, მაქსიმუმ სამ დღეში ერთხელ წვერის გაპარსვა და ჰალსტუხით (ე.წ. ყლინჯით) სიარული, მაგრამ სხვა რა გზა მქონდა?! შევეჩვიე! თქვენ ჩემი მეზობლების რეაქცია უნდა ნახოთ, ამ ბიჭს რა დაემართა, ცოლი ხომ არ მოჰყავსო
17 აგვისტოს კი მოხდა ის, რასაც უკვე ერთი კვირა ელოდნენ - დაიხურა ელიტ-ელექტრონიქსი. მართალია, მაგ მაღაზიასთან შეხება აღარ მქონდა, მაგრამ ეს ფაქტი მეც შემეხო და თითქმის ორი კვირით იძულებით "შვებულებაში" გამიშვეს. რა უნდა მეკეთებინა ამ დროის განმავლობა? დავდიოდი ძველ სამსახურში (რასაც მანამდე ვერ ვახერხებდი და დაუსწრებლად ვწერდი მასალებს), მაგრამ ჰოი საოცრებავ?! ხუთშაბათს ზღვაზე წასვლა გადავწყვიტე, ლევანი და ბესოც ავიყოლიე და პარასკევს საღამოს 6 საათზე ბათუმისკენ მიმავალ სამარშრუტო ტაქსში მოვკალათდით. ვინაიდან და რადგანაც, აქამდე ზღვაზე არ ვყოფილვარ, ეს ჩემთვის მეტად ამაღელვებელი მომენტი იყო. თავიდან ქობულეთში გაჩერებას ვფიქრობდით, მაგრამ რიკოთზე შესვენების დროს ლევანმა ნინოს დაუმესიჯა და მეტად სასიხარულო ცნობა მივიღეთ: ბათუმში მეტად ხელსაყრელ ფასში ოთახი ქირავდებოდა და ჩვენც ისღა დაგვრჩენოდა, რომ გზა ცოტათი გაგვეგრძელებინა. მინდა გითხრათ, რომ აჭარაში ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე სასიამოვნო 41 საათი გავატარე. მიუხედავად იმისა, რომ ბიჭები შორტების გამო დასცინოდნენ (რომელიც ჩემს სექსუალურ ფიგურას ხაზს უსვამდა ), მთვრალი ბესო ღამე არ გვაძინებდა და სანაპიროზე ბიჭები ჩვენს გვერდზე შარდავდნენ, მაინც ყველაფერი ძალიან კარგი იყო, უბრალოდ, ცოტა... გვერდზე ოთახში ნანა, ნინო და მათი დაქალი შორენა იყვნენ, რომლებიც, ბოლოს როდესაც ვნახე, გოჭებივით შებრაწულები იყვნენ თავიდან ყველაფრის დათვალიერებას ვგეგმავდი, თუმცა კვირას 5 საათზე უკან წამოსვლა მომიხდა და 12-ზე უკვე სახლში ვიყავი.
ჩამოვედი და ხუთშაბათს ისევ გამომიძახეს რესპუბლიკაში, გავაგრძელე საქმიანობა. ასევე გავიგე, რომ მაღლივში რეგისტრაციაა დაწყებული და ერთ დღეს ავისეირნე. პირველი, რაც თვალში მეცა, პირველკურსელები იყვნენ: უკომპასო გემებივით პირდაღებულები დადიოდნენ აქეთ-იქით. ჰომდა, მივედი საგნების გასარკვევად და გავიგე, რომ ამ სემესტრში უნდა გამეარა მმართველობითი აღრიცხვა, რომელსაც ვერ გავივლი, რადგან ფინანსური აღრიცხვა არ მაქვს ჩაბარებული. მოკლედ, გრძელი ამბავია ასე რომ, მომიწევს კიდევ ერთი სემესტრის დამატება და ნახვამდის ჩემო მაგისტრატურავ

(მე და ლევანჩო...)

დაბოლოს, რაღა თქმა უნდა, მუსიკალური გაფორმება. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გადავწყვიტე აქ ერთი, თქვენთვის უცნობი ჯგუფის სიმღერა დამედო. Pidżama არის პოლონური პანკ-როკ ჯგუფი, რომელიც ორჯერ შეიკრიბა და დაიშალა (1987–1990, 1995–2007). ჯგუფის ვოკალისტი და ლიდერი კრჟიშტოფ გრაბოვსკის, მეტსახელად გრაბაზი (Krzysztof "Grabaż" Grabowski). როგორც ნამდვილ პანკებს შეეფერებათ, მათი მუსიკაც მეტად დატვირთულია სხვადასხვა თემატიკით, მაგრამ ამაზე ტვინის ბურღვას ნაღდად არ დავიწყებ ახლა. უბრალოდ, ერთ სიმღერას გაჩვენებთ: Nikt Tak pięknie nie mówił,że się boi miłości (ჯერ არავის უთქვამს ასე ლამაზად, რომ სიყვარულის ეშინია). ძალიან ლამაზი სიმღერაა, პიდჟამას ერთ-ერთი გამორჩეული ბალადა და თუ არ მოგეწონათ, შეგიძლიათ თამამად დამტყიპოთ, იმიტომ, რომ მე ძალიან მომწონს

ეს კლიპი (ძალიან, ძალიან ლამაზია):

ესეც ლაივი, რომელზეც ვინმე გუტეკი მღერის. სამწუხაროდ, მასზე ვერანაირი ინფორმაცია ვერ ვიპოვე (გრაბაზი მარტო დასაწყისშია, მერე გადის სცენიდან). თუმცა, ორიგინალს არ ჩამორჩება არანაირად:

კინომუსიკა

2009-06-26T14:05:00.000-07:00

ჰა, გამოტყდით, რამდენი ადამიანი უყურებთ ფილმებს სიმღერების გამო? თქვენი არ ვიცი და მე საკმაოდ ხშირად... გუშინ გოლ.გე-ზე ერთი გენიალური ფილმის საუნდტრეკები აღმოვაჩინე და სწორედ ამ ფაქტმა შთამაგონა მორიგი პოსტის დაწერა ჩემ მიერ ბოლო დროს მივიწყებულ ბლოგზე. მაშ ასე, ქალბატონებო და ბატონებო, თქვენ წინაშე იქნება ფილმები და მათი გამორჩეული მუსიკალური გაფორმება:

1. ONCE - მგონი, საქართველოში ადამიანი არ დარჩა, ვისაც კომპიუტერი აქვს და ეს ფილმი არ უნახავს. თავის მხრივ, "უანსის" () პოპულარიზაციაში საკუთარი არამოკრძალებული წვლილი მეც შევიტანე და შედეგმაც ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. ერთი სამოყვარულო კამერით გადაღებულმა ფილმმა აბსოლუტური უმრავლესობის მოწონება დაიმსახურა. ნუ, ეს ფილმი სრული არარაობა იქნებოდა, რომ არა ირლანდიელი მუსიკოსი გლენ ჰენსარდი და მისი მშვენიერი ჩეხი "პარტნიორშა" მარკეტა ირგლოვა (მარკეთა თურმე მარგარიტას ჩეხური ვარიანტი ყოფილა, მააშ ). არც კი ვიცი ამ ფილმიდან რომელი სიმღერის გამორჩევა შეიძლება, ყველა ძალიან მაგარია და ყველა საოცრად მომწონს. თუმცა, ამჯერად ოსკარის ჟიურის არჩევანზე გავამახვილებ ყურადღებას: Falling Slowly - სიმღერა, რომელმაც 2007 წელს ოსკარი მიიღო საუკეთესო საუნდტრეკისთვის.

2. School Of Rock - აქამდეც დამიწერია მგონი ბლოგზე გენიალურ ამერიკელ რეჟისორზე, რიჩარდ ლინკლეიტერზე. ჰოდა, ახლა იმას დავამატებ, რომ ამ კაცის ფილმებში გამოყენებული მელოდიები მართლაც გამორჩეულია დანარჩენებისგან. ფილმში "როკის სკოლა" მთავარ როლში ცნობილი კომიკოსი, მუსიკოსი, მსახიობი და რა ვიცი კიდევ რა, ჯეკ ბლეკი თამაშობს, რომელიც როკის მასწავლებელია "თინეიშეს დი"-ს ვოკალისტს კიდევ რამდენიმე ფილმში აქვს გამოვლენილი თავისი ვოკალურ-ინსტრუმენტალური მონაცემები, მაგრამ ეს მაინც განსაკუთრებულია. ახლა კი ერთ-ერთი საუნდტრეკი, AC/DC-ის ქავერი სიმღერაზე It's A Long Way To The Top.

3. Waking Life - ლინკლეიტერის გენიალური ფილმი, რომელიც მოგვითხრობს სიზმარზე სიზმარში. ცოტა არეული სცენარი, მუდმივი, გადაბმული დიალოგები, განსხვავებული ანიმაციები და ამ ყველაფერს ფონად თან სდევს მუსიკა, რომელსაც ვერ კლასიკას მივაკუთვნებ და ვერც ვერაფერს. ჩელო, ვიოლინო, პიანო... ყველაფერი თავის ადგილზეა თითქოს და ამ დროს ყველაფერი არეულია. მოკლედ, ბევრი რომ არ ვატრაკო, სჯობს თავად მოუსმინოთ ერთ-ერთ კომპოზიციას, ხოლო ყველა საუნდტრეკის მოსმენა, როგორც შესავალში აღვნიშნე, გოლ.გე-ზე შეგიძლიათ.

4. Yes Man - ჯიმ ქერის ერთ-ერთი ბოლო ფილმი, რომელშიც ის კიდევ ერთხელ მღერის. ამ მომენტში კაცი ფანჯრიდან გადახტომას აპირებს და ჯიმი სიმღერით გადააფიქრებინებს ხომ ვიძახი, სასწაულების ჩადენა შეუძლია მუსიკას-მეთქი...
სამწუხაროდ, აქ დასაკოპირებელი ლინკი იუთუბიზე ყველგან გაუქმებულია და ვისაც ძალიან დააინტერესებს, შეუძლია გადავიდეთ აქეთ

5. Cable Guy - კიდევ ერთხელ განუმეორებელი ჯიმ ქერი, რომელიც "ჯეფერსონ ეირფლეინის" სიმღერას Somebody To Love მართლაც ორიგინალურად ასრულებს ამის მოსმენის შემდეგ ვთქვი: "გავარტყი ჯეფერსონ ეირფლეინს".

6. Wedding Singer - კიდევ ერთი ნიჭიერი მომღერალი ადამ სენდლერი. მოკლე შინაარსი: ტიპი ქორწილებში მღერის და თავის ქორწილში საცოლე დაადგებს. ჰოომდა, მაგის მერე დეპრესიაში და ა.შ. დანარჩენს არ მოგიყვებით. იმედია, ინგლისური იცით და თავად მოისმენთ, რასაც ჩვენი ადამი იტყვის

ამ ფილმზე საუბრისას მხოლოდ ამით ვერ შემოვიფარგლები და ამ მეორე სიმღერასაც აუცილებლად უნდა მოუსმინოთ I Love Boy George

7. Kráska v nesnázích - ჩეხური ფილმი, რომლის სათაურიც ითარგმნება, როგორც "ლამაზმანი უბერდურებაში" (ჩემგან თარჯიმანი არ გამოვა ). სწორედ ამ ფილმისთვის საუნდტრეკის წერისას ეზიარა პირველად გლენ ჰენსარდი ჩეხურ კულტურას, ჩეხეთს, ჩეხ ქალებს... საბოლოოდ, ძალიან მაგარი რაღაც კი გამოუვიდა.

ამ დროისთვის სულ ესაა, თუ გამახსენდება რამე, დავწერ...

Fuck Me I'm Famous

2009-06-18T13:36:00.000-07:00

გამარჯობათ, ცუნცულებო როგორ ხართ, ხომ არ მოიწყინეთ? ბლოგზე ბოლო პოსტის კომენტში ბუდამ ისე დაჟინებით მოითხოვა კიდევ ერთი, ცინცხალი პოსტი, რომ უბრალოდ უსინდისო ვიქნებოდი (მამენტ, ვარ კიდევაც ), მისი თხოვნა ცალ ყურში რომ შემეშვა და მეორედან გამომეშვა. ჰოომდა, რა ხდება ახლა აქ? როგორც ვხედავ, არც არაფერი შეცვლიდა. თუმცა, მე ხელი არ მიხლია და ვინ შეცვლიდა? ახლა პატარა თავის მართლებასავით გამომივა, მაგრამ ვიტყვი, რომ სადღაც ორი თვის წინ ე.წ. ვინდოუსი გადამიყენეს და მერე ერთი თვე ვიხვეწებოდი, ქართული უნიკოდი დამაყენებინეთ მეთქი... ბოლო-ბოლო ამასაც ეშველა, თუმცა, ვინაიდან და რადგანაც, წერის ხასიათზე დიდად არ ვარ ხოლმე, ვერაფრით მოვაბი, ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ, ბლოგზე მორიგი პოსტის გამოცხობას.
მაშ, გაინტერესებთ რა ხდება ჩემკენ ახალი? რა ხდება და როგორ უკვე ვწერდი, ამ სემესტრში სწავლა დავიწყე, სემინარებსაც ვაბარებდი და კოლოკვიუმებს არ ვიწერდი. შედეგად, 7-დან 4 საგანში 51 ქულას გადავცდი (მაქსიმუმი 60 იყო). უფრო მეტიც, სპეციალობის საგანში, მომხმარებელთა ქცევაში მაქსიმალური, 60 ავიღე, რაც ჩემს მაღლივურ კარიერაში უპრეცედენტო შემთხვევა იყო. სხვა 2 საგანში უსამართლოდ და უსინდისოდ დამაკლეს ლექტორებმა ქულები და მხოლოდ 45 დამიწერეს, მაგრამ ამაზე ბევრი არ გამიტრაკებია. არ მჩვევია, ქულების გამო გატრაკება. დაბოლოს, "საჯარო ფინანსების" ლექტორმა საერთოდ საჭიროდ არ ჩათვალა ჩემთვის ეთქვა, რამდენი მივიღე და მხოლოდ იმით შემოიფარგლა, რომ გამოცდაზე შემიძლია გავიდე ვერაფერს იტყვი, ამომწურავი პასუხია ლექტორისგან...
ისე, ამ ამინდებს შიგ ხომ არ აქვთ? ზაფხული მოვიდა, ივნისი მთავრდება ერთ-ორ კვირაში და ამ წვიმებმა რა შეიყეს ტო... ღამღამობით ფანჯრიდან რომ ვიხედები, ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს მტკვრის პირას ვცხოვრობდე. ამ დღეებში ერთი გასაბერი ქალ... ტფუ, ნავი უნდა ვიყიდო, რა იცი რაში გამომადგეს?! მაგარი ღადაობა იქნება, გზის მეორე მხარეს მაღაზიაში ნავით რომ გადავცურავ, კარებთან მივაყენებ და მერე შევალ შიგნით. თუმცა, როგორც რუსები იტყვიან, нет худа без добра-ოო. ღამის ორის მერე ჩემი კორპუსის წინ მთვრალი სირების ჯოგი არ იკრიბება და მანქანებით არ "გონკაობენ". გარდა ამისა, გზის მეორე მხარეს საბანკეტო დარბაზში ქორწილებისა და პანაშვიდების რაოდენობამაც იკლო რატომღაც. კიდე კაი! თორემ ზოგჯერ ისეთი შეგრძნება მქონდა ხოლმე, თითქოს გვერდზე ან მიცვალებული მიწევს და დაგვტირიან, ანაც ნეფე-პატარძალი "ასეთია ქურდი კაცის ბედზე" ცეკვავენ.
კიდე რაზე უნდა დამეწერა? რა ვიცი, რა ვიცი... მარადიული კითხვა: გვეშველება რამე? და ეგრევე მარადიული პასუხი: არა, არაფერი გვეშველება! მაისში თბილისი ოუფენ ეარზე დავდიოდი, სამივე დღე კარგი იყო. კი ვიღლებოდი უნივერსიტეტისა და სამსახურის მერე, მაგრამ თან მსიამოვნება :მაზოხისტი: სასტავს ვამუღამებდი და მაგარი როჟები იყვნენ: ღამის 12 საათზე შავი სათვალით, შავი წინ ოდნავ შეხსნილი (ისე, რომ მკერდზე ბანჯგვლები გამოჩნდეს) საწოჭკით, წვეტიანი პრიალა ტუფლებით და რა თქმა უნდა, კისერზე სველი ცხვირსახოცით შემოხვეული მასტები იყვნენ IIII LLLoooveee MMyyy CCCiityyy ნუ, იქ გაჟღერებულ ფრაზებზე აღარაფერს ვამბობ, მაგაზე ცალკე ესეს დაწერა შეიძლება: "მე აქ მუსიკის მოსასმენად არ ვარ მოსული, ბრატ. ბოზებს დედა უნდა მოვუტ*ნა და აქ ბევრ ეგეთს ვამჩნევ", ან კიდევ ერთი ფრაზა, რომელიც "ზე ბლექ ენდ რედსის" დრამერმა დაიმსახურა: "ასეთი *ლე როგორ უნდა დაიბადო ადამიანი" მაგრამ ყველაზე, ყველაზე, ყველაზე გენიალური მაინც ის იყო, რაც რუსულ-უკრაინული ჯგუფის, "დაფსტეპლერის" გამოსვლის დროს გავიგონე: "ამათ გორი წაგვართვეს ამათი დედა რო მოვტ*ან" სასაცილოა, სატირალი რომ არ იყოს. მიუხედავად ამ ყველაფრისა, მგონია, რომ ორგანიზატორებმა ამოცანას თავი კარგად გაართვეს. უბრალოდ, როგორც გავიგე, ფესტივალის ბიუჯეტი 2 მილიონი დოლარი იყოო და მაგ თანხად ერთ 4-5 ისეთ მაგარ ჯგუფს ჩამოიყვანდა კაცი, რომელზეც მინიმუმ 50 ლარის დახარჯვა არ დაენანებოდა არავის

ბოლოსთვის კი, რასაკვირველია, რუბრიკა "ჩემი მუსიკა". ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გადავწყვიტე რამდენიმე ვიდეო შემომეთავაზებინა. პირველ რიგში, ეს გახლავთ ცნობილი ირლანდიელი მომღერლის, Glen Hansard-ის ვოკალურ-ინსტრუმენტალური ანსამბლის, The Frames-ის სიმღერა Fitzcarraldo ამაზე სახელწოდების მქონდა ალბომიდან. თქვენი არ ვიცი და მე ძალიან მომეწონა. ხოლო რაც შეეხება მეორეს, ეს არის Starsailor-ის ახალი სიმღერის Hurts Too Much-ის აკუსტიკური ვერსია. მაგარი ნარნარი სიმღერაა, თან სულ რაღაც 4 აკორდის ბაზარია

კარგად ბრძანდებოდეთ

ეკუნას ძებნაში გაილია წუთები

2009-04-18T14:43:00.000-07:00

გამარჯობა

ქვევით კომენტარში მისაყვედურესსავით დიდი პოსტის გამო, მაგრამ ვაი, სხვანაირად რომ არ შემიძლია. რაც გონებაში, გულში, ღვიძლსა და კუჭში მიტრიალებს ყველაფერი უნდა ვწერო ხოლმე
როგორც უკვე არაერთხელ აღვნიშნე, მუზას ვეძებ, რომელსაც პირობითად ”ეკუნა” დავარქვი. ვინაიდან და რადგანაც თავისუფალი დრო, ფაქტიურად, არ მაქვს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ჩემს ძებნას აქტიური ხასიათი არ მიუღია, ხოლო კვირის განმავლობაში ყველაზე დიდხანს მაღლივში, სამსახურსა და სახლში ვრჩერდები, გადავწყვიტე, ძიება ამ ადგილებიდან დამეწყო. ნუ, სახლი პირველ რიგში გამოირიცხა. სამწუხაროდ, ჩემს კორპუსში და საერთოდ უბანში ლამაზი გოგოების დეფიციტია. შემდეგ მოდის სამსახური, მაგრამ ეს სახლზე უფრო სწრაფად გამოირიცხა, რადგან რედაქციაში (რომელიც მძლეოსნობის დარბაზში მდებარეობს ) ათი განრისხებული მამაკაცის გარდა, მხოლოდ ორი ქალია. აქედან ერთი თანამშრომლის მეუღლეა, ხოლო მეორეს ქალს მარტო პირობითად და ისიც შეცდომით თუ უწოდებ. დარჩა მაღლივი. აი, აქ კი სიტუაცია გაცილებით ჩახლართულია. მიუხედავად იმისა, რომ შენობის ბნელ კორიდორებში საკმაოდ ბევრი მდედრობითი სქესის არსება დაძრწის, რომელიმეზე არჩევანის გაჩერება ურთულეს ამოცანას წარმოადგენს. თუმცა, რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ერთი ვიღაც მანდ მაინც შევნიშნე: მაღალი, გამხდარი, ოდნავ ხვეული თმით, ნაზი ხმითა და რა ვიცი კიდე რით... ორი დღე ”ვაკვირდებოდი” და მესამეზემ ე.წ. ”სიყვარულის დღეზე” კიბეებზე ყვავილებით შემხვდა. ეჰ, არაა ეს საქმე საჩემო-მეთქი,- გავიფიქრე უცებ და იმის კეთება დავიწყე, რაც უკეთესად გამომდის.
გუშინ დათოსთან ვიყავი მთაწმინდაზე. რამდენიმე მონახაზი მქონდა გაკეთებული სიმღერის და ეგენი ვაჩვენე. აზრები გავცვალეთ (ამ ფრაზაზე ჩემი უფროსი ჭედავს, ასეთი რაღაცების თქმა მარტო ქუჩური ლაპარაკის დროს შეიძლებაო ), რაღაცები შევასწორე, რაღაცები შემისწორა და საბოლოოდ ისე გამოვიდა, რომ ახალი ”ვეშჩის” წერა დავიწყეთ. ნუ, დასაწყისისთვის არაუშავდა. თან 4 საათი ვჩალიჩობდით და ბოლოს მცირე მონაკვეთი დავსვით. თანაც, ორ გიტარაში ლამაზი გამოვიდა უფრო.
წინა პოსტში ვინატრე, პიანინოზე დაკვრა მინდა ვიცოდე-მეთქი და ასე აგიხდეთ ყველაფერი კარგი! სწავლა დავიწყე და თანაც ძალიან მომწონს! მართალია, სიმფონიებს ჯერ ვერ ვუკრავ, მაგრამ არც მაქვს მაგაზე პრეტენზია სამაგიეროდ, უკვე რამდენიმე სიმღერას ვარჩევ, პირველ რიგში კი Aqualung - Strange And Beautiful-ს ჩავუჯექი და მაგარი ადვილი ყოფილა. პროსტა, ერთი მომენტია ბოლოში, ცოტა ჩქარა უკრავს და მანდ ვიჭედები ოდნავ. სახლში რომ მივუჯექი პიანინოს და დაკვრა დავიწყე, დედაჩემი კინაღამ ცუდად გახდა, ესღა გვაკლდაო... თუმცა, მალევე შეეგუა ბედს რაც ყველაზე საინტერესოა, ამასაც ჩემი გიტარის მასწავლებელი მასწავლის. მაგარი კაცია რა თამაზა! ადამიანი ორკესტრია! როგორც თვითონ ამბობს, ”გლეხურად” მიხსნის ყველაფერს, მაგრამ ამ ეტაპზე მეტისთვის, უბრალოდ, დრო არ მაქვს. ზაფხულში სოლფეჯიოს სწავლის დაწყებასა და ვოკალის მასწავლებელთან მისვლას ვგეგმავ. ვნახოთ, რა გამოვა მანამდე კი ელექტრო-გიტარის ყიდვას ვაპირებ. მუსიკის სახლში ვნახე გიბსონის სტილში, 667 ლარი ღირს და განვადებით ვაპირებ გამოტანას. პროცენტებში დამატებით 100 ლარი კი დამეხარჯება, მაგრამ ნაღდად არ მენანება. ამაზე კარგში მაინც ვერაფერში დავხარჯავ ფულს. თან ცოტათი საკუთარ თავს გავანებივრებ რა
აი, ასეთი იქნება ჩემი სიხარული:
დღეს (ანუ უკვე გუშინ) ბიძაშვილის დაბადების დღეზე წავედი. მაგრად კი მეზარებოდა თავიდან, მაგრამ პირობა მივეცი ბავშვს და ვერ დავარღვევდი. ნათესაობას ჩემი დანახვა ფრიად გაუკვირდა, არ ელოდნენ, რომ ბოლო-ბოლო გამოვჩნდებოდი სადმე. მიუხედავად იმისა, რომ ნათესავების უმეტესობა, რბილად რომ ვთქვათ, არ მევასება, საკმაოდ კარგი დრო ვატარე, ბიძაშვილებს ბევრი ვეფერე, ვესიყვარულე, ვეთამაშე, უგემრიელესი ტორტის სამი ნაჭერი მივირთვი (არადა არ მიყვარს ტორტები) და ღამე მოვაღწიე სახლში.

დაბოლოს, ერთი მეტად საინტერესო ფაქტი: Starsailor-მა სამიოდე კვირის წინ ახალი ალბომი გამოუშვა. მართალია, თავიდან ვერ დავამუღამე, მაგრამ ახლა ვუსმენ და მიდის ზიპინ-ზიპინით განსაკუთრებით ერთი სიმღერა მომწონს, Tell Me It's Not Over, რაღაც ძალიან ”რაღაჩნაირია ლააა” ვისაც ალბომის მოსმენა დააინტერესებს, შეუძლია ამ ლინკზე გადავიდეს. აქ კი მხოლოდ და მხოლოდ ზემოთ ხსენებული სიმღერის ვიდეოს დავდებ. აბა, უყურეთ და ისიამოვნეთ

Chcete mluvit česky?

2009-04-10T14:32:00.000-07:00

Je to velmi jednoduché, prostě přijíte každou sobotu a pondělí na univerzitu, poslouchajte Vojtěcha a získáte mnoho znalostí მგონი, სწორად დავწერე... რა წერია, მაგას მნიშვნელობა არა აქვს. უბრალოდ, ვცდილობდი, იმის დემონსტრირება მომეხდინა, რომ ჩეხური ენის ლექციებზე დავიწყე სიარული და ამით ფრიად კმაყოფილი ვარ. ლექტორს ვოიტეხი ქვია. ახალგაზრდა ჩეხი მამაკაცია, გარეგნულად ტიპიური სლავი, ”რიჟა” თმებითა და წვერით, ცისფერი თვალებით და მოკლედ, ძალიან მაგარი ვინმეა. მომწონს ყველაფერი. თანაც, ლექციებს მაქსიმუმ 4-5 კაცი თუ ესწრება, რაც, ჩემი აზრით, უკეთესია: меньше народу - больше кислороду! სხვათა შორის, ეს მეექვსე ენაა, რომლის ათვისებასაც ვცდილობ. რატომღაც მომწონს ენების სწავლა და მაინც და მაინც დიდი პრობლემები არ მექმნება მაგაში. მართალია, სხვებთან შედარებით ესპანური ძალიან მივივიწყე, მაგრამ სამსახურში ხშირად მიწევს ხოლმე თარგმნა და ნელ-ნელა ვიხსენებ რაღაც-რაღაცებს. ნუ, რა თქმა უნდა, თავისუფლად ლაპარაკს, ალბათ, ვერ შევძლებ.

***

ერთი თვის წინ პრაღაში მდებარი ევროპუს უნივერსიტეტის ერთ-ერთ ფილიალში ჩემი CV გავაგზავნე, თან ონლაინ-რეჟიმში რაღაც აპლიკაციები და სამოტივაციო წერილები შევავსე და 6 აპრილს პასუხი მომივიდა, მიღებული ხარო. საუბარია, ზაფხულის სკოლაზე, რომელიც 11 ივლისს იწყება და 21-მდე გრძელდება. რა გასაკვირია, რომ პირობები ზღაპრული იქნება, მაგრამ ფასიც შესაბამისია - 23 აპრილამდე 760 ევრო უნდა გადავიხადო, რომელიც არ მაქვს ასე რომ, პრაღაში გამგზავრება გაურკვეველი დროით გადავდე მომავლისთვის.

***

უნივერსიტეტში წარმოუდგენელ სიბეჯითეს ვიჩენ. დაჟე (!!!) ჩანთა ვიყიდე და წიგნებს და ყველა აუცილებელ სასწავლო ინვენტარს თან ვატარებ, რა იცი რა ხდება?! ამ სემესტრში ეკონომიკის ფაკულტეტისთვის ახალი სისტემა შემოიღეს და ახლა თავად ავირჩიეთ ლექციების დროც, ლექტორებიც და თითქმის ყველაფერი, მაგრამ საკმაოდ ბევრი და ხანგრძლივი შუალედი გამომივიდა. როგორ ვატარებ ამ დროს? ბიბლიოთეკაში ვზივარ და სემინარებს ვამზადებ!!! მაააშ! საკუთარი თავის მიკვირს, მთლად დებილიც არ ვყოფილვარ. როცა მინდა, შემიძლია, როგორც ჩანს, მაგრამ ვაღიარებ, ბოლო ორი დღეა ვზარმაცობ

***

ამ სემესტრში ერთ-ერთი ახალი საგანი არის ”საერთაშორისო მარკეტინგი”, რომელსაც მასწავლის 80 წელს მიახლოებული ქალბატონი. საერთოდ, 21-ე საუკუნეს ეძახიან მარკეტინგის ეპოქას, რადგან ეს არის ყველაზე განვითარებადი სფერო ვაჭრობაში, რომელსაც დღეს უდიდესი ყურადღება ეთმობა. ჩემი აზრით, ამ საგანს არ უნდა ასწავლიდეს ასეთი მოხუცი ქალბატონი, რომელსაც დღემდე ჰგონია, რომ რუსეთის ფედერაცია მსოფლიოში საუკეთესო იარაღს აწარმოებს, ნატახტარი მსოფლიოში ერთ-ერთი უგემრიელესი ლუდია და საქართველოს ეშველება მეტიც, ერთხელ ლექციაზე ისიც კი გვირჩია, ვინც ”ადნაკლასინიკებზე” დარეგისტრირებულები არ ხართ, არ დაინანოთ ფული და დარეგისტრირდითო... მიზეზი? იმიტომ, რომ მაგარია! (მე კიდე ბებოს ვეძახი).
ყველაზე პრიკოლი ისაა, რომ, წესით და რიგით, ამ საგანში კოლოკვიუმი აპრილის ბოლოს უნდა გვეწერა, მაგრამ გასულ ორშაბათს დაგვაწერინა. როდესაც სტუდენტებმა ვიკითხეთ, რატომ ასე მალე, ჯერ მხოლოდ და მხოლოდ სამი თემა გვაქვს გავლილი, პასუხად მივიღედ: ”9 აპრილი მოდის და რა იცი, რა ხდებაო”. საოცრებაა რა... თუ არაფერი მოხდება, აპრილის ბოლოსაც ხომ დავწერდით შესანიშნავად. თუ მოხდება და ქვეყანა დაიქცა, ვის რა ტრაკში სათხრელად სჭირდება 90 სტუდენტის დაწერილი კოლოკვიუმები? ვიცი, ჩამჭრელი კითხვაა

***

მივუახლოვდი, მგონი, ყველაზე საინტერესოს. 9 აპრილი და ქუჩებში კიდევ ერთი რევოლუციის მოლოდინი იგრძნობა. თავი ვანუატუს რომელიღაც პროვინციის რომელიღაც მიყრუებული სოფლის მოსახლე მგონია, სადაც დღესაც ჯუნგლების კანონი მოქმედებს და იმარჯვებს ის, ვინც ძლიერია და არა ის, ვისაც ცოტათი მაინც (სულ მცირეოდენი) მეტი ჭკუა აქვს. ხალხი კი სულ გამაგიჟებს. ბრბოს ფსიქოლოგიაზე ბევრი მსმენია, რაღაცები წამიკითხავს კიდევაც და ვიცი, რა ადვილია აფექტის მდგომარეობაში მყოფი და აჟიტირებული მასის მართვა, მაგრამ თუ სხვაგან ამას გამორჩეული ორატორული ნიჭი და კიდევ ბევრი პატარ-პატარა ნიუანსი სჭირდება, საქართველოში ეს სულაც არაა აუცილებელი. უბრალოდ, საჭიროა რთულ პერიოდში მაზოლზე დაადგა ფეხი და მანამდე უჭირო, სანამ მიზანს არ მიაღწევ. საერთოდ, არ მიყვარს უეცარი ცვლილებები. ეს ყველაფერს, ყველა სფეროს ეხება, რადგან მიმაჩნია, რომ მოულოდნელი გარდაქმნების 90% წარუმატებლობისთვისაა განწირული, მით უმეტეს, ისეთ ქვეყანაში, სადაც დღეისთვის პატრიოტიზმი ჰგონიათ სუფრაზე ყანწის ჭერა და სამშობლოს სადღეგრძელოების სმა, ხოლო როცა ქუჩაში გამოდიან, სიგარეტის ნამწვავებს და ათას ნაგავს ისე ყრიან, რომ ამას არც უფიქრდებიან. აღარაფერს ვამბობ იმაზე, რომ ავტობუსში ბილეთის ყიდვა საჭირო სულაც არ არის, ”კონდუქტორები მაინც არ ამოდიან”... სამაგიეროდ, პირველივე შესაძლებლობის თანავე პარლამენტის წინ გამოდიან და ხან ერთი პრეზიდენტის გადაყენებას ითხოვენ, ხან მეორესი და დარწმუნებული ვარ, მომავალშიც ასევე გაგრძელდება, ორწლიანი ინტერვალით!
ალბათ, მაინც და მაინც რუსეთთან ომი უნდა გვქონდეს, რომ ეს ხალხი დროებით, თუნდაც მოჩვენებით შეიკრას ერთ მუშტად. სამსახურში ვუსმენდი გამყრელიძის გამოსვლას, სააკაშვილი გორში რო იყო ჩასული და ბომბი რომ აფეთქდა, შეშინებული გაიქცაო... ალბათ, მაგას სკოლაში ეგონა, რომ მასწავლებლები ტუალეტში არ დადიან. შე ყლეო, ბომბს რომ აგიფეთქდება ახლოს, გაიქცევი აბა რას იზამ?! ისიც საინტერესოა, ომის პერიოდში თავად ექიმი-მეწარმე-ლიდერი სად იმყოფებოდა. რაღაც არ ჩანდა არსად...

***

სამსახურში რა ხდება? ეჰ, ბოდიში და ყლეური სიტუაციაა. პირფერობა, ტრაკის ლოკვა, უაზრო ამბიციები, ზურგს უკან ლანძღვა... ალბათ, ახლა, როდესაც ამას ვწერ, ვინმე ჩემზე ფიქრობს, რა სირიაო, არაფერი გამიკვირდება. ძველი თაობა, ისინი, ვისთან ერთადაც ვმუშაობდი, ნელ-ნელა მიდიან და ახლები მოდიან. ამათ აშკარად ვერ ვუგებ, მაგრამ ვცდილობ, არ შევიმჩნიო, ჩემი საქმე გავაკეთო და გავერიდო იქაურობას.

***

რამე ხომ არ მავიწყდება? უი, ხო... ისევ მუზის ძიებაში ვარ ვინმე ან რამე მჭირდება, რომელიც წერას და ა.შ. რაღაცებს შთამაგონებს, ვისაც მივუძღვნი... ჰე აბა, ვინმეს შესაფერისს თუ იპოვით (მთლად 90-60-90 არ ვითხოვ ), აქეთ გამოუშვით.
დაბოლოს, რაღა თქმა უნდა, მუსიკალური გაფორმება. რამდენიმე დღეა სულ ამ სიმღერას ვუსმენ, ქუჩასა და უნივერსიტეტში ვღიღინებ და ვეძებ ვინმეს, ვინც პიანინოზე ამის დაკვრას მასწავლის. იმედი მაქვს, მოგეწონებათ.

გადმოღვარეთ ემოციები

2009-02-23T12:09:00.000-08:00

როგორ ხასიათზე ხართ ახლა? მჯერა, შესანიშნავზე. თუ პროგნოზში რეალურ განწყობას ცოტა ავცდი, სასწრაფოდ გაიღიმეთ და ჩათვალეთ, რომ ცუდი წარსულს ჩაბარდა.
ალბათ, თითოეული ადამიანის ცხოვრებაში ყოფილა მომენტი, როდესაც ის ფიქრობს, რომ მოვლენები და ადამიანები მის წინააღმდეგ არიან განწყობილნი. მას ექნება შთაბეჭდილება, თითქოს მარტოა, არავის სჭირდება. ერთი დარტყმის აცილებას ვერ ასწრებს, რომ მეორე ხვდება. მაგრამ ყველაზე საოცარი ისაა, რომ მთელს წყენას, ბოღმას თუ ზიზღს არ ანთხევს, გულში ინახავს, ყველაფერ ამისგან წითელი ბუშტივით იბერება მანამდე, სანამ არ გასკდება და უვარგის ჰაერს გარეთ არ გამოუშვებს.
თუ არ ვარ მართალი, მომიტევეთ, რა თქმა უნდა. მე მქონია და მაგიტომ ვამბობ. ადრე ხშირად მემართებოდა მასე, მაგრამ ბოლო ერთი წელია სადღაც, ასეთი ფაქტი ჩემს ცხოვრებაში არ დაფიქსირებულა ადრე რაღაც სისულელეებზე ვიგრუზებოდი, მაგრამ მერე მაზოხიზმს თავი დავანებე. ბოლოს უფროსმა გამაბრაზა, მაგრამ სულ რაღაც ერთი დღით. საბედნიეროდ, ასეთ კრიტიკულ მომენტში (ლოლ) ჩემს გვერდზე არა, მაგრამ მესენჯერში თორნიკე აღმოჩნდა, რომელსაც ბევრი ვუბურღე ტვინი, თვითონ კი მშვიდად მიქნევდა თავს (უფრო სწორედ, სმაილი აქნევდა თავს ).
ჰოდა, რატომ დავიწყე ახლა ამაზე წერა. ყველაზე სასიამოვნო მომენტი რომელია, იცით? აი, რომ ითმენ, ითმენ და უცებ რომ ამოგასხავს. განრისხებული ლომი გალიაში აქეთ იქით რომ დახტის და მზადაა, ყველაფერს გადაუაროს, რაც კი გზაზე შეხვდება. ადამიანი ვულკანივით რომ ფეთქდება, თვალები უწითლდება, თავს ვეღარ აკონტროლებს და რამდენიმე წამის შემდეგ აღარც კი ეხსომება რა გააკეთა. რამდენადაც ვიცი, აფექტის მდგომარეობასაც ეძახიან ამას (შემისწორეთ, თუ ვცდები )
ჩემს მიერვე დაწესებული ტრადიციისამებრ, პოსტის ბოლოს სიმღერა უნდა ჩავსვა. ბევრი ფიქრი არ დამჭირვებია და საჭირო ”ვეშჩი” ეგრევე ავარჩიე

Just freedom is only a hallucination
That waits at the edge of the distant horizon
And we are all strangers in global illusion
Wanting and needing impossible heaven

მგონი, ეს სიმღერა ადრეც მქონდა დადებული, თუ მარტო ტექსტი დავაკოპირე მაშინ, ზუსტად აღარ მახსოვს, მაგრამ, ნებისმიერ შემთხვევაში, ღრმად ჩაისუნთქეთ და დაიკიდეთ. ნახეთ, სიცოცხლეა რა

ჩვენ სისტემის მონები ვართ © თორნიკე

2009-02-20T12:47:00.000-08:00

რა შეიძლება ითქვას? ღრმად და უკიდეგანოდ ტრაკში რომ ვართ, ეგ მგონი ისედაც ყველამ კარგად იცის ვინც არ იცის კიდე, უბედნიერესია... აქ წერა ხშირად მინდებოდა, მაგრამ მეზარებოდა და ვიმიზეზებდი, თითქოს გამოცდებისთვის უნდა მოვემზადო, არადა, საერთო ჯამში, არაფერი მიკეთებია და შედეგიც შესაბამისია: მაღლივში მოღვაწეობის ორწელიწად-ნახევრიანი პერიოდის განმავლობაში პირველად შემეტენა საგანი და თან რა საგანი, თვით ფინანსური აღრიცხვა?! რთული არ ყოფილა, მაგრამ თავიდან სწავლა მეზარებოდა, ხოლო როცა ჭკუას მოვუხმე და რაღაც-რაღაცების კეთება დავიწყე, უკვე ლექტორს ვყავდი ათვალწუნებული და აჰა! არადა, მაგარი კაიფი სიტუაცია იყო. სემესტრი რომ იწყებოდა, პირველ ლექციაზე, რა თქმა უნდა, არ მივედი და მერე გოგოებმა მითხრეს, ბიჭებს გაგიმართლათ, რაღაც მოპიდარასტო ახალგაზრდა კაციაო ლექტორი ნუ, დავფიქრდი და მაგას რა ჯობია-მეთქი, ე.ი. ქულას დამიწერს, რაც ყველაზე მთავარია, მაგრამ სადა ბანაობ თურმე... ერთი ჩემი ჯგუფელი ბიჭი დაევასა და სულ იმას დასდევდა: ”ბექუნა, დღეს რატო არ მოემზადე? ბექუნა, ეს შენ არ გგავს! ბექუნა, შემდეგში ასე აღარ მოიქცე”. ეჰ, ალბათ, ცხოვრებაში პირველად თუ არა, მეორედ ვინატრე, ნეტა ცისფერი ვყოფილიყავი... ყველაზე მაგარი სემესტრის ბოლოს იყო, როცა ნიშნების წერის დრო მოვიდა. 7 თემიდან სამი ჩაბარებული მქონდა და ქულას მაინც არ მიწერდა. ჰოდა, რომ მივხვდი, ეს დამწერი არ არის-მეთქი, მეც ვენაგლე ცოტა და ჩვენ შორის მთელი აუდიტორიის წინაშე დაახლოებით ასეთი დიალოგი შედგა:
მე: ქულას რატო არ მიწერ?
ის: არაფერი გიკეთებია და იმიტომ.
მე: აბა ის სამი თემა რა არის?
ის: მთავარი ისაა, რას მიყვებოდი!
მე: რას გიყვებოდი?! მე გიყვებოდი და შენ მისმენდი! გეთქვა, რომ ცუდად ვყვები და აღარ ვიწვალებდი საერთოდ.
ის (ისეთი გაცხარებული, რომ მელოტი თავი მთლიანად გაუწითლდა): როგორ თუ მე გისმენდი?!
მე: რა იყო, არც მისმენდი?
ნუ, აქ მთელს ჯგუფს სიცილი აუტყდა და ლექტორმაც ყურადღება სხვა რამეზე გადაიტანა. საბოლოოდ, 60-დან 21 ქულა დამიწერა, რომ გამოცდაზე გავსულიყავი და გამოცდაზე 23 მივიღე, რაც, როგორც მოგეხსენებათ, ჩასაბარებლად საკმარისი არ გახლავთ გაპროტესტებაზე რომ მივედი, ოთახში სამი გამსწორებელი იჯდა, რომელთაგან ორი ქალი იყო და ერთიც ეს ჩემი ლექტორი. მინდოდა, ქალთან მოვხვედრილიყავი, რადგან ის ქულებს უმატებდა, თან ნასწავლი მქონდა, მაგრამ იმ კაცისმაგვარმა არსებამ შორიდან დამინახა თუ არა, შენ ჩემთან მოხვალო. შევედი, დავჯექი და მეკითხება: ”რა გინდა?” რასაკვირველია, ვუპასუხე, რომ 51 ქულა და საგნის ჩაბარება მინდა-მეთქი, მაგრამ დიდი ბოდიში, მაგას ვერ მოგართმევო და შემდეგ კიდევ კითხვა: ”სხვა რა გინდა?” ასეთი პასუხის მერე რა უნდა მდომებოდა, ცოტა ვეკამათე, ვეჩხუბე, ერთი ქულა მაინც მოვამატებინე და ნასიამოვნები სახით გამოვედი იქიდან განმეორებით გამოცდაზე რაღაც საშინელი ამოვანები მოვიდა და მაგაში 20 ქულა მივიღე. ასე რომ, ორსემესტრიანი საგანი შემეტენა და მაგას, სავარაუდოდ, მეოთხე კურსზე გავივლი.
სხვა რა ხდება ჩემკენ? ბოლო დროს სერიოზულად დავინტერესდი სტუნდეტების გაცვლითი პროგრამებით და ერთი სული მაქვს, რაიმე იოტისოდენა შანსი მაინც გამიჩნდეს, რომ აქედან უგზოუკვლოდ დავახვიო. გადავქექე ინტერნეტი, რამდენიმე საინტერესო ადგილიც აღმოვაჩინე, მაგრამ ეს ყველაფერი დიდ ფინანსებთანაა დაკავშირებული. ერთ-ერთ ვებ-გვერდზე პოლონეთში საზაფხულო სკოლა ვნახე ეკონომისტებისთვის, CV-ც გავაგზავნე და რაღაც აპლიკაციაც შევავსე და 13 თებერვალს პასუხი მომივიდა, რომ თქვენი აპლიკაცია დაკმაყოფილებულია და გელოდებით ქალაქ ვროცლავშიო, მაგრამ 20 რიცხვამდე 550 ევრო გადაიხადეო. რა თქმა უნდა, ფული ვერ გავჩითე და ამ ოცნებასაც დავემშვიდობე. თუმცა, ფარ-ხმალის დაყრას არ ვაპირებ და იმედია, ვნახავ რამე საინტერესოს.
სამსახური? ოჰ, სამსახური... მიკვირს, როგორ უნდა ინატროს ადამიანმა მუშაობა, მით უმეტეს, ისეთ ადგილას, სადაც უფროსი ისეთი, ბოდიში და, დაყლევებულია, როგორც ჩემთან. ადამიანი გარეგნულად და სულიერად ასე ჰგავდეს ფალოსს, მე ნანახი არ მქონდა, სანამ 4 წლისა და ერთი თვის წინ გაზეთში არ დავიწყე ”მოღვაწეობა”. ყველაზე მეტად კი იმაზე მეშლება ნერვები, რომ თავად იმას აკეთებს, რასაც სხვებს უკრძალავს. მართალია, უფროსია და ტრაკში სარიც უთხრია, მაგრამ მაინც არ არის ლამაზი. მილიონჯერ აქვს ნათქვამი, რომ ამ დედანაქაჩ რუსეთის ჩემპიონატზე და რუს ფეხბურთელებზე არაფერი დაწეროთო და თვითონ პირველივე შესაძლებლობისთანავე წერს. მიზეზი? ჩვენ პოსტ-საბჭოთა ქვეყანა ვართ და გვინდა თუ არა, მათთან დაკავშირებულები ვართო. ამ ყველაფერს სხვებიც ამჩნევენ, მაგრამ ჩუმად არიან, ეშიანით, მე კიდე ცოტა ნაგლად ველაპარაკები, ვიცი, ერთ-ერთი ყველაზე სტაჟიანი თანამშრომელი ვარ და ჩემს გაშვებას ვერ გაბედავს ჰო, თან შეცდომებსაც რო მისწორებს თავის ჭკუაში? ვერ ვიტან, როდესაც 100%-იანი ვიცი, რომ მართალი ვარ და მაინც მეკამათებიან, მაგრამ ბოლო დროს მივხვდი, რომ მასეთებს უხარიათ, როდესაც თანხმობის ნიშნად თავს უქნევ. ეგონოს, რომ სწორია
კიდე ის მიშლის ნერვებს, ზოგიერთებმა კუმირად ნარკომანი რომ გაიხადეს, რომელსაც გადაცემა ციხის საკნიდან მიყავს. ეჰ, ასეთი რამ მარტო საქართველოშია შესაძლებელი. ამბობენ, როგორი ხალხიცააო, ისეთი მთავრობააო. რა უკვირთ, ვეღარ გამიგია?! მახსოვს, სანამ მუშაობას დავიწყებდი, ჩვენი გაზეთის პირველ გვერდზე ”ვარდიანი” სააკაშვილის სურათი იყო, ახლა კი უფროსები წუთსაც ვერ ძლებენ ისე, რომ ქალბატონი ალასანიას გენიტალიების მდგომარეობა არ მოიკითხონ. ზოგს დემოკრატია ის ჰგონია, რომ ყოველ ორ წელიწადში პარლამენტის შენობასთან გამოვიდეს და რევოლუცია მოაწყოს. დაე, მასე იყოს! არავის ვეკამათები, თავში ქვა უხლიათ.
შეამჩნიეთ ავტობუსებში საკასო აპარატები? თავიდან, ძალიან არ მომეწონა ეს ნოვაცია, მაგრამ შემდეგ დავუფიქრდი და მაგარი რაღაცაა. სასიამოვნოა, როდესაც ავტობუსში მშვიდად ზიხარ ან დგახარ და ყოველ გაჩერებაზე მძღოლისგან დედის გინება არ გესმის, ეს უკანასკნელი კი გზაზე ნაკლებად იძაბება და თავისი საქმის მშვიდად კეთების შესაძლებლობა ეძლევა. მართალია, ბევრი ისე ჩადის, რომ არ იხდის, მაგრამ ეგ რა გასაკვირია, ჩემი გამოთვლებით, საქართველოში ასეთი რამ კიდევ მინიმუმ ერთი საუკუნე იქნება. ერთხელ, სამსახურიდან სახლში რომ მოვდიოდი, მაგარი რაღაც მოვისმინე ავტობუსში ერთი კაცისგან. ეს აპარატები ქართულ მენტალიტეტში არ შედისო აქ, წესით და რიგით, ანაზდად უნდა მივტრიალებულიყავი მისკენ და ჰაეროვნად მეკითხა: ”აბა რა ჩემი *ლე შედის ქართულ მენტალიტეტში?” თუმცა, მივხვდი რა, რომ ეს სიტყვები არ შემრჩებოდა და მინიმუმ 10 კაცი წიხლებით შემდგებოდა, აღარაფერი ვთქვი ზოგჯერ თქმა სჯობს არათქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდებისო...
დაბოლოს, გიყვართ ტრევისი? თქვენი არ ვიცი და მე ამ ჯგუფზე ბავშვობიდან ვგიჟდები. მახსოვს, კავკასიაზე პირველად რომ ვნახე Sing-ის კლიპი, დღესაც იმავე ემოციებით ვუყურებ, ოღონდ ახლა ამ ჯგუფის მთელი შემოქმედება ზეპირად ვიცი, მაშინ ასე არ იყო. მგონი, უკვე დავწერე აქ, რომ მათი ერთ-ერთი სიმღერის, Writing To Reach You-ს გარჩევა დავიწყე და ვჩქარობ გაცნობოთ (© ჩემი უფროსის სტილი ), რომ თავიდან ბოლომდე საკაიფოდ ვუკრავ უკვე. მიყვარს ფრენსისის სევდიანი და ამავე დროს, რაღაც იმედისმომცემი ხმა, ლამაზი სიმღერები გამოსდის. დღეისთვის სულ ეს იყო, მადლობთ ყურადღებისთვის. წასვლის წინ დააწკაპუნეთ ამ ვიდეოს და უსმინეთ ზემოთ ხსენებულ კომპოზიციას...

Baby join me in death

2009-02-04T11:48:00.001-08:00

My Brother, Blues...

2009-01-26T12:22:00.000-08:00

გუშინ მეორე გამოცდა მქონდა - სტრატეგიული მენეჯმენტი. ღმერთო, შენ მაინც თუ იცი რატო მასწავლიან ამდენ სისულელეს? ალბათ, ამ კითხვაზე პასუხი შენთვისაც კი ისევე გასაიდუმლოებულია, როგორც ჩემთვის. ნამდვილად არ მესმის, რას მარგებს იმის ცოდნა, რაც, დარწმუნებული ვარ, ცხოვრებაში 1%-თაც კი არ გამომადგება. ნუთუ მთელი ტანჯვა-წამება მხოლოდ ქულის გამოა? არ მინდა ქულა, მხოლოდ მინიმალური, რომ საგანი არ შემეტენოს და მერე თავიდან არ მომიხდეს მაგის გავლა. ჩემი ისედაც სუსტი ნერვები მეტ ”სტრატეგიებს” ვეღარ გაუძლებს. გიტარის მასწავლებელს, თამაზას რომ ვუთხარი საგნის სახელწოდება, კაცს გაეცინა: სტრატეგიები რაში გჭირდება, ომში ხომ მიდიხარო... რა ვიცი, თამაზი მასწ, რა ვიცი...

მივედი, ძლივს ვიპოვე 209-ე აუდიტორია, შევარჩიე, ჩემი აზრით, საუკეთესო მერხი და დავჯექი. ჯიბეში შპარგალკები ხელით შევამოწმე, ამოუღებლად - ყველაფერი ადგილზე იყო. ახლა მხოლოდ იმასღა ველოდი, ბატონი გელა როდის შემოვიდოდა და გადაწერას როდის შევუდგებოდი. მაგრამ, ჰოი საოცრებავ?! სად არის ბატონი გელა? უცბად აუდიტორიაში სამი ალქაჯი (ცოცხები აკლდათ ოღონდ) შემოვარდა, რომლებმაც რიგებს შორის ქარბუქივით ჩაიარეს და რაც კი წიგნი-კონსპექტი იყო, ყველაფერი გაზიდეს. ამ მომენტს გულმა რეჩხი მიყო: ”აი, სად გაგედო არტურ!” ვიჯექი და ვფიქრობდი, ნეტა რა მეშველებოდა. არადა, გამოცდამდე 40 ქულა მყავდა და ”მხოლოდ და მხოლოდ” 20-ღა მჭირდებოდა. მომივიდა 4 საკითხი, რომლებიც ეგრევე გადავწერე რვეულში. ერთი საკითხი მეცნო, წინა დღეს დაკონსპექტებული მქონდა და ნაწერი შარვლის უკანა ჯიბეში მედო. გავიხედ-გამოვიხედე, ალქაჯებიდან არავინ იყურებოდა და ამოვიღე ფურცელი და ძირს დავაგდე. თქვენ უნდა გენახათ ჩემი წამება, როდესაც პატარა ფურცხლის ნაგლეჯზე წვრილი ასოებით დაწერილი სიტყვების წაკითხვას ზევიდან დაჟინებული მზერით ვცდილობდი. ნუ, ასე თუ ისე, სამი საკითხი დავწერე ჩემით და იმედია, მინიმუმს მივიღებ, მაგრამ რომ წარმოვიდგენ, მომავალში კვლავ ასეთი კომისია იქნება და თან იმ საშინელ გამოცდებზე, უკვე გული მიწუხდება.

რას ვშვრები მე ამ დროს? ვმეცადინეობ? არა, არა... ეს აზრადაც არ მომსვლია ჯერჯერობით, არადა კარგი კი იქნებოდა. ძირითად დროს სახლს გარეთ ვატარებ - სამსახური! და შინ კი ან ამ ეშმაკისეულ კომპიუტერს ვუზივარ, ანაც გიტარას ვაჩხაკუნებ. კაი ხანია თამაზა სტივი რეის სიმღერას ”Mary Had a Little Lamb”-ს მასწავლის. ღმერთმანი, მიყვარს ბლუზი! ნამდვილად ღვთიური მუსიკაა - მრავალფეროვანიც, მხიარულიც, სევდიანიც, რომანტიკულიც, ისეთიც და ასეთიც. როდესაც უყურებ, თვალდახუჭული გიტარისტი როგორ ეფერება თავის მეგობარს, როგორ ჩააქსოვს მთელს გრძნობას მასში, როგორც ცდილობს თავის ენაზე აალაპარაკოს... თქვენი არ ვიცი და მე ტანში ჟრუანტელი მივლის.
ბლუზი მე-20 საუკუნის მეორე ნახევარში აშშ-ში წარმოიშვა. ისევე, როგორც მუსიკის ბევრი მიმდინარეობა, ისიც შავკანიანი ემიგრანტების ფანტაზიის ნაყოფია. დიდი ხნის განმავლობაში, ბლუზი მხოლოდ ზანგების (არ მიყვარს ეს სიტყვა, მაგრამ ვიხმარ მაინც) მუსიკა იყო. თავად სახელწოდება Blues ან Blues Devils-დან მოდის და მელანქოლიურს, სევდიანს ნიშნავს. დროთა განმავლობაში, ამერიკის სხვადასხვა ნაწილში ბლუზის რამდენიმე ქვეჟანრი ჩამოყალიბდა, თუმცა არსი არასდროს იცვლებოდა. ეს იყო პატარა კაცების მუსიკა, რომელიც ნელ-ნელა სულ უფრო პოპულარული ხდებოდა. მასზე ბევრს აქვს დაწერილი, მაგრამ რამდენიმე განსაკუთრებით მომეწონა: ”Блюз – это то, что делает тебя счастливым, когда ты хочешь смеяться, и заставляет плакать, если ты печален, потому что мы говорим о жизни...” და ეს მართლაც ასეა.
აქ დადებულ იუთუბის ლინკებს შეიძლება არც არავინ უყურებს, მაგრამ მე მაინც გავაგრძელებ ტრადიციას. ამჯერად, რა თქმა უნდა, რეპერტუარში მხოლოდ ბლუზი იქნება. პირველ რიგში, ის სიმღერა უნდა დავდო, რომელსაც ახლა ვარჩევ. ჯერ ამის მემილიონედის დონეზეც ვერ ვუკრავ, მაგრამ ერთი ნაბიჯითაც თუ წავიწიე წინ, ეგეც დიდი მიღწევა იქნება ჩემთვის. სტივი რეი - გიტარის გენიოსი, რომელსაც ამ ინსტრუმენტით ყველაფრის გაკეთება შეეძლო. განსხვავებული ტეხასური ჩაცმულობა, ბოხი ხმა, საყურე, მისი ლეგენდარული ქუდები და რასაკვირველია, გიტარა აბრევიატურით SRV - ეს ყველაფერი სტივი რეი ვონია.

კაცი, რომელმაც ცხოვრების ნახევარი კაიფში გაატარა, მაგრამ შეძლო და ნარკოტიკებს თავი დაანება, მაგრამ 35 წლის ასაკში ავიაკატასტროფაში გარდაიცვალა. ამ ისტორიასაც მოვყვები მოკლედ ბარემ. სტივის, ერიკ კლეპტონსა და სტივის ძმას კონცერტი ჰქონდათ ტორონტოში, რის შემდეგაც ისინი კლეპტონის ვერტმფრენით უნდა დაბრუნებულიყვნენ შტატებში, სადაც სტივი თავის საცოლეს ლენის შეხვდებოდა. საბოლოოდ, ისე მოხდა, რომ ვერტმფრენში, პილოტების გარდა, მხოლოდ ერთი ადამიანის ადგილიღა დარჩენილიყო და ყველამ დიდსულოვნად სტივის დაუთმო, მაგრამ სჯობდა, არ დაეთმოთ. აფრენიდან რამდენიმე წუთში ვერტმფრენი დაეცა და 4-ვე ადამიანი, ვინც შიგნით იმყოფებოდა, გარდაიცვალა. ამ ფაქტის მერე მეზიზღება ერიკ კლეპტონიც და სტივის საცოლეც რაც შეეხება ამ უკანასკნელს, სტივის სიგიჟემდე უყვარდა ეგ ქალი და მისთვის ბევრი რამე აქვს გაკეთებული. მათ შორის, რა თქმა უნდა, სიმღერებიც, რომელთაგან ორს გამოვარჩევ:
1. აბა თუ მიხვდებით, რა ქვია სიმღერას? დიახ, დიახ, Lenny. საცოლეს სახელი დაარქვა და ალბათ, მოსმენაც კმარა იმის გასაგებად, თუ როგორ უყვარდა ეს ქალი.

2. მეორე და ჩემი ერთ-ერთი უსაყვარლესი კომპოზიცია Pride And Joy

დაბოლოს, არასდროს დამავიწყდება ჩემი ჯგუფელის თვალები, რომელიც კუნოს სახლში სტივის კონცერტის ჩვენებაზე წავიყვანე. გოგო გაშტერებული უყურებდა ჯერ იმას, თუ როგორც უკრავდა მსოფლიოს ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო გიტარისტი და როდესაც სტივიმ გიტარა ჯერ ზურგს უკან, ხოლო შემდეგ კეფასთან მიიტანა და ისე აგრძელებდა დაკვრას, ვითომც არაფერი, ჯგუფელის გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა. იმაზე აღარაფერს ვამბობ, სტივიმ მაგ ლაივზე ტუჩებითაც რომ დაუკრა გიტარაზე

მარტოობა ინტერნეტში

2009-01-21T09:16:00.000-08:00

წესით და რიგით, ახლა რამე დეპრესიული უნდა ეწეროს აქ, მაგრამ თავიდანვე გაგიცრუებთ იმედებს რაშია საქმე?! ახლავე მოგახსენებთ... დღეს პირველი გამოცდა მქონდა მაღლივში, 709-ე აუდიტორიაში მარკეტინგი უნდა გადამეწერა. სამი ჯგუფელი შევთანხმდით, რომ 40 საკითხს გავინაწილებდით. ნუ, ერთი, როგორც მიხვდით, მე ვიყავი და დანარჩენი ორი გოგოები. ვინაიდან და რადგანაც, ჩემთან გოგოები უფრო ზარმაცები არიან, 20 საკითხის დაწერა საკუთარ თავზე ავიღე და დარჩენილი 20 იმათ უნდა გაენაწილებინათ. მოვლენებს წინ გავუსწრებ და ვიტყვი, რომ ნახევარიც არ ჰქონდათ მომზადებული

ყოველ შემთხვევაში, მე მიცემული პირობის დარღვევა არ მინდოდა, საქმის დასამთავრებლად დღეს დილის 5 საათზე ავდექი და პატიოსნად შევუდექი შპარგალკების წერას. ჩემი გამოთვლებით, სადღაც 8 საათისთვის უნდა დამესრულებინა და გამოცდამდე ერთი საათით ადრე, 9-ზე უკვე მაღლივში ვიქნებოდი და სტრატეგიულად ხელსაყრელ მერხზე მოვკალათდებოდი მაგრამ სადა ბანაობ თურმე... 7-ზე ტელევიზორი ჩავრთე და ნტვ+პრემიერაზე გადავრთე, სადღაც, ჩემი გამოთვლებით, საინტერესო ფილმი უნდა ყოფილიყო. რა თქმა უნდა, გავარტყი თავიდან ჩეხური ფილმი მეგონა, მაგრამ ცოტა დავაკვირდი და პოლონური ყოფილა. თან რა მაგრად ჰგავს თურმე პოლონური ენა რუსულს, უთარგმნელადაც მესმოდა რას ლაპარაკობდნენ მთავარი გმირები.
ახლა სპოილერობას დავიწყებ და თუ არ გინდათ, ნუ წაიკითხავთ : ე.ი. ქალმა (ევამ) და მამაკაცმა (იაკუბმა) ერთმანეთი ინტერნეტის მეშვეობით გაიცნეს. ევა პოლონეთში ცხოვრობს, იაკუბი კი გერმანიაში, სადაც უნივერსიტეტში ლექტორად მუშაობს. გადის დრო და ამ ორი ადამიანის მეგობრობა სულ სხვა გრძნობაში გადაიზარდა. ისინი სულ უფრო მოუთმენლად ელოდებიან მომენტს, როდესაც კომპიუტერს მიუჯდებიან და მეორის მოწერილ წერილს წაიკითხავენ. მერე ბლა-ბლა-ბლა... გავიდა დრო და ისინი პარიზში შეხვედრაზე შეთანხმდებიან. საბოლოოდ, ერთმანეთს ნახავენ კიდევაც, მაგარ დროსაც გაატარებენ და ასე დაშორდებიან მართალია, კიდე მოხდება რაღაც-რაღაცები, მაგრამ ყველაფრის დაწერისგან თავს შევიკავებ და ვისაც თავად სურს ყველაფრის ნახვა, შეუძლია აქ შევიდეს...
აი, სურათებიც...

ნუ, ფილმი დაგეგმილზე დიდხანს გაგრძელდა და ამის გამო კინაღამ გამოცდაზე დავაგვიანე. საბოლოოდ, გადაჯდომ-გადმოჯდომ-ტაქსებით ათი წუთით ადრე ძლივს ავაღწიე, მაგრამ მარტო მომიხდა ჯგომა და კინაღამ რამდენჯერმე შემამჩნიეს გადაწერის დროს, მაგრამ ყველაფერმა კარგად ჩაიარა.
ისე, ეს ყველაზე ადვილი გამოცდა იყო და ნამდვილი ტანჯვა-წამება წინ მელის, თან ხუთი

P.S. მართლა ჩითავენ ასეთი გოგოები ჩატებში? ჰა, ხომ არ დამეწყო მეც ძრომიალი აქეთ-იქით?

ზამთრის მუსიკალური გაფორმება

2009-01-12T12:30:00.000-08:00

მაშინ, როდესაც მეზობელ ბლოგზე დიადმა ბუდამ ახალი ფილმის ყურება მირჩია, რომელმაც სულ ახლახან ოთხი ოქროს გლობუსი აიღო, მე თავში სულ სხვა აზრი მიტრიალებდა. სიმართლე გამხელილი სჯობსო და ფილმები დიდი მოყვარული მაინც და მაინც არ ვარ. თუ არის, ვუყურებ, თუ არა - არც ეგაა პრობლემა. კინო კარგია საღამოს, კომპიუტერს რომ გათიშავ და თბილად ლოგინში რომ ჩაწვები და ელოდები, როდის დაგეძინება. აი, სწორედ მაშინ მაქვს ტელევიზორი ჩართული და ტაიმერზე დაყენებული

ჰჰოოოომდაა, ახლა სათქმელს დავუბრუნდე. ზოგადად, ჩემთვის ზამთარი დეპრესიასთან, სიცივესთან, გამოცდებთან (რაც მერე დეპრესიას იწვევს თავისთავად ) და ”გრუზ” მუსიკასთან ასოცირდება. მართალია, ამ უკანასკნელს არა მარტო დეკემბრიდან თებერვლამდე, არამედ წელიწადის ნებისმიერ დროს ვუსმენ, მაგრამ ამ მხრივ ზამთარი მაინც განსაკუთრებულია, რადგან ამ დროს მელოდიას, ტექსტებს და სხვა ნიუანსებს უფრო მძაფრად აღვიქვამ და ასე ვთქვათ, გულთან უფრო ახლოს მიმაქვს. ამიტომაც გადავწყვიტე ჩემი depressive კრებულიდან რამდენიმე (არ შემეშინდება ამის თქმა ) შედევრის თქვენთვის გაზიარება. წინასწარ ვიცი, ზოგს მოსმენა დაეზარება, ზოგიც იფიქრებს - ნეტა ეს არ ჭმუჭნიდესო და ა.შ., მაგრამ უსაქმური კაცისა და მახათის ამბავი ხომ იცით, ხოდა მეც ეგრე ვარ თითქმის.
მაშ ასე:

1. Pain Of Salvation - Undertow
ეს გახლავთ შვედური პროგრესივ როკ/მეტალ ჯგუფი და მათი განუმეორებელი Undertow ლაივი, რომელიც ჩაწერილია 2007 წლის ზაფხულში, სტამბოლის ფესტივალზე. სიმღერის სტუდიური ვერსია საკმაოდ განსხვავებულია, მაგრამ, ჩემი აზრით, ლაივი სტუდიურს ათჯერ მაინც სჯობს (თუ მეტჯერ არა). ასეთი გრძნობით ნამღერი სიმღერა იშვიათად შეხვდება ადამიანს, რასაც ქვია, მთელი გული და სული ჩადო დანიელმა თითოეულ სიტყვაში
ესეც მონაკვეთი სიმღერის ტექსტიდან:

Let me drain!
Let me die!
Let me break the things I love I need to cry!
Let me burn it all!
Let me take my fall!
Through the cleansing fire!
Now let me die!
Let me die...

2. Anathema - Anyone Anywhere
რა თქმა უნდა, ჩემს უსაყვარლეს ჯგუფს გვერდს ვერ ავუვლიდი. ზოგადად, მთელი ანათემას დისკოგრაგია ერთი სპლაშნოი დეპრესიაა, შიგადაშიგ მცირედი, მაგრამ მაინც ოპტიმისტური გამონათებებით, თუმცა არის კომპოზიციების ისე კატეგორიაც, რომლებიც მართლა მთანგავენ და ბოლოს მიღებენ ერთ-ერთი მათგანი ზემოთხსენებული სიმღერაა, რომელშიც ვოკალისტი წუთისოფლის ამაოებას მეტისმეტად ღრმად უფიქრდება

No one seems to care anymore
(as) I wander through
this night all alone
No one feels the pain I have inside
Looking at this world through my eyes

No one really cares where I go
Searching to feel warmth forever more
The wheels of life they
turn without me
Now you are gone... eternally

3. Skin - Nothing But
ამ შემთხვევაში ადგილებს მნიშვნელობა არ აქვს, ყველა სიმღერა მეტ-ნაკლებად გრუზია და ნომრებს უბრალოდ ფორმალობისთვის ვუწერ. შესაბამისად, მესამეზეა ქალბატონი სქინი ბრიტანეთიდან. როგორც გავიგე, თავის დროზე მოდელი ყოფილა, მაგრამ რატომ გადაწყვიტა სამოდელო კარიერისთვის თავის დანებება და მუსიკაში შესაძლებლობების გამოცდა, ჩორტ ევო ზნაეტ არადა, მამენტ, ცუდადაც არ გამოსდის, რაღაცნაირი მტირალა ხმა აქვს. თავიდან საკმაოდ ცნობილ ჯგუფ Skunk Anansie-ს ვოკალისტი იყო, მაგრამ შემდეგ სოლო-კარიერა დაიწყო და ზემოთ ხსენებული სიმღერა მისი მეორე ალბომიდანაა. ამჯერად ქალბატონი სქინი ბიჭს/მამაკაცს/ვაჟს მისტირის, რომელიც სხვა ქალთან გაიქცა და მიუხედავად იმისა, რომ, დარწმუნებული ვარ, გულის ყველას დაგვწყვიტა, მოდით, დიდსულოვნება გამოვიჩინოთ და ცუღლუტ მამაკაცს ეგეც ვაპატიოთ, ისევე, როგორც ეს სქინმა გააკეთა.

I feel nothing but
Joy and pride and happiness
Nothing but
Cheerfull face with kindness
I feel nothing but
Oceans of love and forgiveness
For you and your sweet girl
Please ignore the Particular way i smile
Take no notice of
The blood on the lip i bite
I am still your friend
There is no denying
For you and your new girl

4. Antimatter - The Wright Of The World

ეს კაცი, დანკან პატერსონი, რომელიც ამ სიმღერაში თავისი ხავერდოვანი ხმით ტკბობის საშუალებას გვაძლევს, Antimatter-ისა და ანათემას ერთ-ერთი დამფუძნებელი გახლდათ, მაგრამ ახლა არცერთ მათგანში აღარაა და ცალკე პროექტებში მოღვაწეობს. ეს სიმღერა 2005 წლის ალბომიდანაა, რომელიც დანკანისთვის ამ ჯგუფში ბოლო აღმოჩნდა, რადგან 2006 წელს ”ანტიმატერიიდან” წასვლის გადაწყვეტილება მიიღო. სხვათა შორის, ეგ ალბომი იმით გამოირჩევა, რომ, შეიძლება ითქვას, ორი ნაწილისგან შედგება: კენტ სიმღერებში ვიღაც ქალი წიკვინებს, ლუწებში კი დანკანი მღერის. მისი შესრულებული ყველა კომპოზიცია მეტად დამთრგუნველია, მაგრამ ეს (მეორე ნომრადაა ალბომში) მაინც განსაკუთრებულია. როგორც სათაურიდანაც კარგად ჩანს, აქაც მთავარი თემა წუთისოფლის ამაოებაა:

I'm trying to scream but I can't exhale
The world seems to spin as I'm left on this square
With no will to hold on
Am I the only one crushed by the weight of the world?

Save me...
I think I've swallowed more than I can comprehend
A soul laid low

5. Danny And Vincent Cavanagh - One Last Goodbye
ვინც ჩემი ბლოგის ხშირი სტუმარია, ეცოდინება, რომ ეს ძმები ანათემას სულები და გულები არიან (ვიცი, ტვინს ვაორსულებ ამ ჯგუფით, მაგრამ სხვაგვარად არ შემიძლია ). დენის და ვინის ხშირად აქვთ ხოლმე აკუსტიკური შოუები და მათ მიერ შესრულებული One Last Goodbye ნამდვილ იმსახურებს იმას, რომ ადამიანი დაჯდეს და მის ფონზე ერთი გულიანად იქვითინოს. რატომღაც ამ სიმღერას განსაკუთრებით ბევრჯერ მაშინ ვუსმენ, როცა ცუდად ვარ და თავს კიდევ უფრო საშინელ დღეში ვიგდებ (ხო, ცოტათი სენტიმენტალურიც ვარ), მაგრამ ეს ისაა, რაც მე მჭირდება, ჩემი სიცოცხლის ელექსირი...

I know you didn't want to leave
Your heart yearned to stay
But the strength I always loved in you
Finally gave way

სამწუხაროდ, იუთუბიდან აქ ამ ვიდეოს ჩასმის უფლება არ მომცეს, ამიტომაც, ვისაც მოგინდებათ მოსმენა, თავად გადაბრძანდით ამ ლინკზე http://www.youtube.com/watch?v=-l2oIlIDb1I

6. Radiohead - We Suck Young Blood
ჩემი ძველი სიყვარულის დროც დადგა. მახსოვს პერიოდი, როდესაც დილა-საღამოს ამ ჯგუფს ვუსმენდი. სამწუხაროდ, ახლა იმდენად აღარ ვარ რადიოთავების მიერ ჩათრეული. ეს სიმღერა კი... რა ვიცი, რა ვიცი! თავად განსაჯეთ! რაც არ უნდა კარგ ხასიათზე ვყოფილიყავი, ეგრევე მთრგუნავდა და მიწასთან მასწორებდა ვერ გეტყვით, რა აქვს ეგეთი განსაკუთრებული, მაგრამ სისხლს მართლა მწოვდა.

Are you hungry?
Are you sick?
Are you begging for a break?
Are you sweet?
Are you fresh?
Are you strung up by the wrists? We want the young blood
Are you fracturing?
Are you torn at the seams?
Would you do anything?
Fleabitten, motheaten?

7. Travis - Last Train
ექვსზე გაჩერება არ შეიძლება და ბოლოსთვის კიდევ ერთ საყვარელ ბენდს დავწერ. თითქმის ყველასთვის ნაცნობი ტრევისი და ბევრისთვის უცნობი სიმღერა Last Train. ტვინის ბურღვას აღარ გავაგრძელებ და დეპრესიული სიმღერების ჩამონათვალს ამჯერად ამ ნარნარი ”ვეშით” დავასრულებ (არადა, ვინ იცის, კიდევ რამდენის ჩამოწერა შემიძლია)...

And now there's no-one to rely on
But if it's all the same to you
Here's what I'm gonna do
I'm gonna buy a gun
Gonna shoot eberything, everyone
And then I'm coming for you
'Cos it was you that drove me to
This could be the last train

P.S. ოღონდაც, თქვენი ჭირიმე, ახლა დეპრესიაში არცერთი ჩავარდეთ, ჩემს ისედაც ცოდვილ თავს კიდევ ერთი ცოდვაც არ დაუმატოთ ახლა

Одноклассники.me

2009-01-05T13:32:00.000-08:00

წეღან აბაზანაში ჩემთვის შხაპის ქვეშ ვჭყუმპალაობდი, თან System Of A Down-ის სიმღერას ვღიღინებდი (), რადგან ბოლო ორი დღეა ახალგაზრდობის წლები გავიხსენე და ჩემს პირველ სიყვარულს ვუსმენ. არ ვიცი რატომ, მაგრამ ამ დროს ჩემი კლასელები გამახსენდა რომ ვთქვა, თითქოს მაგრამ მევასებიან და მათზე ფიქრის გარეშე დღესაც ვერ ვძლებ-თქო, ნაღდად მოვიტყუები... უფრო პირიქით, კლასელების 90%, ასე ვთქვათ, გულზე არ მეხატება და თავს ძალიან მშვიდად ვგრძნობ, თუ სადმე ქუჩაში შემთხვევით არ გადავეყარე რომელიმეს
ნუ, ე.წ. ”ოდნოკლასნიკები” საკმარისზე მეტი მყავდა: ოფიციალურად სამი სკოლა გამოვიცვალე, მაგრამ მხოლოდ ორში მივლია. თავიდან 177 საშუალო სკოლაში მივედი, რომელიც ჩემი სადარბაზოდან ზუსტად 50 მეტრის მოშორებითაა. ვერაფერს ვიტყვი, ეს კლასი მართლაც მიყვარდა, ჩემს პირველ დამრიგებელზე კი ჭკუა მეკეტებოდა. მასეთი კეთილი და ანგელოზი (ამ სიტყვის პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობითაც) ქალი მეორე არ შემხვედრია ცხოვრებაში. აი, პედაგოგი მასეთი უნდა იყოს! თან, რაც ყველაზე სასიამოვნოა, მეც მაგრად ვუყვარდი, დაბადების დღეზე საჩუქრებს მჩუქნიდა ხოლმე და ჩემს სახლშიც იყო რამდენჯერმე სტუმრად. სამწუხაროდ, კარგა ხანია საქართველოდან წავიდა, თორემ ჩემზე ბედნიერი არავინ იქნებოდა, მას სადმე შემთხვევით რომ შევხვედროდი. კლასელების კარგი მყავდა (თავიდან). რამდენიმე მათგანთან განსაკუთრებით ახლოს ვიყავი, მაგრამ ახლა ორი მათგანი მოსკოვშია, ერთი კიდე მუშაობს და ძალიან იშვიათად ვხედავ ხოლმე. მეხუთე კლასში გადასვლის შემდეგ დამრიგებელი შეგვეცვალა და მაშინ აირია მონასტერიც. მათემატიკის მასწავლებელი ხუთიანს მხოლოდ იმის გამო არ მწერდა, რომ წრეზე არ დავდიოდი მასთან, არადა ბავშვებს პირდაპირ კლასში როდესაც ამეცადინებდა, მათ ამოცანებს მე ვხსნიდი ხოლმე იქვე. კონფლიქრებიც გახშირდა და საბოლოოდ ყველაფერი იმით დასრულდა (ჩემთვის), რომ პარალელური კლასის ბიჭებს მაგარი დავცხე და დედაჩემს თვით დირექტორი საყვედურობდა კიდევ კარგი, მანამდე რაღაც-რაღაცები გავაკეთე და წყლიდან მშრალი გამოვძვერი. თუმცა, ასეთი აღმაშფოთებელი ფაქტის შემდეგ 177-ში გამჩერებელი რომ აღარ ვიყავი, დღესავით ნათელი გახლდათ. უცებ დედაჩემს კლასელის მშობელმა დაურეკა და უთხრა, რომ შვილი სხვა სკოლაში გადაჰყავდა და შესთავაზა, შენც იმავეს ხომ არ გააკეთებო, რაზეც მე, რა თქმა უნდა, თანხმობა განვაცხადე. საცა არა სჯობს, გაცლა სჯობსო, ნათქვამია უი, კინაღამ დამავიწყდა მეთქვა ყველაზე პრიკოლიმ რამ, რაც მაგ კლასში მოხდა: სწორედ ამ კლასელზეა, რომელთან ერთადაც სხვა სკოლაში გადავდივართ. ლიტერატურის ერთ-ერთ გაკვეთილზე (რუსულ სკოლაში ვსწავლობდი) რაღაც მოთხრობას ვკითხულობდი, რომელიც ძროხაზე იყო! (რუსი მწერლების თავზედაც გავიარე ) სამწუხაროდ, ეგრედ წოდებული ნაწარმოების ბოლოს ძროხა ლიანდაგებზე გადადიოდა და მატარებელმა გაიტანა... ამ დროს კი ჩემმა მა კლასელმა, რომელიც პირველ მერხზე იჯდა, ტირილი ატეხა. როდესაც მაწავლებელმა მიზეზი იკითხა, პასუხად შემდეგი მიიღო: ”Корову жалко!” სიცილ-ხარხარის პირველმა ტალღამ რომ ჩაიარა, ღიმილი ვერც მასწავლებელმა შეიკავა. დაჟე ახლაც რომ მხვდება ხოლმე ეგ გოგო, მაგას ვახსენებ, რაც ფრიად არ სიამოვნებს
მერვე კლასში კი ახალ სკოლაში გადავედი! 136-ე საშუალო სკოლა, რომელიც მომავალში საჯაროდ გადაკეთდა. პირველად მისვლამდე, რასაკვირველია, ინფორმაცია შევაგროვე, რა ხდებოდა მანდ და სასიამოვნო მხოლოდ ის იყო, რომ მათემარიკას თბილისში ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი სპეციალისტი ასწავლიდა და მართლაც ასე იყო. მანდ გატარებული 4 წლის განმავლობაში ჩემი ტვინი მხოლოდ მათემატიკაზე ფიქრობდა და ეს მსიამოვნებდა კიდევაც. განუმეორებელი გრძნობა გახლდათ, როდესაც სკანავის ან თოფურიას წიგნიდან რაღაც ზერთულ ამოცანებს ვაკეთებდი და პასუხში მხოლოდ 1-ს ან 0-ს ვიღებდი. მაგისთვის ღირდა წვალება. ვინ მოთვლის რამდენ ოლიმპიადაზე გავედი, მაგრამ საქალაქო ეტაპს ვერასდროს ვცდებოდა, რადგან მანდ ამოცანები, ძირითადად, ლოგიკაზე იყო, რაც მეზიზღებოდა. მოეცათ გამოსათვლელი მაგალითები და წამში გავაკეთებდი! თუმცა, რამდენადაც კარგად ვსწავლობდი მათემატიკას (ტრაბახში არ ჩამომართვათ, ანდაც ჩამომართვით, თუ გინდათ და მე-9 კლასში სკოლაში პირველი ვიყავი და ჩემზე თურმე მეთერთმეტე კლასებში ლეგენდები დადიოდა, რაც მომავალში გავიგე), იმდენად ცუდად მიმდიოდა საქმეები სხვა საგნებში და ზოგადად, კლასელებთან ურთიერთობაში. მე-8 კლასის მეორე ნახევარში და მე-9 დასაწყისში ჩემმა წაკლა დამრიგებელმა ერთბაშად 9 ბიჭი გააგდო და დავჩით 5 კაცი დედათა მონასტერში ”დედათა მონასტერი” მათთვის კიდე კომპლიმენტია, რადგან რამე ზედმეტი რომ ეთქვა ვინმე ბიჭს, ეგრევე ყვერებით მოგუდავდნენ ესენი უნდა გენახათ, ხოლმე ფიზკულტურაზე რამდენს ვიხვეწებოდი, რომ გოგოები მოედნიდან გასულიყვნენ და მათ მაგივრად ფეხბურთი მე მეთამაშა! ანდაც, რამდენჯერ მომხვედრია ქუსლიანი ფეხსაცმელი მათთან ბურთის გორებისას მახსოვს, პირველად რომ მივედი 136-ში (აქედან არის ”წარმოშობით” ჩემს ნიკში გამოყენებული ციფრებიც), წიგნებით გატენილი დიდი ჩანთა მქონდა. შემდეგ წელს უკვე პაპკით მივედი, მე-10 კლასში მუშაობა დავიწყე და შატალოებს მოვუხშირე, მე-11-ში კი სულ გამოვედი სკოლიდან და ლიცეუმში შევიტანე საბუთები, სადაც ოფიციალურად არ დავდიოდი სკოლაში (მხოლოდ ფიზკულტურასა და მათემატიკაზე მივდიოდი, რადგან ჩემს საყვარელ საგნებს ვერ ველევოდი). თუმცა, ამ დროს გამწარებული ვმეცადინეობდი და თან, პარალელურად ვმუშაობდი კიდევაც.
ჰოოომდა, რა ხდება ახლა? 136-დან კლასელების და მასწავლებლების უმეტესობას არ ვეკონტაქტები. საერთოდაც, მაგარი დებილი ბავშვები არიან. მათ, რომლებიც ვითომ რაღაცას სწავლობდნენ, ვერ ჩააბარეს და შემდეგ ფასიან სასწავლებელში მოეწყვნენ, ჩვენ კი 5 უსაქმური ბიჭიდან 4-მა უნივერსიტეტებში გავიკვლიეთ გზა (მე - ეკონომიკა და ბიზნესი, შოთამ - პოლიტოლოგია, დათო - იურიდიული თსუ-ში, ხოლო გოგლიკა - სამშენებლო სტუ-ში). დღესაც მხვდებიან ხოლმე ტრანსპორტში ჩემი ვაი-კლასელები, მაგრამ ხმას არ ვცემ, ისევე, როგორც დამრიგებელს მგონი, ორი გოგო გათხოვდა კიდევაც და საწყალი მაგათი ქმრები... მე დღეში 2-3 საათი ვერ ვუძლებდი ხოლმე და არ გინდა, ეგეთი ალქაჯები მთელი დღე აიტანო? ეჰ, მაგრამ თავისნაირებსვე იპოვიდნენ ეგენი სამაგიეროდ, ძველ კლასელებს ვეხუტები და ვესიყვარულები ხოლმე შეხვედრის დროს, რადგან ძალიან მაგარი ხალხია... რამდენიმე მათგანს უკვე შვილიც ჰყავს, 3 გოგო კი ახლახან გათხოვდა, ერთმანეთის მიყოლებით. როგორც გავიგე, სხედან თურმე ახლა და ერთმანეთთან ჭორაობენ ვისი ქმარია უფრო სიმპათიური ბოლოს დიანა დაქორწინდა იმ ბიჭზე, რომელსაც ის პირველი კლასიდან უყვარდა... თავიდან გოგო ზედაც არ უყურებდა, ახლა კი დადიან გვრიტებივით
მოკლედ, ყველაფერი კარგია, რაც კარგად მთავრდებაო... ზოგი ჩემი კლასელისთვის ის კოშმარი, რომელსაც სკოლა ჰქვია, 3 წლის წინ, 2006 წლის ივნისში დასრულდა, ჩემთვის კი ის ახლაც გრძელდება და მინიმუმ წელიწად-ნახევარი ასე იქნება, სანამ მაღლივს არ მოვშორდები

გილოცავთ ახალ წელს, მისტერ უოტსონ

2009-01-02T05:18:00.000-08:00

პირველ რიგში, ყველას გილოცავთ ახალ, 2009 წელს და გისურვებთ, რომ 2010 წლამდე ყველა თუ არა, სურვილების 90% მაინც აგისრულდეთ. ვიცი, ცოტა წარმოუდგენელ რამეს ვითხოვ, მაგრამ ადამიანი იმედით ცოცხლობსო.

ახლა კი მოგითხრობთ იმაზე, რამაც ამ ბედობა დღეს შემაწუხა და ბლოგის გამოყენება მაიძულა. ეს, არც მეტი, არც ნაკლები, ცნობილი ბრიტანელი მწერალი, სერ არტურ კონან დოილია. რომ არა ეს ადამიანი და მისი შესანიშნავი წერის სტილი და განუმეორებელი გმირები, ალბათ, იმ წიგნების 20%-იც არ მექნებოდა წაკითხული, რაც ახლა მაქვს (ოხ, ოხ ). რატომ დავინტერესდი კონან დოილით? შეიძლება სულელური კითხვაა, რადგან, მგონი, ყველას გვაქვს წაკითხული მოთხრობები შერლოკ ჰოლმსზე, მაგრამ ვაღიარებ, ჩემი სეხნია რომ არ ყოფილიყო, ალბათ არც ავიღებდი მის წიგნებს ხელში შემდეგ, ჩვეულებისამებრ, მწერლის ბიოგრაფიას და მოთხრობების წერის ისტორიებს გავეცანი და ამან ჩამითრია და ჩამითრია (დღეს ერთ-ერთ რუსულ არხზე შერლოკ ჰოლმსის რუსულ, ძველ, ჯიგრულ ვერსიას ვუყურე და გამახსენდა უცებ. სხვათა შორის, მალე გაი რიჩის გადაღებული ფილმი გამოვა და მისეული ჰოლმსის ნახვაც მაინტერესებს).

მაშ ასე, გადავალ თხრობაზე:
სერ არტურ იგნატიუს კონან დოილი (Sir Arthur Ignatius Conan Doyle) 1859 წლის 22 მაისს შოტლანდიის დედაქალაქ ედინბურგში დაიბადა. მის ყველაზე ცნობილ ნაწარმოებებად ითველბა დეტექტივები შერლოკ ჰოლმსზე, სათავგადასავლო ფანტასტიკა პროფესორ ჩელენჯერზე, იუმორისტული მოთხრობები ბრიგადირ ჟერარზე, ასევე ისტორიული რომანი ”თეთრი რაზმი”. გარდა ამისა, კონან დოილმა პოეზიასა და დრამატურგიაშიც გამოსცადა ძალები და ეს არც თუ ურიგოდ გამოუვიდა. სინამდვილეში კონანი მწერლის ერთ-ერთი სახელია, თუმცა მერე მას გვარის შემადგენელ ნაწილად მოიხსენიებენ.
სერ არტური ირლანდიელი კათოლიკეების ოჯახში დაიბადა, რომელიც ხელოვნებასა და ლიტერატურაში თავისი მიღწევებით გახლდათ ცნობილი. მამა ჩარლზ ალტამონტ დოილი არქიტექტორი და მხატვარი იყო, რომელმაც 22 წლის ასაკში ცოლად 17 წლის მერი ფოული მოიყვანა. ახალგაზრდა ქალბატონს ძალიან უყვარდა წიგნები და თავადაც გახლდათ ორატორული ნიჭით დაჯილდოვებული. როგორც არტური ავტობიოგრაფიულ წიგნში წერს, სწორედ დედის დამსახურებაა მისი ინტერესი რაინდების ტრადიციების, გმირობებისა და თავგადასავლებისადმი: ”ლიტერატურის სიყვარული, ალბათ, დედამ მისახსოვრა. მისი მოყოლილი მოთხრობები უფრო ნათლად მახსოვს, ვიდრე ჩემს ცხოვრებაში მომხდარი კონკრეტული ფაქტები”.
მომავალი მწერლის ოჯახს სერიოზული ფინანსური პრობლემები ჰქონდა, რაც მამის უცნაური ხასიათის ”დამსახურება” გახლდათ, რომელიც ალკოჰოლიკი და ფსიქიურად გაუწონასწორებელი ადამიანი იყო. 9 წლამდე არტური გოდერის მოსამზადებელ სკოლაში სწავლობდა, რის შემდეგაც მდიდარმა ნათესავებმა ის ლანკაშირის საგრაფოს ერთ-ერთ სასწავლებელში გააგზავნეს. 7 წელი ბიჭუნამ იეზუიტურ კერძო კოლეჯში, სტონიჯერსტში გაატარა, საიდანაც მწერალს მხოლოდ და მხოლოდ ფიზიკური დასჯის, ასევე რელიგიური და კლასობრივი დოგმებისა და მსოფლმხედველობებისადმი ზიზღი გამოჰყვა. ამ პერიოდის ნათელი წერტილები დედის წერილებს უკავშირდებოდა, რომლებსაც არტური სიცოცხლის ბოლომდე ინახავდა. სკოლა-ინტერნატში დოილი სპორტით, კერძოდ კი კრიკეტით იყო დაკავებული, თუმცა მისმა შემოქმედებითმა ნიჭმაც იჩინა თავი: არტურის მოგონილი მოთხრობების მოსასმენად საღამოობით მისი თანატოლები სიამოვნებით იკრიბებოდნენ.
1876 წელს არტურმა კოლეჯი დაამთავრა და სახლში დაბრუნდა, სადაც, პირველ რიგში, მამის ფასიანი ქაღალდები საკუთარ სახელზე გადაიფორმა. უფროსი დოილი კი ამასობაში ფსიქიატრიულ კლინიკაში მოხვდა. მშობლის ცხოვრების ტრაგიკული ისტორია მწერალმა წიგნში, The Surgeon of Gaster Fell (1880) დაწვრილებით აღწერა. ხელოვნების შესწავლას არტურმა ექიმის კარიერა არჩია, რაც დიდად ბრაიან უოლტერის დამსახურება გახლდათ, რომელიც დოილების სახლში ოთახს ქირაობდა. დოქტორ უოლტერმა განათლება ედინბურგის უნივერსიტეტში მიიღო, სადაც მომავალმა მწერალმაც ჩააბარა. სასწავლეველში არტურ დოილმა ასევე მომავალი მწერლები, ჯეიმს ბარი და რობერტ ლიუის სტივენსონი გაიცნო და დაუმეგობრდა.
მესამე კურსზე დოილმა ძალების მოსინჯვა ლიტერატურაშიც გადაწყვიტა: მისი პირველი მოთხრობა The Mystrery of Sasassa Valley, რომელშიც აშკარად იგრძნობოდა მისი საყვარელი მწერლების, ედგარ ალან პოსა და ბრეტ გარტის ზეგავლენა, უნივერსიტეტის ჟურნალში, Chamber's Journal-ში დაიბეჭდა. იმავე წელს კონან დოილის მეორე მოთხრობა The American Tale ჟურნალ London Society-ს ფურცლებზე გამოჩნდა. 1880 წლის თებერვალში დოილმა მუშაობა მეთევზეთა გემზე, სახელად Hope (იმედი), დაიწყო, რომელიც ჩრდილოეთის წყლებში დაცურავდა. აქ მან მთლიანობაში 7 თვე გაატარა და გასამრჯელოდ 50 ფუნტი მიიღო. აი, როგორ იხსენებს ამ პერიოდს მწერალი: ”გემბანზე რომ ავედი, პატარა ბიჭუნა ვიყავი, უკან კი ზრდასრული მამაკაცი დავბრუნდი”. ორი წლის შემდეგ არტური სხვა გემზე, Mayumba-ზე მუშაობდა, რომელიც ლივერპულსა და სამხრეთ აფრიკის სანაპიროებს შორის დაცურავდა.
1881 წელს დოილმა უნივერსიტეტში ბაკალავრის დიპლომი აიღო და სამედიცინო საქმიანობას მოჰკიდა ხელი, მაგრამ ათი წლის შემდეგ ირლანდიელმა საბოლოოდ უარი თქვა მედიკოსობაზე და ძირითად პროფესიად მწერლობა აირჩია. 1884 წლის იანვარში ჟურნალმა ”კორნჰილმა” მისი მოთხრობა, ”ჰებეკუკ ჯეფერსონის შეტყობინება” გამოაქვეყნა. ამავე პერიოდში მწერალმა მომავალი მეუღლე ლუიზა ”ტუია” ჰოკინსი გაიცნო, რომელზეც 1885 წლის 6 აგვისტოს იქორწინა. 1888-ში კი გამოქვეყნდა დოილის ყველაზე უცნაური რომანი The Mystery Of Cloomber, რომელშიც მოთხრობილი გახლდათ სამი ბუდისტი ბერის სიკვდილის შემდგომ ცხოვრებაზე. ეს პირველი მტკიცებულება იყო იმისა, რომ მწერალი პარანორმალური მოვლენებით გახლდათ დაინტერესებული, რის შემდეგ ის სპირიტუალიზმის მიმდევარი გახდა.
1891 წლიდან 1900 წლამდე კონან დოილი მთლიანად შერლოკ ჰოლმსით გახლდათ ”დაკავებული”, თუმცა შემდგომ, ძირითადად, სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის მოთხრობებს წერდა. წერილში ”დანაშაული კონგოში” მწერალმა ბელგიის კოლონიალური პოლიტიკა გააკრიტიკა, რამაც რედიარდ კიპლინგის უკმაყოფილება გამოიწვია, რომლის აზრითაც, ბელგიასთან ერთად, დოილი ბრიტანეთსაც გაუწყრა.
1906 წელს არტურის მეუღლე ლუიზა ტუბერკულიოზით გარდაიცვალა, ერთი წლის შემდეგ მწერალმა ცოლად ჯინ ლეკი მოიყვანა, რომელიც 1897 წლის შემდეგ ფარულად უყვარდა. დოილს 5 შვილი ჰყავდა: ორი (მერი და კინგსლი) პირველი მეუღლისგან და სამი (ჯინ ლენ ანეტი, დენის პერსი სტიუარტი, რომელმაც 1936 წელს ქართველ ქალბატონ ნინა მდივანზე იქორწინა და ადრიანი) - მეორისგან. ამ უკანასკნელმა მამის გზა გააგრძელა და შერლოკ ჰოლმსზე რამდენიმე მოთხრობა თავადაც დაწერა, მაგრამ მან იმხელა პოპულარობა ვერ მოიპოვა, როგორც არტურმა.
სიცოცხლის უკანასკნელი წლები სერ არტურმა მოგზაურობაში გაატარა (ყველა კონტინენტი მოინახულა) და სხვადასხვა ქვეყნებში სპირიტუალიზმის შესახებ ლექციებს კითხულობდა. სკანდინავიაში მოგზაურობისას მწერალი ცუდად გახდა და სასწრაფოდ დაბრუნდა ინგლისში საკუთარ სახლში. 1930 წლის 7 ივლისს კონან დოილი სასექსის საგრაფოში, ქროუბოროში გულის შეტევით გარდაიცვალა.

შერლოკ ჰოლმსი

პირველი მოთხრობა შერლონ ჰოლმსზე, ”სკანდალი ბოჰემიაში” 1891 წელს ჟურნალ ”სტრენდში” დაიბეჭდა. მთავარი გმირის პროტოტიპი ჯოზეფ ბელი გახლდათ, ედინბურგის უნივერსიტეტის პროფესორი, რომელსაც მცირედი დეტალებით ადამიანის ხასიათისა და წარსულის გამოცნობის საოცარი ნიჭი ჰქონდა. ორი წლის განმავლობაში დოილი მოთხრობას მოთხრობაზე ქმნიდა, სანამ თავად არ იქცა საკუთარი ნაწარმოების ტყვედ. 1893 წელს გამოშვებულ ”ჰოლმსის უკანასკნელ საქმეში” კონან დოილმა პროფესორ მორიარტისთან ბრძოლაში ცნობილი გამომძიებლის ”თავიდან მოშორება” სცადა, მაგრამ ამაოდ. მწერალს იმდენი წერილი მიუვიდა უკმაყოფილო თაყვანისმცემლებისგან, რომ მთავარი გმირის ”გაცოცხლება” მოუხდა. ჰოლმსის ეპოპეის პიკად ”ბასკერვილების ძაღლი” ითვლება (1900), რომელიც დეტექტიური ჟანრის კლასიკადაა მიჩნეული. დოილის თანამედროვეებმა ჰოლმსის დიდების დაჩრდილვა სცადეს და მას პოს დიუპენის, გაბორიოს ლეკოკისა და უილკი კოლინზის კაფას ერთგვარი ჰიბრიდიც კი უწოდეს, თუმცა კრიტიკოსების მცდელობებმა შედეგი ვერ გამოიღეს. შერლოკ ჰოლმსისა და დოქტორ უოტსონის (რომლის პროტოტიპად თავად არტური ითვლება) პოპულარობა იმდენად დიდი გახლდათ, რომ მათი ისტორიები ახალი მითოლოგიის ერთ-ერთ ნაირსახეობად მიიჩნევა, რომლის ცენტრადაც დღესაც ბეიკერ სტრიტზე მდებარე ლეგენდარული სახლი ითვლება.

საინტერესო ფაქტი: დღესაც კი ლონდონში შერლოკ ჰოლმსის სახელზე წერილი რომ გააგზავნოთ, უკან მოგივათ პასუხი, რომ ხსენებულ მისამართზე მცხოვრები პიროვნება შვეიცარიაში მოგზაურობს და როდის დაბრუნდება შინ, უცნობია.
ესეც ბეიკერ-სტრიტზე შერლოკ ჰოლმსის მუზეუმი (გვერდზე მადამ ტიუსოს მიზეუმიცაა)

გამარჯობა, მისტერ ჯონსონ, მე ლაურა ვარ

2008-12-21T12:47:00.000-08:00

ლაურას ჯვარი სწერია კაცო, მშვენიერი ბავშვია, მაგრამ ახლა მაგაზე წერას ნაღდად არ ვაპირებ. გუშინ, თუ გუშინწინ, ზუსტად არ მახსოვს როდის, თუმცა მაგას რა მნიშვნელობა აქვს, ვფიქრობდი, რომ ჯგუფებზე და მომღერლებზე საინტერესო არაფერი დამიწერია კაი ხანია და მოდი, ამ პატარა ლაფსუსს გამოვასწორებ-მეთქი... ამის შემდეგ მთავარი იყო ამერჩია, თუ რომელ ჯგუფზე დამეწერა ბევრი ვიმსჯელე თუ ცოტა, ერთი კაი აზრიც დამებადა ამასობაში: მოდი, ოჯახურ ბენდებზე დავწერ! ხო მაგარია? მაგალითად, თამადა რომ ადგება სუფრაზე და დაიწყებს თავის მორიგ სადღეგრძელოს: ”ამ პატარა ჭიქითა და დიდი გულით იმ დედმამიშვილებს გაუმარჯოს, დღეში 5 საათი ერთმანეთს სახლში ნერვებს რომ უწიწკნიან და მერე 5 საათს შეხმატკბილებულად სარეპეტიციოში ატარებენ!” ვერაფერს იტყვი, ხანდახან ისეთი იდეები მომდის ამ ცარიელ თავში, მეც კი მიკვირს

მაშ ასე, ქალბატონებო და ბატონებო, პირველი ჯგუფი, რომელსაც ახლა წარმოგიდგენთ, არის Chevelle, რომელიც დაარსდა 1995 წელს აშშ-ში, ილინოისის შტატის ქალაქ გრეისლეიკში. ბენდის შექმნის იდეა სამ ძმას: პიტ (ვოკალი, გიტარა), სემ (დრამი, პერკუსია) და ჯო (ბასი, ბექ-ვოკალი) ლოეფლერებს (Loeffler) მოუვიდათ. 2005 წელს ჯომ ჯგუფიდან წასვლა გადაწყვიტა და მისი ადგილი დინ ბერნარდინიმ დაიკავა. Chevelle-მ პოპულარობა საკმაოდ ადვილად მოიპოვა. დღეისთვის ლოეფლერების ბენდს ორ მილიონ ალბომზე მეტი აქვს გაყიდული. მათმა მეორე ნამუშევარმა, Wonder What's Next RIAA-ს ვერსიით, პლატინის წოდება მიიღო. დაარსების დღიდან ჯგუფმა გამოუშვა ოთხი სტუდიური ალბომი, ერთი ბუტლეგი და ერთიც DVD.
ახლა კი ყველაზე საინტერესო. რას ნიშნავს ჯგუფის სახელი და საიდან მოდის ის? მანქანები ვისაც გიყვართ, ალბათ, თქვენ თავადაც მიხვდებოდით... დიახ, საქმე სწრაფ მანქანებშია, რომლებიც სამ ძმას ბავშვობიდან განსაკუთრებით უყვარდათ. ბიჭების მამის საყვარელი ”პიპია” Chevrolet Chevelle გახლდათ და შვილებმაც გადაწყვიტეს, რაღა შორს წავიდეთ, ბარემ მამიკოს გული მოვიგოთ და ეს სახელი დავარქვათო ჯგუფსო. თან იქნებ გიტარების ფული მოგვცეს და ცოცხებით ჩალიჩი აღარ დაგვჭირდებაო და ზუსტად მასე აგიხდეთ ყველაფერი კარგი! პირველი კონცერტები ლოეფლერებმა ჩიკაგოს პატარ-პატარა კლუბებში ჩაატარეს. ამ დროს ჯო სულ რაღაც 14 წლის გახლდათ!
უი, მართლა კინაღამ დამავიწყდა. ბიჭები Alternative Metal-ს, Nu Metal-სა და Hard Rock-ს უკრავენ.
სურათზე: (მარცხნიდან მარჯვნივ) ჯო, პიტი და სემი.

ახლა კი შემდეგ ჯგუფზე გადავიდეთ: Kings Of Leon. ეს შედარებით ახალი ჯგუფი გახლავთ, 2000 წელს აშშ-ში, ტენესის შტატის ქალაქ ნეშვილში ჩამოყალიბებული, მაგრამ უკვე მოასწრო გრემის აღება. ბენდის წევრები არიან: ძმები კალები (ვოკალი, რითმ-გიტარა), ნათანი (დრამი, ბექ-ვოკალი) და ჯარედი (ბასი, ბექ-ვოკალი, კლავიში) და მათი დეიდაშვილი, მეთიუ ფოლოუილი (Followill) (სოლო-გიტარა, ბექ-ვოკალი). ჯგუფის შემოქმედება წარმოადგენს Southern Rock-ის, Garage Rock-ის, Hard Rock-ისა და Blues-ის ნაზავს, რის გამოც მათ სამშობლოში მაინც და მაინც დიდი პოპულარობა ვერ მოიპოვეს. სამაგიეროდ, ძმები აღიარა ბრიტანეთმა. Chevelle-ს მსგავსად, Kings Of Leon-საც 4 სტუდიური ალბომი აქვს გამოშვებული.
რაც შეეხება ჯგუფის სახელს, მისი წარმოშობის ისტორია საინტერესოა: თურმე ლეონი ძმების მამასა და მათ ბაბუას ერქვათ ჰოოომდა, რით ვართ ჩვენ მამა-პაპაზე ნაკლებნიო და ლეონის მეფეებად იქნენ წოდებულნი.
სურათზე: (მაცხნიდან მარჯვნივ) ნათანი, კალები, მეთიუ და ჯარედი.

დაბოლოს, ყველაზე ოჯახური, ყველაზე საყვარელი, ყველაზე ნარნარი, ყველაზე ხალვათი, ყველაზე ხავერდოვანი და ყველაზე-ყველაზე-ყველაზე ჯგუფი, ჩემთვის Number 1 ჯგუფი: Anathema! ჯგუფი, რომელი 1990 წელს ბრიტანეთში, ლივერპულში დაარსდა და Paradise Lost-სა და My Dying Bride-თან ერთად ითვლება Death/Doom მეტალის ფუძემდებლად, თუმცა 1997 წლიდან მოყოლებული ბენდის მუსიკალური გემოვნება რადიკალურად იცვლება და ახლა უკვე ნარნარ სიმღერებს უკრავენ. ჯგუფის დამფუძნებლები არიან ძმები დენი (სოლო-გიტარა, ბექ-ვოკალი) და ვინსენტ კავენოები (ვოკალი, რითმ-გიტარა) (Cavanagh), ხოლო შემდეგ მათ შეუერთდათ მესამე ძმა, ჯეიმი (ბასი), რომელიც ვინსის ტყუპისცალია და რა გასაკვირია, რომ მას გაჭრილი ვაშლივით ჰგავს. თუმცა, ანათემას ”ოჯახურობა” ამით არ დასრულებულა: ჯგუფშია ასევე მომხიბვლელი ქერა ქალბატონი ლი დუგლასი (Lee Douglas), რომელიც დრამერის, ჯონ დუგლასის (John Douglas) ალალი დედმამიშვილია! აი, ასე, გამოვიდა თუ არა ”ტვიქსივით”: ორი ერთში?!
Anathema-ს გამოშვებული აქვს 8 სტუდიური ალბომი, 2 დემო-ჩანაწერი, 3 EP, 8 სინგლი, 3 ოფიციალური DVD და 5 ბუტლეგი. მგონი, საკმაოდ შთამბეჭდავი ჩამონათვალია!
სურათზე: (მაცხნიდან მარჯვნივ) ვინსენტი, ჯონი, ჯეიმი, დენი, ლეს სმიტი (კლავიში), ლი.

დისნეის შეცდომა თუ უბრალოდ, კლონები?

2008-12-16T13:54:00.000-08:00

საინტერესო მასალა აღმოვაჩინე რუსულ ენაზე, მაგრამ თარგმნა მეზარება და მარტო სურათებს დავდებ, იმედია, გაიგებთ რაშია საქმე

ალბათ, ეს ანიმაციური ფილმები არაერთხელ გაქვთ ყველას ნანახი, მაგრამ ასეთი, ერთი შეხედვით, წვრილმანებისთვის ყურადღება არასდროს მიგიქცევიათ. არადა, საინტერესოა...

ვაკანსია #2

2008-12-03T11:00:00.000-08:00

ჩემი ბლოგერობა არ გაიშვა, მაგრამ ადრე ბლოგზე ერთი ვაკანსიის შესახებ დავწერე (ორგანიზაცია ეძებდა კამიკაძე-ტერორისტს), მაგრამ სამწუხაროდ, არავინ გამომეხმაურა. ეჰ, არადა რა ენთუზიაზმით კეთდებოდა საქმე...

და აი, დადგა ჟამი იგი, რომ გამოვაქვეყნო მეორე ვაკანსია(ც):

სიამოვნებით გავიცნობდი ვინმე ლამაზ და ამავე დროს ჭკვიან გოგოს
რომელიც იქნება სასიამოვნო მოსაუბრე, მაგრამ ტვინს არ მომიტ(ცენზურა)ნავს
და დღეში 8 საათი მაინც კარგ ხასიათზე იქნება
მაშასადამე, სასურველია, იყოს 23-დან 30 წლამდე და ფუმფულა ხელები ჰქონდეს საშინლად მიყვარს ჩქმეტა
ლამაზი ხმა უნდა ჰქონდეს (იდეაში აქ მხატვრულად უნდა დამეწერა: მინიმუმ ბულბულივით და მაქსიმუმ სარა ბრაიტმანივით, მაგრამ მეზარება ახლა მაგდენი ფიქრი)
ხო, ხო, კინაღამ დამავიწყდა სიმაღლეც მიმეწერა - 170-180 სმ, შეიძლება ცოტა უფრო მაღალიც
თქვენ ვერ წარმოგიდგენიათ, როგორ მიყვარს, როდესაც გოგოს ლამაზი გრძელი თითები აქვს და კიდევ უფრო მაგრად მიყვარს, როდესაც მაგ ლამაზი და გრძელი თითებით თმაზე მეფერება ხოლმე... მაგ დროს ისეთ სიამოვნებას ვგრძნობ, როგორც არასდროს და ნელ-ნელა მეძინება ხოლმე
რა თქმა უნდა, არ უნდა იყოს ”ერთი რიგითი თბილისელი”: არც უნდა იცვამდეს ფეხსაცმელს, რომლის ქუსლიც 20 სანტიმეტრია და შავ პრიალა ტრაკშიამორჭობილ შარვალს, რომელიც სიარულში ხელს შეუშლის და დაჯდომის დროს მისი გახევის ალბათობა 100%-ს მიუკაკუნებს... თმის ვარცხნილობასა და ტონა-ნახევარ ტონალურ კრემზე აღარაფერს ვამბობ, ინკუბატორის წიწილებივით ყველა ერთნაირი რომ დაიარება ხოლმე
ვგიჟდები ინტელექტუალურ გოგოებზე, რომლებიც საუბრის და კამათის დროს უბრალო ”ტუმბოჩკის” ფუნქციას არ შეასრულებს და საკუთარი აზრის დაფიქსირების გარდა, მისი არგუმენტებით განმტკიცებასაც მოახერხებს.
მუსიკა და ბრაზილია თუ ჩემსავით ეყვარება, საერთოდ ცოლადაც მოვიყვან (იმდენი ჩემს თავს რა ვუთხარი, მაგრამ მაინც)

და რაააააააც, ყველაზე მთავარია, ფორუმელი არ უნდა იყოს!
აი, აი, აი, აი! ფორუმი კლავს!
ჰა, გავაჯვა დასაძინებლად?

ერთი თხილის გული ცხრა ძმამ გაიყო, მაგრამ ვერცერთი ვერ გაძღაო

2008-11-16T10:29:00.000-08:00

მართალია, დღეს ცხრანი არ ვყოფილვართ (თან არც ყველა ძმები ) და არც ერთი თხილის ამარა ვიყავით დარჩენილები, მაგრამ ეს წინადადება გამახსენდა უცებ და გადავწყვიტე, ჩემი მორიგი ”შედევრისთვის” დამერქმია. ბოლო ორი კვირაა საშინელ გადაღლას ვგრძნობ. არა იმდენად ფიზიკურს, რამდენადაც გონებრივს. როგორც იქნა, თავი ხელში ავიყვანე და მეცადინეობა დავიწყე, რაც, ასე თუ ისე, წარმატებით გამომდის... ჯერჯერობით თუმცა, მაგრად მთანგავს სწორედ ამიტომ რამდენიმე დღის განმავლობაში განვიხილავდი დასვენების ალტერნატიულ ვარიანტებს და ყველაზე მეტად მცხეთაში ერთი დღის გატარების შესაძლებლობამ მომხიბლა. საქართველოს უძველესი დედაქალაქი განსაკუთრებულად მიყვარს და ბევრჯერ ყოფილა, ძმაკაცებთან ერთად ისე, უბრალოდ, უმიზეზოდ ჩავსულვარ (ერთხელ მცხეთის გადასახვევს გავცდით და ”მოულოდნელად” გორში აღმოვჩნდით ). ამჯერად კი ჩვენს მინი-მოგზაურობას თავისი მიზანი და აზრი ჰქონდა: ა) განტვირთვა, ბ) სასიამოვნო საზოგადოებით ტკბობა, გ) მცხეთის დეტალური დათვალიერება და დ) თბილისიდან გასვლა.
მინიმუმ ორჯერ უფრო მეტ ადამიანს ვუთხარი ამის შესახებ, ვიდრე საბოლოოდ წამსვლელები შევიკრიბეთ. მსურველები დიდუბის მეტროს მიმდებარე ტერიტორიაზე, სამთო ქიმიის შენობასთან დავიბარე. წინა დღეს თორნიკე და ლევანი მემუქრებოდნენ, არ დაიგვიანოო და მათი შიშით, 10 წუთით ადრე მივედი, მაგრამ თურმე სადა ბანაობ... ვიდექი, ველოდებოდი, ისევ ვიდექი... სხვებიც იკრიბებოდნენ მანდ და ერთ მომენტში გავიფიქრე, ამათ ხომ არ შევუერთდე-მეთქი (), თუმცა მაგ დროს გზის მეორე მხარეს თორნიკე და ნათია დავლანდე და უვარგისი ფიქრები თავიდან თავისით განიდევნა. მისალმებისა და სხვა წვრილმანების შემდეგ თორნიკემ თი-ბი-სი ბანკის ბანკომატი მოითხოვა და ბევრი ძებნა რომ არ დაგვჭირვებოდა, ნათიამ ქოლ-ცენტრში დარეკვა გადაწყვიტა, რომ ოპერატორი დაგვხმარებოდა. კითხვაზე, თუ სად არის დიდუბის მეტროსთან უახლოესი ბანკომატი, გოგონამ მსწრაფლ მიუგო: ”თამარ მეფის გამზირზე ან აღმაშენებლის 148 ნომერშიო”. შედეგად, თი-ბი-სის ვარიანტი შორეული მომავლისთვის გადაიგო.
როგორც იქნა, ლევანიც მოვიდა და ბილეთების ყიდვის შემდეგ, მარშუტკაში ჩავსხედით, სადაც თორნიკემ ნაცნობი ქალბატონი ნახა (მოკლედ, ყველას იცნობს და ყველაფერი იცის, ვის ოჯახშიც ეს ბიჭი შევა რა! ერთი მასეთი ყველას უნდა ჰყავდეს ), რომელმაც უთხრა, რომ დღეს გოდერძი ჩოხელის წლისთავი იყო და მცხეთაში, დედათა მონასტრის ეზოში მის საფლავთან რაღაც ღონისძიება იგეგმებოდა. ნახევარსაათიანი მგზავრობის მერე დანიშნულების პუნქტს მივადექით და სვეტიცხოველში შევედით.
იქ გატარებული დროის განმავლობაში რამდენიმე ათეული ფერად-ფერად კაბებში გამოწყობილი ახალგაზრდა მივიღეთ და გავუშვით. პარალელურად, ლევანი ჩემი განათლების დონის ამაღლებაზე ზრუნავდა და საინტერესო რაღაცებს მიყვებოდა (მაგას შემოევლოს ჩემი ცოდვილი თავი ).
სვეტიცხოველიდან დედათა მონასტრისკენ წავედით, სადაც ჯერ მამა გაბრიელის საფლავი ვნახეთ, მერე გვერდით გოდერძი ჩოხელის განსასვენებელთან გადავინაცვლეთ, სადაც ღიპიანი და წვერებიანი ბიძიები წელში გამართულები ლამაზ-ლამაზ ლექსებს იძახდნენ და გარშემო მდგომების თვალებში აღტაცების ნაპერწკლის შემხედვარე ხმას უმატებდნენ.
ყველაზე საინტერესო ამის მერე დაიწყო. ჯერ მთელს ქალაქში ერთი ნორმალური მაღაზია ძლივს ვიპოვეთ მერე შოთის პურის ყიდვა მოგვინდა და მცხეთაში მარტო ერთი თონე ყოფილა, რომელიც კვირაობით არ მუშაობს. ნუ, ჯანდაბას, ვიყიდეთ ქვის პური, ძეხვი, რაღა თქმა უნდა, ფანტაც თავისი კეტჩუპ-მაიონეზით, კიდევ ათასი ხარახურა და ადგილის ძებნას შევუდექით, სადაც ჩვენთვის მშვიდად დავსხდებოდით და მივირთმევდით. ბევრი ვიარეთ თუ ცოტა, თორნიკემ (რომელიც გიდის ფუნქციებს ეთავსებდა) ე.წ. გადასახედთან მიგვიყვანა, რომლის ქვეშაც მტკვრისკენ ჩასასვლელი კიბე იყო და ასე აღმოვჩნდით მდინარის ნაპირას, სადაც გაიშალა ჩვენი მოკრძალებული, მაგრამ სიყვარულით და ჩახუტებით სავსე სუფრა ითქვა უამრავი გულსმალამოდრომედებაისეთი სიტყვა, გადავიღეთ ბევრი სურათი, ბევრ ნაცნობსა და უცნობზე ვისაუბრეთ და როდესაც მივხვდით, რომ საკმაოდ აცივდა და თან პარკში, სადაც დაჭრილ ძეხვს ვინახავდით, აღარაფერი დარჩენილიყო, წამოსვლა გადავწყვიტეთ.
ასე და ამგვარად, დღეიდან 16 ნოემბერი ჩემს კალენდარში წითლად შემოხაზული დღე იქნება... დიდი მადლობა, რომ იდეის ხორცშესხმაში დამეხმარეთ

P.S. ყველა სურათი ჩემი გადაღებულია და სადმე დაკოპირება ამის გარეშე - © - არ გაბედოთ

უეჭველი მოგების ალგორითმი

2008-10-27T14:03:00.000-07:00

რამდენიმე დღის ძვირფასმა ილიამ, ამ ბლოგზე უკვე არაერთხელ ნახსენებმა, ლიბ.გეს ლინკი მომცა. რა თქმა უნდა, მცირე ყოყმანის შემდეგ (ასე მჩვევია ხოლმე) ამ ბმულზე დაწკაპუნება გადავწყვიტე და მონიტორზე თეთრი გვერდი გაჩნდა, რომელზეც შავი ასოებით თომა ოტიელის არცთუ დიდი მოთხობა ეწერა ”უმა - უეჭველი მოგების ალგორითმი”. პირველ კურსზე ალბათობის თეორია გავიარეთ (ეს ცოტა გაზვიადებული ნათქვამია, რადგან გამოცდა ლექტორს დავაწერინე და თავისივე ნაწერში 40-დან 28 ქულა დაწერა მასტმა ), ხოდა ეს მოთხრობაც ნაწილობრივ სწორედ ამ მეცნიერებას ეხებოდა, თუმცა, რასაკვირველია, უფრო ფართოდ, უფრო ვრცლად, უფრო მხატვრულად, უფრო ლამაზად და უფრო-უფრო-უფრო დანახულად. მოკლედ რომ ვთქვა, დავუშვათ, ხვალ დილით მზის ამოსვლის ალბათობა ძალიან მაღალია და თითქმის 1-ის ტოლია (ეს მაქსიმალური მაჩვენებელია), მაგრამ შესაძლებლობათა თეორიის მიხედვით, ამოსვლა-არამოსვლის შესაძლებლობა 50%-50%-ზეა. ნუ, ეს ძაააალიან ზედაპირულად ვთქვი, იქ უფრო ლამაზად წერია

ამ მოთხრობითა და ხუთშაბათს თეატრალურში მოკლე ექსკურსიით შთაგონებულს საღამოს კიდევ ერთი სიმღერისმაგვარი რაღაც შემომეწერა, მაგრამ ნამუშევრით საშინლად უკმაყოფილო ვარ, როგორც ყოველთვის!
შაბათს დღის 1 საათზე კი მოხდა ის, რასაც დაახლოებით ბოლო ერთი თვეა მოუთმენლად ველოდები - გიტარა შევიძინე. წესით და რიგით, ეს მაღაზია ”ტიტანში” უნდა გამეკეთებინა, მაგრამ სრულიად შემთხვევით შევიარეთ (მარტო არ ვიყავი) ბავშვთა სამყაროში და მშვენიერი ”ბარსელონა” დავითრიე სულ რაღაც 400 ლარად თავის ყველაფრიანად!
ეს სურათი მზიურის ტერიტორიაზეა გადაღებული, სადაც ბ-ნი ლევანი პირველ თეორიულ მეცადინეობას მიტარებდა. რა შემიძლია ვთქვა ჩემს შემოქმედებაზე გიტარის ყიდვიდან ორი დღის შემდეგ? არც კი მეგონა, ასეთი უნიჭო თუ ვიყავი ჩემგან ისე არ გამოვა კარგი გიტარისტი, როგორც პუტინისგან დედა ტერეზა. ნუ, იასნია, მაწყნარებენ, ჯერ რა დროს გიტარისტობაა, პირველად აიღეო ცხოვრებაში ინსტრუმენტი ხელშიო (არადა პირველად კი არა, დაჟე მე-5-ედ!!!), მაგრამ მე ხომ ვიცი, რომ უნიჭო ვარ აქ იდეაში ვინმე ვენებგადაჭრილი ემოს სმაილიკი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ვერ ვიპოვე ეგეთი...
დღევანდელი დღე კი ორი ფაქტის გამო იყო გამორჩეული! პირველი: მარკეტინგის სემინარი ჩავაბარე! გუშინ ღამე უნდა მესწავლა წესით და რიგით, მაგრამ დამეზარა და დღეს დილით მარშუტკაში გადავავლე თვალი ქსეროქსებს. ადვილი თემა აღმოჩნდა და ლექტორმა იკითხა თუ არა, ვის უნდა ჩაბარებაო, დაფასთან ბეჯითი სტუდენტივით გამოვიჭიმე და ისეთი გრაფიკი დავხაზე, ქალმა თავისი არცთუ პატარა პირი (რომელსაც გარს კაშკაშა წითელი პომადა არტყამს) იმხელაზე დააღო, ცოტაც და გადამყლაპავს-მეთქი პროდუქტს 4 სასიცოცხლო ციკლი აქვს: ბაზარზე დანერგვა, ზრდა, სიმწიფე და დაცემა... დაახლოებით ეს ვთქვი მარტო და დაჯექი, იციო მეორე ღირსშესანიშნავი ფაქტი სახინკლეში სტუმრობა იყო ბოლოს აპრილში ვიყავი მგონი და გაასწორა ახლა, თან ასეთ ოქრო ხალხთან ერთად

უი, კინაღამ გამომრჩა და თქვენც არ გამახსენეთ შაბათს, მას შემდეგ, რაც გიტარა ვიყიდე, მზიურში ვიყავი და მერე ძმაკაცს შევუარე, ბორის პაიჭაძის სახელობის ეროვნულ სტადიონზე მივედი და დიეგო არმანდო მარადონა ცოცხლად ვნახე. სპეციალურად ნახევარი საათით ადრე მივედი, თავისუფალი ადგილი რომ დამხვდეს-მეთქი, მაგრამ იმან, რაც შემდეგ ვნახე, ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. კი ვიცოდი, რომ ტრაკში ვართ და ა.შ., მაგრამ როდესაც იმ ქვეყანაში, რომელშიც ნომერ პირველ სპორტის სახეობად დღემდე ფეხბურთი ითვლება და ყოველი მესამე ბავშვი ფეხბურთზე დადის, ასეთი დიდი მოთამაშის ჩამოსვლა უყურადღებოდ რომ რჩება... ჰმ, რა ვიცი, რა ვივი... 70 ათასიან არენაზე მხოლოდ 5 ათასი კაცი თუ იქნებოდა და მაქედან, ალბათ, 10-20%-ს ჰქონდა ბილეთი ნაყიდი. მე სამსახურიდან საშვი წამოვიღე და ყოველგვარი პრობლემის გარეშე შევაღწიე ტრიბუნაზე. ”ფეხბურთის უგვირგვინო მეფე” ნებისმიერ სხვა ქვეყანაში რომ ჩადის და თავისი მეგობრები ჩამოყავს ამხანაგური მატჩის ჩასატარებლად, მაგ დღეს ყველა მუშაობას წყვეტს და მხოლოდ ფეხბურთზე ფიქრობს. მარადონა, კაცი, რომელმაც მარტომ მოიგო მსოფლიოს ჩემპიონატი 1986-ში, რომელმაც სუსტი ”ნაპოლი” იტალიის ჩემპიონი გახადა და ბევრად უფრო ძლიერი გუნდები ჩამოიტოვა... სიმართლე ვთქვა, მანამდე არ მევასებოდა დიეგიტო, მაგრამ შაბათის მერე შთაბეჭდილება შემეცვალა. შეხვედრა 45 წუთის დაგვიანებით დაიწყო. ერთი ვერსიით ამის მიზეზი ისაა, რომ ორგანიზატორები არგენტინელებს ფულს ”უტეხავდნენ”, ხოლო მეორე ვერსიით, მარადონამ უარი თქვა ცარიელი ტრიბუნების წინაშე თამაშზე და შედეგად, დაახლოებით, 5 000 უბილეთო შეუშვეს სტადიონზე. 48 წლის კაცი, რომელიც, სავარაუდოდ, 100 კილოს მაინც იწონის, ისე თამაშობდა, დღეს ბევრ მოქმედ ფეხბურთელს აჯობებს! პირადად მე შემრცხვა, რომ ”დინამოს” მესამედიც არ შევსებულა და წარმომიდგენია, მარადონა რა დღეში იქნებოდა. დარწმუნებული ვარ, ცხოვრებაში პირველად ითამაშა ასე ცოტა ხალხის წინაშე. იმაზე აღარაფერს ვამბობ, რომ ქომაგობის და გულშემატკივრობის კულტურა ნულზე დაბლა გვაქვს. ბევრს ტრაკის განძრევა, ადგომა, ტაშის დაკვრა და ერთი-ორი სიტყვის წამოძახება უტყდება, არადა სტადიონზე არიან მოსულები ბლიად, თეატრში ხომ არ სხედან?! ისე, საქართველოში პირიქითაა მგონი, თეატრსა და კინოთეატრებში უფრო ხმაურობენ, ვიდრე სტადიონზე! რას ვიზამთ, კუზიანს სამარე გაასწორებსო... იმ დღის ყველაზე გენიალური ფრაზა კი ეს იყო: ”პელьე მაინც სხვა დონეა!” აი, ვერ წარმომიდგენია, რატომ უნდა გაახსენდეს მარადონას თამაშზე მოსულ ადამიანს პელე (სხვათა შორის, რომელიც მეც ნომერ პირველად მიმაჩნია)? ცნობისთვის, დიეგოს იმდენად აღმერთებენ - სრულიად სამართლიანადაც - არგენტინაში, რომ ეკლესია აუშენეს და მის კერპს სცემს თაყვანს რამდენიმე ათასი ადამიანი. ჩვენთან კი ”პელьე მაინც სხვა დონეა!”
თამაშის დასრულების შემდეგ ავტობუსთან ჩავუსაფრთდი არგენტინელებს და რამდენიმე სურათი გადავუღე დიეგოს, როდესაც საჭესთან დაჯდა და ფანჯრიდან ავტოგრაფებს ურიგებდა იმ გოგო-ბიჭებს, რომლებმაც მისი სახელი შაბათს პირველად თუ არა, მეორედ გაიგეს. პირადად ჩემთვის კი დიეგოს ცოცხლად ნახვაც საკმარისი გახლდათ...
სახლში მოსულს კი ტრაკშიპეროგარჭობილი ფორუმელების პოსტები დამხვდა: ”მარადონა ვინ ჩემი ჱლეა? ეგ გასიებული ნარკომანი კიდე ცოცხალია? მაგის სანახავად ფული როგორ უნდა დახარჯო?” კიდევ არაერთი მარგალიტი იყო, მაგრამ, სამწუხაროდ, თუ საბედნიეროდ, აღარ მახსოვს. რა ტეხავს არა, ბებერი ნარკომანი ზოგ ახალგაზრდაზე უკეთესად რომ თამაშობს? სამაგიეროდ, 81-ში ”დინამომ” თასების მფლობელთა თასი მოიგო, მაგის მერე კი ფეხბურთი, როგორც სპორტის სახეობა, ჩვენს ულამაზეს ქვეყანაში ტრაკისკენ მიქრის-მიექანება და ვინ იცის, იქნებ უკვე მაგაზე შორსაცაა წასული...

როდესაც არა გყავს მოჯი, კაპელო წადი...

2008-10-20T15:43:00.000-07:00

მოჯვიო...

არა, არა, იმდენად ნიჭიერი არ გეგონოთ, რომ ეს უგენიალურესი ფრაზა ჩემით მომეგონა... როგორ გეკადრებათ?! დაახლოებით ერთი წლის წინ ეს ჩემმა რედაქტორმა დაარქვა სტატიას და პირველი გვერდის ზედა ნახევარი მიუძღვნა მას. რა თქმა უნდა, მაგარი *ლეობა იყო, მაგრამ რედაქტორობას ეგ დიდი პლუსი აქვს: იცი, რომ *ლეობაა, მაგრამ დაბეჭდვაზე უარს მაინც არავინ გეუბნება.

ფაბიო კაპელოს, ლუჩანო მოჯისა და ჩემს რედაქტორს ჯვარი სწერიათ კაცო, ეგენი საერთოდ რა სახსენებლები იყვნენ ამ ბლოგში, მაგრამ რაღაცით ხომ უნდა დამეწყო? დიდი დრო გავიდა მას შემდეგ, რაც აქ ჩემი ღრმადინტელექტუალური აზრების კორიანტელი დავატრიალე და ახლა ნამდვილად ვერ გავიმეორებ იმავეს. როგორც სპორტსმენები ამბობენ, ფორმაში არ ვარ და როდის ვიქნები, ხუი ევო ზნაეტოო... ამიტომაც ვეცდები ცოტ-ცოტა ყველაფერზე დავწერო...

მივყვეთ თანმიმდევრულად და 29 სექტემბერს მივადგეთ. დღეს, როდესაც სწავლა დაიწყო. ღმერთო ჩემო, ნუთუ მაინც და მაინც მაღლივში უნდა ჩამებარებინა იმისთვის, რომ წუთისოფლის ამაოებაზე ასე უკიდეგანოდ ჩავფიქრებულიყავი? ნუთუ ეს არის სასჯელი იმ არაერთი ცოდვისთვის, რომელიც აქამდე მაქვს ჩადენილი და რომელსაც მომავალში აუცილებლად ჩავიდენ? ეჰ, ალბათ, ჯოჯოხეთიც 13-სართულიანია რა შეიძლება ითქვას პირველ დღეზე? რასაკვირველია ის, რომ ჯგუფელებს ჩემი დანახვა გაუკვირდათ... ”შენ კიდევ ცოცხალი ხარ?” - 10-დან 8 კაცი ამას მეკითხებოდა, ნუ იასნია, მეც არ ვიმჩნევდი და თქვენს ჯინაზე კიდევ დიდხანს ვიცოცხლებ-მეთქი ვეუბნებოდი (მეც კაი ოხერი ვარ რა, როგორც შევუბრუნე ეგრევე სიტყვა ) უკვე მესამე კვირა გადის მგონი, რაც სწავლა დაიწყო და ყოველდღე საკუთარ თავს პირობას ვაძლევ, რომ ”ხვალიდან” მეცადინეობას დავიწყებ. ძალიან მაინტერესებს, ეს ხვალინდელი დღე როდის დადგება ბოლო-ბოლო, ქსეროქსებიდან რაღაც უაზრობების კითხვა მომენატრა

მივყვეთ მოვლენებს... 1, 2, 3...7...10... 13...14... უი, არა, ისევ 13, კინაღამ დამავიწყდა, დაბადების დღე მქონდა. რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, მშვენიერი დაბადების დღე გამომივიდა - ჯერ მაღლივი, მერე სამსახური და მერე მთელი საღამო თორნიკესთან ერთად თბილის-ქალაქის ქუჩებში დავხეტიალებდი. კუდამ დიდსულოვნად დამითმო კავალერი ერთი დღით, რისთვისაც მას მადლობას ვუხდი ნუ, სეირნობის დროს რამდენიმე კურიოზულ სიტუაციაში ჩავვარდი, მაგრამ ამაზე გაჩერება აქ არ მინდა, ეგ რა სახსენებელია საერთოდ (თორნიკე მიხვდება)... რა თქმა უნდა, საჩუქარი არავის მოუცია, მაგრამ იმედი მაქვს, ბაბუაჩემი ხელფასს რომ აიღებს, ფინანსურად დამეხმარება მეც. ერთი თვეა, დაახლოებით, ფულს ვაგროვებ და წესით და რიგით, ერთ კვირაში მშვენიერი ნახევრად აკუსტიკური გიტარა უნდა შევიძინო, რომელიც ჩემი მუსიკალური კარიერის დაწყების სიმბოლო იქნება

წავედით შემდეგ - 14, 15, 16 და 17 ოქტომბერი.
ბოლოს და ბოლოს, გოგლიკას სურვილი ავუსრულეთ და ღამე ნარიყალაზე ავედით. ისე, პროჟექტორების შუქზე ქართლის დედა უფრო ლამაზი გამოჩნდა
სანამ ავიდოდით, არაერთ (10-12) მოზასავე წყვილს გადავეყარეთ გზაში. დიდი ეჭვი მაქვს, ზევით ბუჩქებში კიდე იქნებოდა სასტავი, მაგრამ ჩვენი მოერიდათ და აღარ გამოვიდნენ. არადა, ის კი არ იცოდნენ, რომ მაგათ გამო ”გვერდზე გასვლის” და გადაფსმის მეშინოდა, ვაიდა ვინმე თავზე არ დავაფსა-თქო
ამ სურათზე ქვევით ქართლის დედას ხმლის წვერი უჩანს, ცუდი არაფერი იფიქროთ (ზოგიერთივით ). აბანოთუბნიდან ლესელიძის გავლით კოლმეურნეობაზე ჩავედით და სახლში ავტობუსით წამოვედით, რომელშიც ჩვენი გოგლიკა ცალკე იჯდა და თავის გულისწორს მესიჯებს სწერდა. ამაზე გაბრაზებულმა ხუმრობით ვკითხე, ნუთუ ის გოგო ჩემზე მაგრად გიყვარს მეთქი და ამაზე დაიგრუზა ასეთ კითხებს რატო მისვამო...
ხოდა, მოვიდა 20 რიცხვიც. თითქოსდა არაფრით გამორჩეული და სინამდვილეში მართლაც არაფრით გამორჩეული აღმოჩნდა არა, გატყუებთ, იყო გამორჩეული! ჩემი მომავალი სიმღერებისთვის ტექსტების წერა დავიწყე და პირველი ერთი ამოსუნთქვით დავწერე. მეთოდი კი ძალიან მარტივი მაქვს: ვირჩევ ადამიანს, რომელზეც დავწერ და ვწერ მასზე... პირველი ”მიზანი” ჩემი ჯგუფელი სოფო აღმოჩნდა მაგარი თვალები აქვს ამ გოგოს რა, ერთხელ ისეთი კომპლიმენტი ვუთხარი, ჩემთვის რომ ეთქვა ვინმეს, ეგრევე დავნებდებოდი, მაგრამ ”დედათა გონება იწრო არსო” ნათქვამია რა - მერე ჩემი სიტყვების გაშიფრვა დამჭირდა იმისთვის, რომ მას კომპლიმენტის არსი გაეგო. ეჰ, რას იზამ, უნაკლო არავინაა
აგერ სოფიკოც (ეკონომეტრიკაზე უსაქმურობისგან ჯგუფელებს სურათებს ვუღებდი)
დღეს მთელი დღე თავში ერთი ფრაზა მიტრიალებდა და სიმღერასაც ეგ დავარქვი The Last Part Of Me. ტექსტის დადებას აქ აზრი არ აქვს, ვიცი, ვინმე დააკოპირებს და თავისთვის გამოიყენებს. მერე მიდი და უმტკიცე, რომ ჩემია ლევანამ კი მომატყუა, კარგიაო, მაგრამ მე მაინც უაღრესად თვითკრიტიკული ვარ და არ მომეწონა ბევრი რამე, თუმცა კაი ხანია, არაფერი დამიწერია და დასაწყისისთვის არაუშავს შემდეგ ვისზე მოვინდომებ სიმღერის დაწერას ჯერ არ ვიცი, წინასწარ არც კანდიდატურები მყავს შერჩეული, ყველაფერი სპონტანურად უნდა მოხდეს...
ეჰ, წავედი, დავეგდე, დავიძინე ახლა მე

Девушка из Ипанемы

2008-10-11T14:50:00.000-07:00

Вот хороша, стройна, загорела,
Идет мимо девушка из Ипанемы.
В ритме самбы,
Плавно качаясь, идет...

Но... Отчего я печален?
О... Я хочу ей признаться...
Да!.. Должен я ей открыться...
Но не смотрит она на меня,
Лишь на море все смотрит она...

Так девушка из Ипанемы смотрела на море в шестьдесят третьем году. И сейчас,
в восемьдесят втором, девушка из Ипанемы смотрит на море точно так же.
Старше она не стала. Запечатанная в свой образ, плывет себе тихонько по морю
времени... А может, и стала старше - и тогда ей должно быть уже под сорок. И
пусть с этим кто-то не согласится, но она уже, наверное, не такая стройная и
не такая загорелая, как тогда. У нее трое детей, а от солнца только кожа
болит. Может, она еще вполне хороша собой, но ведь не молода, как двадцать
лет назад - что говорить...
Но уж на пластинке она точно старше не стала. Вот она, в бархате
тенор-саксофона Стэна Гетца - всегда шестнадцатилетняя, нежная и стройная
девушка из Ипанемы. Я включаю проигрыватель, опускаю иглу - и сразу
появляется ее фигурка.

О... Я хочу ей признаться...
Да!.. Должен я ей открыться...

Всякий раз, слушая эту песню, я вспоминаю школьный коридор. Темный, немного
сырой коридор моей школы. Высокий потолок отзывается эхом, когда шагаешь по
бетонному полу. Несколько окон выходят на север, но к ним вплотную
подступают горы, и поэтому в коридоре всегда темно. Темно - и тихо, как в
склепе. По крайней мере, в моей памяти этот коридор сохранился до ужаса
тихим.
А почему так получилось, что я всегда вспоминаю школьный коридор, услышав
"Девушку из Ипанемы" - мне и самому не очень понятно. Ведь никакой связи
нет. Что это, интересно, за камушки кидает девушка из Ипанемы 63-го года в
колодец моей памяти?
Школьный коридор, в свою очередь, вызывает у меня в памяти овощной салат.
Огурцы, помидоры, листья салата, стручковый перец, спаржа, нарезанный
кружочками репчатый лук - и все полито розовым соусом "Тысяча островов".
Это, конечно, не означает, что в конце школьного коридора у нас торговали
салатами. Коридор заканчивался дверью, а за ней в двадцати пяти метрах
находился неказистый бассейн.
Так почему же школьный коридор напоминает мне овощной салат? Здесь тоже,
если подумать, связи никакой.
А овощной салат напоминает мне девочку, с которой я когда-то был немножко
знаком.
Хотя эта ассоциация как раз вполне объяснима. Она вечно ела одни овощные
салаты.
- У тебя уже, хрум-хрум, задание по-английскому, хрум-хрум, сделано?
- Хрум-хрум, нет еще. Хрум-хрум, еще немного, хрум-хрум-хрум, осталось.
Я тоже был большим любителем овощей, так что мы с ней уплетали их на пару. У
нее были своеобразные убеждения: она свято верила, что если соблюдать
сбалансированную овощную диету, то все в жизни будет идти отлично. Если же и
все человечество перейдет на овощи, то воцарится добро и красота, а мир
переполнится здоровьем и любовью. Прямо "Земляничные поляны" какие-то...

"Давным-давно, - пишет один философ, - была эпоха, когда между материей и
памятью пролегала метафизическая бездна."
Девушка из Ипанемы Шестьдесят Три / Восемьдесят Два продолжает беззвучно
идти по метафизическому жаркому пляжу. Пляж очень длинный, на него набегают
спокойные белые волны. Ветра совсем нет, горизонт чист. Пахнет морем.
Нещадно жарит солнце.
Я валяюсь под пляжным зонтиком; из ящика со льдом достаю и открываю банку
пива. Сколько я их уже выпил? Пять? Шесть? А, черт с ним. Сколько ни пей,
все выходит с потом.
А она все идет себе. Бикини простенькой расцветки в обтяжку на загорелом
стройном теле.
- Привет, - окликаю я ее.
- Добрый день, - говорит она.
- Пива выпьешь? - приглашаю я.
- Давай! - соглашается она.
И мы вместе пьем пиво под пляжным зонтиком.
- Кстати, - говорю я, - кажется, я тебя уже встречал здесь - в шестьдесят
третьем году. И место то же, и время суток...
- Ничего себе... Так давно?
- Ну да...
Она залпом отпивает половину, и смотрит в банку через дырочку.
- Может, и встречал... В шестьдесят третьем году, говоришь? Хм, в шестьдесят
третьем... Могли и встретиться.
- Ты совсем не меняешься, да?
- Так я же метафизическая девушка.
- А тогда ты на меня совсем внимания не обращала. Только и глядела, что на
море...
- Все может быть, - говорит она. И смеется: - Слушай, а можно еще пива?
- Да конечно, - говорю я и открываю ей банку. - А ты что же: так с тех пор и
идешь по пляжу?
- Ну да.
- И подошвам не горячо?
- Нисколько. У меня очень метафизические подошвы. Хочешь посмотреть?
- Давай.
Она вытягивает стройные ноги и показывает мне свои подошвы. Великолепные
метафизические подошвы. Я легонько касаюсь их пальцами. И не горячие, и не
холодные. Я трогаю их - и раздается еле слышный шум волн. И даже шум этот -
очень метафизический.
Мы пьем с ней пиво, больше ни слова не говоря. Солнце даже не шелохнется.
Время стоит на месте. Ощущения затянутого в зазеркалье.
- Когда я думаю о тебе, все время вспоминаю школьный коридор, - говорю я. -
С чего бы это?
- Суть человека - в его сложности, - говорит она. - Предметом науки о
человеке является не объект, а находящийся внутри тела субъект.
- Хм-м, - говорю я.
- В общем, ты живи себе. Живи, живи, живи - и все. А я просто - девушка с
метафизическими подошвами.
С этими словами Девушка из Ипанемы Шестьдесят Три / Восемьдесят Два
стряхивает с коленей приставший песок и поднимается.
- Спасибо за пиво.
- Пожалуйста.

Бывает, я натыкаюсь на нее в вагоне метро. Тогда она посылает мне улыбку,
словно говоря: "Спасибо, что угостил тогда". Мы не обменялись с ней ни
словечком с тех пор - но мне кажется, наши души как-то связаны. Чем они
связаны, где находится этот узел - мне не понять. Наверняка в каком-то
загадочном месте, в каком-то далеком мире. В этом же узле переплелись и
школьный коридор, и овощной салат, и девочка-вегетарианка с ее земляничными
полянами... Чем больше так думаешь - тем чаще воспринимаешь вещи с какой-то
ностальгической теплотой. А ведь где-то должен быть и узел, связывающий меня
с самим собой! И даст Бог, когда-нибудь я обязательно попаду в тот далекий
мир, в то загадочное место - и встречу там самого себя. Если возможно -
хотелось бы, чтобы в том месте было тепло. А если там будет еще и несколько
банок пива, то большего и желать нельзя. Там я превращусь в Того-Кто-Я-Есть,
а Тот-Кто-Я-Есть превратится в меня. Между нами не останется ни щелочки.
Где-то обязательно должно быть такое замечательное место.

А Девушка из Ипанемы Шестьдесят Три / Восемьдесят Два и сейчас идет по
жаркому пляжу. Так и будет идти - пока я не заиграю до дыр последнюю
пластинку.

ეს პატარა მოთხრობა აგებულია ცნობილი სიმღერის, Girl From Ipanema-ს მოტივებზე, ასე ვთქვათ... http://gol.ge/index.php?cat=music&search=girl+from+ipanema აქ წარმოდგენილი ვერსიებიდან პირადად მე ყველაზე მეტად Kenny J-სა და Bebel Gilberto-ს ვარიანტი მომწონს...

მადლობა იაჩკას

*- იპანემა ერთ-ერთი უდიდესი სანაპიროა ბრაზილიაში, რომელიც რიო დე ჟანეიროშია განლაგებული

გნოსტიციზმი

2008-10-10T13:26:00.000-07:00

გნოსტიციზმი ახ. წ. აღ. I-II საუკუნეში აღმოცენებული რელიგიურ-ფილოსოფიური მიმდინარეობაა, რომელშიც ერთმანეთს შეერწყა წარმართული (როგორც აღმოსავლური, ისე ელინური) და ქრისტიანული მოძღვრებები. ა. ჰარნაკის აზრით, გნოსტიციზმი , ესაა ქრისტიანობის უკიდურესი ელინიზაცია. ჟ. კიპსელი კი მიიჩნევს, რომ გნოსტიციზმი სახარების საფუძველზე „გაქრისტიანებული“ ძველი ბერძნული ფილოსოფია და აღმოსავლური მისტიციზმია.

გნოსტიკოსები ამტკიცებდნენ რომ ისინი ფლობდნენ უმაღლეს, პრივილეგირებულ ცოდნას (ბერძ. „გნოსის“, აქედან გნოსტიციზმი), ამგვარად გაგებული ცოდნა ქრისტიანული რწმენის საპირისპიროდ მოიაზრება. ამას გარდა, თუ ქრისტიანული რწმენაც და ცოდნაც ეკლესიის, როგორც ერთი მთლიანობის საკუთრებაა, რომლისგანაც იგი ცალკეულ მორწმუნეს გადაეცემა, გნოსტიციზმში ცოდნის შეძენა ინდივიდუალურ დონეზე ხდება, რაც ძირეულად ეწინააღმდეგება ქრისტიანობას. გნოსტიციზმი დიდ საფრთხეს უქმნიდა ქრისტიანობას. მით უმეტეს, რომ იმ პერიოდში ამ უკანასკნელს თავდასაცავად მარჯვე ტერმინოლოგია ჯერ კიდევ არ გააჩნდა, არ იყო დადგენილი ახალი აღთქმის კანონი, არ იყო ჩატარებული მსოფლიო კრებები, არ არსებობდა კათოლიკე ეკლესიის ავტორიტეტი.

გნოსტიციზმის სახელით ცნობილი რელიგიურ-ფილოსოფიურ სისტემათა ერთობლიობა ქრისტიანული ფაქტებისა და მოძღვრების საფუძველზე აღმოცენდა. გნოსტიკოსები ცდილობდნენ, თავიანთი სწავლება ყოველთვის ქრისტეს პიროვნებაზე დაყრდნობით გაემყარებინათ. გნოსტიკოსთა მტკიცებით, მათი მოძღვრების სათავეში მარიამ მაგდალინელი იდგა, მას თვით ქრისტემ აუწყა აღდგომის შემდეგ მრავალი საიდუმლო, რომლებიც შემდგომი გადმოცემით მიიღეს გნოსტიკოსებმა იმ სულიერი ადამიანებისაგან, რომელთაც შეეძლოთ ამ ეზოთერული, უბრალო მოკვდავთათვის მიუწვდომელი გნოსისის დაცვა-შენახვა.

გნოსტიკური სწავლება მრავალფეროვნებით ხასიათდება, მაგრამ გამოირჩევა ორი არსებითი ნიშანი, რომელიც ყველა მიმდინარეობისათვის საერთოა. პირველი ისაა, რომ გნოსტიკური თეორიები დუალისტურ მსოფლმხედველობაზეა დაფუძნებული, მაგრამ მანიქეველებისაგან განსხვავებით, რომლებიც ორ უპირობო, დამოუკიდებელ საწყისს - კეთილსა და ბოროტს აღიარებდნენ, გნოსტიკოსები ორი ღვთაების არსებობას ამტკიცებენ: უმაღლესის, ტრანსცენდენტურის და უმდაბლესის - დემიურგის, რომელიც ჩვენ სამყაროს მართავს. ამ უკანასკნელად გნოსტიკოსები ძველ აღთქმისეულ იაჰვეს მიიჩნევდნენ. აქედან კი უცილობლად გამომდინარეობდა გნოსტიციზმის მეორე დამახასიათებელი ნიშანი - ძველი აღთქმის ან სრული უარყოფა, ან მისდამი უარყოფითი დამოკიდებულება.

გნოსტიციზმის მიმდინარეობებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანი ვალენტინის, ვასილიდესა და მარკიონის სწავლებები იყო.

ვალენტინი (135 წ-მდე ალექსანდრია - 160 წ. რომი) ორი ღმერთის არსებობის პოსტულირებას ახდენს: ერთი ღმერთი, რომელიც მთელ ქმნილებას ქრისტეში ეცხადება, წარმოადგენს თავისი ბუნებით კეთილ უმაღლეს ღვთაებას. იგია ჭეშმარიტი წყარო ყოველივე იმისა, რის შესახებაც ქრისტეს მოსვლამდე არავინ არაფერი უწყოდა. მეორე ღმერთი - ძველი აღთქმის იაჰვე ერთგვარად პლატონის დემიურგს მიაგავს, რომელიც უმაღლესი ღვთაების საიდუმლო ხელმძღვანელობით მთელი ქმნილი ყოფიერების ცხოვრებას განაგებს. იგი ბოროტია და ანთროპომორფული, თვით დემიურგი ეთიკური თვალსაზრისით ნეიტრალურია, მაგრამ მატერიალური სამყარო, რომელსაც იგი განაგებს, ძირითადად ცვალებადობით, სიბნელით, უწესრიგობითა და ბოროტებით ხასიათდება. ამგვარი თვალსაზრისი ქრისტიანობის პირდაპირი გამოწვევაა. ამის გამო იმდროინდელ ქრისტიან აპოლოგეტებს საგანგებოდ უხდებოდათ ძველი აღთქმისეული ისტორიის მნიშვნელობის განმარტება, განმარტება იმ ისტორიისა, რომლის მანძილზეც ღმერთი ადამიანებს ძე ღვთისას განკაცებისათვის ამზადებს.

ვალენტინის სისტემის მეორე არსებითი ნიშანი მისი ტრიადებით გატაცება იყო. მისი აზრით, „სამობა“ ყველა დონეზე მჟღავნდება: სამ ღმერთს (უმაღლესს, დემიურგსა და ეშმაკს) ანთროპოლოგიურ დონეზე სულის, სამშვინველისა და სხეულის ტრიადა შეესაბამება. კოსმოლოგიაში სამი „სამყარო“ განირჩევა: ოგდოადი - უმაღლესი სფერო, უმაღლესი ღვთაების სამეფო; ებდომადი - იაჰვეს სამეფო და ბოლოს მიწა, რომელიც ეშმაკის ბატონობის ქვეშ მყოფად ცხადდება.

ისტორიაში ტრიადულობის გამოხატულებაა კაცობრიობის სამ კატეგორიად დაყოფა: ელიტას შეადგენენ სეთის შთამომავლები (მათ ეკუთვნიან თვით ვალენტინის მიმდევრები), ჩვეულებრივი ქრისტიანები, რომლებიც სათავეს აბელისგან იღებენ და კაენის შთამომავალი წარმართები.

მეორე გავლენიანი მიმდინარეობა გნოსტიციზმში ვასილიდეს სწავლებაა, რომელმაც საკუთარი სახარებაც კი დაწერა და კომენტარებიც დაურთო. მის სისტემაში რეალობა აღწერილია, როგორც ერთგვარი მრავალფეროვანი სფერო. იერარქიის უმაღლეს საფეხურზე იმყოფება უზენაესი ღმერთი - იესო ქრისტეს არშობილი მამა, მან შვა გონება (ნუს). ამ უკანასკნელმა კი თავის მხრივ დასაბამი მისცა სიტყვას (ლოგოს). მისგან წარმოიშვა უბიწოება (ფრონესის), უბიწოებისაგან - სიბრძნე (სოფია) და ძალა (დინამის). ამ უკანასკნელის „ქორწინება“ განაპირობებს არსებათა იმ მთელ მრავალფეროვნებას, რომელსაც ჩვენ ზეციურ ძალებს ვუწოდებთ. იერარქიული კიბის უფრო ქვედა საფეხურზე განლაგებულია 365 ცა. პავლე მოციქული აღტაცებულ იქნა მხოლოდ მესამე ცამდე, ხოლო გნოსტიკოსებს, მათი მტკიცებით, ძალუძთ უმაღლეს სფეროებამდე ასვლა. ყოველი ცა განსაკუთრებული ანგელოზის ხელმძღვანელობის ქვეშ იმყოფება, ხოლო ყველაზე დაბალ ცას იაჰვე განაგებს. სამყაროს ამგვარი ხედვა კარგად ესადაგებოდა ასტროლოგიას, რომელიც გნოსტიკურ წრეებში ფართოდ გამოიყენებოდა.

იესო ქრისტე ვასილიდეს აზრით, სხვა არაფერია თუ არა გონება, რომელსაც მამა წარგზავნის დედამიწაზე. მისი შეხედულება ქრისტეს განკაცების შესახებ აშკარა დოკეტიზმია, რაც ქრისტეს კაცობრივი ბუნების მოჩვენებითობას ნიშნავს. ვასილიდეს მიაჩნდა, რომ ქრისტეს არ შეეძლო ნამდვილად ვნებულიყო ჯვარზე, ჯვარს აცვეს სვიმონ კვირინელი, ხოლო თვით ქრისტე ამ ამბავს ბრბოში მდგომი უყურებდა.

ვასილიდესავე სწავლებით, ჭეშმარიტი გნოსისი ადამიანს საშუალებას აძლევს უმაღლეს სფეროებს მიაღწიოს. ეს მთლიანად გამორიცხავს მოწამეობის იდეას, რადგან „რჩეული“, რომელსაც ეუწყა საიდუმლო ჭეშმარიტება, ყოველგვარი უსიამოვნო განცდის გარეშე მიაღწევს ნეტარებას.

გნოსტიციზმის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი წარმომადგენელია მეორე საუკუნის მოღვაწე მარკიონი. მისი იდეები არ გამოირჩევიან იმგვარი ფანტასტიკურობით, როგორითაც ვალენტინისა და ვასილიდეს სწავლებებია აღბეჭდილი.

მარკიონი ორჯერ განკვეთეს ეკლესიიდან (მათ შორის პირველად საკუთარმა მამამ, ეპისკოპოსმა). მან საკუთარი „ეკლესია“ ჩამოაყალიბა და ქრისტიანობის თავისებური ვარიანტის ქადაგება დაიწყო. მარკიონმა უარყო მთელი ძველი აღთქმა, ახლიდან კი მხოლოდ ლუკას სახარება და პავლე მოციქულის 10 ეპისტოლე სცნო. მისი აზრით, ქრისტე ძე ღვთისა და მაცხოვარი კი არა, ებრაელი რაბინი იყო, რომლის მოძღვრებაც ყველაზე უკეთ პავლე მოციქულმა გადმოსცა. მარკიონისათვის ასევე ნიშანდობლივია საერთო გნოსტიკური სწავლება ყოფიერების ორი საწყისის შესახებ.

გნოსტიციზმისზოგადი მიმოხილვიდანაც ნათლად ჩანს ამ სწავლების აშკარა წარმართული ხასიათი, თუმცაღა ასევე აშკარაა გნოსტიკოსთა მცდელობა, რომ წარმართობა ქრისტიანული სამოსით შემოსონ და ისე დაუპირისპირდნენ მაცხოვრის მოძღვრებას, ამით აიხსნება ის გარემოება, რომ გნოსტიკური საცდურის წინააღმდეგ გაილაშქრეს ქრისტიანმა აპოლოგეტებმა, რომელთაგან უპირველესი როლი წმიდა ირინეოს ლიონელს (140-160 წწ-შორის - 202 წ.) ეკუთვნის.

ბოროტების ახსნას გნოსტიციზმი სამყაროს წარმოშობაში ეძიებს. მისი აზრით, ასეთი მოუწესრიგებელი სამყარო არ შეიძლება უმაღლესი ღმერთის ქმნილება იყოს. სამყაროს სუბსტრატი მხოლოდ მატერიაა, რომელსაც აღმოსავლელი (სირიელი) გნოსტიკოსები (ვასილიდე, კედრონი, მარკიონი, ოფიტები) თვითმყოფად, ცოცხალ ბოროტ არსებად თვლიდნენ, ხოლო დასავლეთის (ალექსანდრიელი) გნოსტიკოსები კი (კარპოკრატოსი, ვალენტინი) - მატერიის ილუზორულ არსებობას აღიარებდნენ. მაგრამ ისიც ცხადი იყო, რომ ამგვარი ბოროტი და ინერტული მატერია ვერ შესძლებდა სამყაროს შექმნას, რომელიც თავის მხრივ, უმაღლესი ღმერთის ნაწილაკებსაც შეიცავდა.

ეს პრობლემა გნოსტიციხმის ურთულეს საკითხს წარმოადგენდა. სწორედ ამიტომ გახდა აუცილებელი თეოგონიის გამოგონება და ეონთა უსასრულო სიმრავლის შემოღება. მატერიის ბოროტებად გამოცხადება მიზეზია დოკეტიზმისა, რადგან ქრისტე, როგორც პნევმატიკური არსება, არ შეიძლება მატერიასთან ასე ახლო კავშირში იყოს. ამავე მიზეზით ითვლება გნოსტიციზმში ადამიანი ბნელ ძალთა ქმნილებად, თუმცა, მისი სული, როგორც ღვთაებრივი სუბსტანცია, ზეკოსმიურ სფეროს ეკუთვნის. ამდენად, ბოროტების წარმოშობა გნოსტიციზმში ბუნებრივია. გნოსტიკოსისათვის ბოროტება ისაა, რომ მან არ იცის საკუთარი თავი, ბოროტება დავიწყებაა, მისი აბსოლუტური ბუნების გამოვლენის უუნარობაა. აქედან გამომდინარე ბოროტება თვით ღვთაებრიობაშია. გნოსტიკური კოსმოგონიის ენაზე სწორედ ასე ჟღერს სოფიის დაცემის მითი. გნოსტიკოსმა გნოსისის მეოხებით, თვითშემეცნების ფორმით უნდა აღადგინოს დაკარგული მთლიანობა.

როგორც ზემოთქმულიდან ჩანს, ვერც გნოსტიციზმში ხდება ბოროტების პრობლემის გადაჭრა, ამის მიზეზი კი ამ სწავლების დუალისტურ ხასიათში ძევს. ღვთაებრივი არსისაგან დამოუკიდებელი ბოროტი საწყისის აღიარებით იგი ღმერთის არსების შეზღუდვას ახდენს, რომელიც უკვე აღარ მოიაზრება, როგორც აბსოლუტური არსი. ამგვარი ონტოლოგიური დუალიზმი ეთიკურ დუალიზმსაც განაპირობებს, რაც საბოლოოდ ბოროტების საკითხის გადაწყვეტის შეუძლებლობამდე მიდის.
გნოსტიციზმი - ბერძნული სიტყვაა: ,,გნოსის’’ ნიშნავს ცოდნას, ,,გნოსტიკოსი’’-მცოდნეს, ,,გნოსტიციზმი“ - მცოდნეობას. ასე იხსენიებდნენ სექტებს, რომელთა წევრებს განსაკუთრებული ცოდნის ფლობაზე ჰქონდათ პრეტენზია. ისინი ასპარეზზე მასობრივად ჩვენი წელთაღრიცხვის პირველ საუკუნეებში ჩანდნენ; დანაწილებული იყვნენ მრავალრიცხოვან და წვრილ-წვრილ სექტებად, რომელთაგან გამოირჩეოდნენ: სიმონიანელები, ნიკოლაიტები, მენანდრელები, კერინთოსიანელები, დოსითესიანელები, დოკეტისტები, კარპროკრატიანელები, მარკიონიტები, ვალენტინელები, ებიონიტები, სატურნინელები და სხ. სახელწოდებათა უმრავლესობაში ასახულია ერესიარქების ვინაობა: ბასილიდ სირიელი, ვალენტინ ეგვიპტელი, კარპოკრატ ალექსანდრიელი და სხვა.

დღეს სკაიპი ჩვენი თანთია, ნაწილი II

2008-09-29T12:29:00.000-07:00

ძვირფასო ქალბატონებო და ბატონებო! მოგენატრეთ?! 99%-ით დარწმუნებული ვარ, რომ არა, მაგრამ თქვენ ვინ გეკითხებათ რო?

მაშ ასე... შევუდგები საქმეს და იმედია, რამე გამომივა. ბოლო ორი თვეა იმაზე ვწუწუნებ, რომ მუზა დავკარგე (ასე ვთქვათ, გამექცა...). იყო დრო, როდესაც დავჯდებოდი, ბლოგს გავხსნიდი და შემდეგ აზრები თვითონ მომდიოდა თავში და თითების მეშვეობით მათ აქ გადმოვცემდი, მაგრამ გავიდა დრო და ბევრი რამე შეიცვალა. ახლა პირიქით: ვიცი, რისი დაწერაც მინდა, მაგრამ ბლოგს გავხსნი თუ არა, თავს და ბოლოს ვერ ვაბამ ერთმანეთს და ისე გადის ხოლმე წუთები, რომ პირველი სიტყვაც არ მაქვს მოფიქრებული... ცუდია, მაგრამ თავს ვერაფერი მოვუხერხე.
ამ ”მუზის დაკარგვით” გამოწვეული სიცარიელის შევსებას სხვადასხვა მეთოდებით ვცდილობდი. წინა პოსტში იუთუბის ვიდეო დავდე, რომელშიც ფეხბურთის მატჩი მიჰყავს ერთ დაღესტნელ კომენტატორს. რომ მოგესმინათ, რა თქმა უნდა, ბევრს იცინებდით და არც კომენატრებს დაიშურებდით, მაგრამ ზარმაცები ხართ და რა ჩემი ბრალია?! მე მაგ კომენტატორის ვიდეოები ისედაც ზეპირად ვიცი უკვე მანამდე კი ძმაკაცთან სკაიპიში შემდგარი მეტად სახალისო საუბარი დავაკოპირე. ახლაც იმავეს გაკეთება გადავწყვიტე, ოღონდ ამჯერად ჩემი თანამოსაუბრის სახელსა და გვარს არ დავასახელებ. მოულოდნელად (შეიძლება ითქვას, აფექტის მდგომარეობაშიც კი ) ლექსის დაწერა გადავწყვიტეთ და ეს ექსპრომტად სკაიპიში მოხდა. რასაკვირველია, აქცენტი იმაზე გათენდა, რომ წინადადებები გარითმული ყოფილიყო, ამიტომაც მკაცრადაც ნუ განგვსჯით. წაიკითხეთ და შეგვაფასეთ:

მე says: mshvenieri sarkea, romelshic ar chanxar shen
ის says: mtvare anatebs shens zurgze amosul frtebs
მე says: mzisgan damaluli vuyureb cas
ის says: grublebi efineba tvalis gars
მე says: velodebi, rodis shemoageben kars
ის says: samotxis kars
მე says: da tvalebs, mimgvanebuls usazgvro zgvas
ის says: shignit mofarfate dabneul txas
მე says: romelsac monadire umocyalod klavs
ის says: suli miabijebs mtvarian gzas
მე says: dasasruli ki jerac ar chans
ის says: wvima moapobs nislian qars
მე says: asvelebs sicxisgan damshral kans
ის says: agagrdznebs da agashfotebs tyavs
მე says: romelic adamianisas agara hgavs
ის says: ukan mivixede frtebi agar maqvs
მე says: daicva, ferflad vgrdznob tavs
ის says: qarma daubera ferfli sheayara vazs
მე says: arada nayofs agar isxams
ის says: fesvebi chamocvivda ferflian vazze
ის says: dasasruli

ესეც ერთ-ერთი სიმღერის მონაკვეთი, რომელმაც ამ თამაშის დაწყება შთაგვაგონა: ”ასეთი რამის დაწერა ხომ ყველას შეუძლია...”

There's money lenders inside the temple
That circus tiger's gonna break your heart
Something so wild turned into paper
If I loved you, well that's my fault

არაფერი სერიოზული, Just მახათობანას ვთამაშობდით

სიყვარულით თქვენი იდიოტი

2008-09-20T04:53:00.000-07:00

დღეს სკაიპი ჩვენი თანთია

2008-09-03T03:59:00.000-07:00

მოკლედ, დღეს ჩვეულებისამებრ 2-ის ნახევარზე გავიღვიძე და პატარ-პატარა პროცედურების შემდეგ, სანამ სამსახურში წასვლას დავაპირებდი, სკაიპიში შევედი და ეგრევე ძმაკაცის (ქვემო პოსტში ნახსენები ილიას) მოწერილი დამხვდა. ხოდა, გავაბით ლაპარაკი, რომელსაც უცვლელად აქვე გთავაზობთ... ვისაც არ დაეზარება, შეუძია ჩაიკითხოს...

[14:08:48] T I L I says: kopa
[14:08:49] T I L I says: del reia?
[14:09:03] მდღლე says: carisdandarshia?
[14:09:39] T I L I says: britvis
[14:09:39] T I L I says: naxarshia
[14:09:43] T I L I says: (wasntme)
[14:09:45] T I L I says: :S
[14:10:10] T I L I says: ?
[14:10:11] მდღლე says: daitange?
[14:10:17] T I L I says: gavitange
[14:10:26] T I L I says: daitan.ge?
[14:10:29] T I L I says: (wasntme)
[14:10:34] მდღლე says: :S
[14:10:37] მდღლე says: ravi shen/
[14:10:38] მდღლე says: ?
[14:10:53] T I L I says: toxasturad
[14:10:56] T I L I says: :S
[14:11:08] მდღლე says: mdgelobis sindromi gipoves?
[14:11:23] T I L I says: muxlomdreklebma
[14:11:55] T I L I says: tan iseti
[14:11:56] T I L I says: lamazi
[14:11:59] T I L I says: kibos kiserivit
[14:12:12] T I L I says: (happy)
[14:12:34] მდღლე says: shvelivit gainavarde taigashi? (think)
[14:17:10] T I L I says: dzudzu gamouchnda
[14:17:11] T I L I says: maikashi
[14:17:14] T I L I says: (nod)
[14:18:11] მდღლე says: mixeil saakashvils? :S
[14:19:13] T I L I says: ara dima tatanashvils
[14:19:15] T I L I says: :S
[14:19:20] მდღლე says: :S
[14:19:28] მდღლე says: magas fexi ro moachres, sad damala?
[14:19:28] მდღლე says: :S
[14:19:40] T I L I says: cxra zgvasa da cxra mtas iqit gadamala
[14:19:42] T I L I says: :S
[14:20:10] მდღლე says: iq sadac sduman piramidebi?
[14:20:17] მდღლე says: vap pap eeee
[14:21:40] T I L I says: iq sadgac win damidgebi
[14:21:45] T I L I says: mog xvda yleeee
[14:21:50] T I L I says: :S
[14:22:11] მდღლე says: saqartvelos tu irlandiaas?
[14:22:27] T I L I says: ufro mesame gimnazias
[14:22:42] მდღლე says: tu 51 skolas?
[14:22:44] მდღლე says: (wasntme)
[14:23:20] T I L I says: "martis mamalshi" gij-kolas
[14:23:43] მდღლე says: :S
[14:23:47] მდღლე says: daendzra?
[14:26:46] T I L I says: otxive kbili chaemsxvra
[14:27:15] მდღლე says: silajvardeshi tu gadavarda?
[14:27:49] T I L I says: (nod) tan bolo abzacs gadaaxta
[14:28:20] მდღლე says: mravalcertilis mesame kanoni tu icis?
[14:30:09] T I L I says: ritma yleze gkidia?
[14:30:09] T I L I says: :D
[14:30:17] მდღლე says: :D
[14:30:17] T I L I says: ai shen ro mkitxe
[14:30:19] T I L I says: tatanashvilze
[14:30:25] T I L I says: fexi ro moachres sad damalao
[14:30:29] T I L I says: me xo shemedzlo metqva
[14:30:34] მდღლე says: (rofl)
[14:30:34] T I L I says: dedis trakshi metqi
[14:30:38] მდღლე says: (rofl)
[14:30:39] T I L I says: mara ar gitxari
[14:30:39] მდღლე says: (rofl)
[14:30:40] T I L I says: :D
[14:31:29] მდღლე says: bijo
[14:31:36] მდღლე says: da amas moshnad yleze rato ar ikideb? :D
[14:32:04] T I L I says: mesame
[14:32:06] T I L I says: kanons?
[14:32:20] მდღლე says: :D
[14:32:23] მდღლე says: ritms :D
[14:32:41] T I L I says: imitom rom momwons
[14:32:45] T I L I says: (happy)
[14:32:52] T I L I says: ufro
[14:32:54] მდღლე says: :D
[14:32:56] T I L I says: kongenialuria
[14:32:57] T I L I says: :S
[14:33:37] მდღლე says: :S
[14:36:38] მდღლე says: makiajs iketeb?
[14:36:39] მდღლე says: :S
[14:38:00] T I L I says: ver vitan
[14:38:02] T I L I says: piketebs
[14:38:05] T I L I says: :S
[14:38:12] მდღლე says: gvirabebs?
[14:38:24] T I L I says: tu shuqi minatebs
[14:38:49] მდღლე says: vah, jumberi kedels lesavs
[14:39:36] T I L I says: chveni antoni kemsavs
[14:39:59] მდღლე says: mgoni, nugzari cotas chedavs (wasntme)
[14:40:27] T I L I says: da tan natukic waagavs medzavs
[14:40:57] მდღლე says: gamgamobit cirkanac xom ar dgas? :O

უსაქმურები არ ვართ, just მახათობანას ვთამაშობთ

ერთხელ საქართველოში...

2008-09-01T11:32:00.000-07:00

სანამ უშუალოდ მოთხრობის კითხვაზე გადახვალთ, მინდა გაგაფრთხილოთ, რომ ცოტა მძიმეა და თუ მაინც და მაინც ძლიერი ნერვები არ გაქვთ, სჯობს, აქვე გაჩერდეთ... ამის წაკითხვა ილია ნანობაშვილმა მირჩია, რისთვისაც მას უდიდეს მადლობას ვუხდი, არ მეგონა, ჩვენს დროს ასეთ ”რაღაცებს” თუ წერდნენ...

მარიანა ნანობაშვილი

(ნამდვილი ამბავი)

ნატა ვარადას,
რომლის მონათხრობის საფუძველზე
დაიწერა ეს ნოველა

_კუსპარ... ეი, კუსპარ...
კუსპარა ძილში იშმუშნება, წვრილი თითებით ცხვირს ისრესს, მერე თვალებს.
_ადექი-მეთქი, ბიჭო!
_რა გინდა...
_ადე...
კუსპარა ზანტად ახელს თვალებს. წაწვეტებულ ნიკაპზე იფარებს ჭუჭყიან საბანს. გააკანკალა. ახლაღა იგრძნო დილის სიცივე.
_ადე-მეთქი, ბიჭო. პური ვჭამოთ.
ეგრევე გამოფხიზლდა. მიყურებს დიდრონი წირპლიანი თვალებით.
_რა ვჭამოთო?
_ადე, ნახავ, - დინჯად ვპასუხობ, მსიამოვნებს, რომ უხარია, მაგრამ არ ვიმჩნევ.
კუსპარამ საბნიდან რეიტუზებიანი ფეხები გამოყო, თითებთან გამოგლეჯილი. ჯერ პატარაა და რეიტუზის ტარებას არ თაკილობს. ღამეც მასე სძინავს, აბა, პიჟამოები მაგას არა აქვს და ტიტლიკანა ხომ გაიყინა... ჩემი ნაქონი მაისური აცვია, ისიც გახეულია იღლიებთან, სამაგიეროდ, გრძელი მკლავები აქვს და თბილია. იქვე სკამზე მიგდებულ ტანსაცმელს ვაწვდი, მალე რომ ჩაიცვას, კანკალებს, ცოდოა. ჩემი მაჯის სიმსხო კიდურები აქვს, მეტი კი არა, ცდილობს, ჩქარა გადაიცვას პერანგი და უფრო იხლართება. ვეხმარები.
_რაო, წეღან რა თქვი, პური ვჭამოთო? _ მახსენებს საქმიანად.
_ჰო, აგერ თამარაანთან თონე გაუხურებიათ და შემოგვაწოდეს ჩვენც.
ხმას არ იღებს. იცვამს.მხოლოდ მოზრდილი ნერწყვი გადაუვიდა მძიმედ ყელში.
_კარგი ქალია თამარა, - დიდი კაცივით ამბობს, აგემოვნებს წინასწარ ცხელ-ცხელი პურით საუზმეს.
_ჰო, კაი ქალია, - ვეთანხმები. ხომ არ ვეტყვი, ისეთი სახით გადმომიგდო ეს პურები, საკუთარი მოწყალებით გულაჩუყებულმა და თანაც რაღაცნაირად გაღიზიანებულმა, შიმშილით რომ სული არ სძვრებოდეთ კუსპარას და მამაჩემს, არც გამოავართმევდი.
რასა ჰგავს ეს მაიმუნი! ხომ ძმაა ჩემი, მაგრამ რაღაც ეგეთი ბავშვი იყო სულ, გულმიუსვლელი. ძალიან გამხდარი, შავი და ჭუჭყიანი. ეს სხვებისთვის, თორე... ისე ძალიანაც საყვარელია. თვალები აქვს უზარმაზარი და ბოჩოლასავით ნაღვლიანი. ალბათ, დედა რომ არ ახსოვს, იმიტომ. თუმცა, კი ახსოვს, მაგრამ ბუნდოვნად. სამი წლისაც არ იყო, რომ მოგვიკვდა. მაგრამ ამაზე ფიქრი არ მინდა, თორემ მკერდში ისევ მომეწურა რაღაც. საერთოდ, ვცდილობ, არ ვიფიქრო დედაზე. თავიდან ვერ გამომდიოდა, მერე შევეჩვიე ნელ-ნელა. აგერ, კუსპარა მყავს გასაზრდელი. შვიდი წლითა ვარ უფროსი, კაცი ვარ მაგასთან შედარებით. თვალებში მიყურებს, ყველაფერში მბაძავს, მაიმუნი... თუ ცხვირი ჩამოვუშვი, ეგეც დარდიანდება და ცოდოა. დაჩაგრულია ისედაც. მე რაღაც მაინც მინახავს ცხოვრებაში, ეს კიდევ, რაც გაჩნდა, სულ მშიერი და გაყინულია. დედაც არ ახსოვს. ხოდა...
ორი შოთის პურიდან ერთი საღამოსთვის შევინახე, მეორე სამად გავყავი. შუა ნაწილი კუსპარას გავუწოდე, ერთი ყუა ჩავკბიჩე, მეორე კი მამაჩემს შევუტანე.
მამაჩემი ლოგინიდან მოსასაქმებლად თუ დგება, დგება რა, ვეხმარები და ძლივს ავაყენებ ხოლმე. ხომ როგორი გამხდარია, მაგრამ მძიმეა ძალიან. გულ-მუცელი ჩამწყედება ხოლმე. დედა რომ გარდაიცვალა, შაქარი დაემართა და მალევე დაბრმავდა. სიბრმავეს ვინ ჩივის, რაღაცეები მოეშალა ორგანიზმში და ცუდადაა. მაგას დიეტა უნდა და წამლები. დიეტა კი არა, ნეტა რამე იყოს საჭმელი. ხან რომელი მეზობელი მოგვაწვდის რამეს, ხან რომელი. წამლებზე ხომ ლაპარაკი ზედმეტია. ზოგჯერ ვინმეს საქმეში ვეხმარები და საჭმელს გვაძლევენ. ახლა ყველას უჭირს. შუქი არაა, გაზი არაა, საჭმელი არაა, ქვეყანა დაიქცა. არეულობაა, თბილისის ომის შემდეგ აქაც ძაღლი პატრონს ვერა ცნობს. ვიღაცეები დაძრწიან ქუჩებში, თავწაკრულები, იარაღს აჟღარუნებენ. კუსპარას მარტოს არ ვუშვებ ქალაქში. დაეტიოს სახლში და ითამაშოს მეზობლის ბავშვებთან. მაგაზე ყოველ დღე ჩხუბი გვაქვს, ისე, ბოლოს მაინც მიჯერებს. ცელქია ძალიან, ვერცხლისწყალივით მოძრავი. სულ ეძებს, რა გააფუჭოს, რომ გაერთოს. ხან რომელ ხეზეა ჩამოკონწიალებული, ხან რომელზე. ყველაფერი აინტერესებს, ყველგან ცხვირი უნდა ჩაყოს. `ეს რა არის? და რატომ არის? და შიგნით რა აქვს?~ შემიკლო რა ამ ბავშვმა. ახლახანს, ზაფხულში, ტყეში გამეპარა, ბიჭებთან ერთად ვიყავი გასული და, რომ მოვედი, სახლში არ დამხვდა.. გვიანობამდე ვეძებე მთელ ქალაქში, კინაღამ გავგიჟდი. ყველგან იარაღიანი ტიპები დაძრწიან... ის კი მაყვალზე წაბრძანებულა ბავშვებთან ერთად. მაგრად ვცემე იმ საღამოს და იმის შემდეგ ჭკვიანადაა.
_დათუნას აჭამე უკვე? _ მკითხა მამაჩემმა, თბილი პურის ყუა რომ ჩავუდე ხელში.
_ჭამს კუსპარაც, მიდი-მიდი, ეს შენი წილია.
მამაჩემმა აკანკალებული ხელით პური პირთან მიიტანა და ნელა ჩაკბიჩა. ერთხანს ვუყურე, როგორ მძიმედ იქნევდა გასაპარს ყბებს, მერე სულ უფრო სწრაფად.
_აცივდა მაგრად. _ ვეუბნები. – დღეს სკოლაში არ წავალ, დიტო პაპას გავყვები ტყეში ფიჩხზე, იმასაც მივეხმარები და ჩვენთვისაც წამოვიღებ, კუსპარასაც გავიყოლებ, არაფერი უჭირს, გაატოკოს ხელი.
_კარგი, _ მხოლოდ ეს მითხრა.
კუსპარას გაუხარდა, სკოლას რომ აცდენდა. მართლა კუსპარაა, რა. გაწკვლიპული, პატარა. მესამე კლასელსაც არ ჰგავს. მამაჩემი მთასავით კაცი იყო თავის დროზე, მეც რა მიჭირს ვითომ, ეს ვის დაემსგავსა. ცუდი კვების ბრალიაო, ამბობენ... როგორ იღმურძლება, გაგეცინება კაცს. რაღაც შემეკუმშა გულთან, მოვეფერო მინდა წამოზრდილ რბილ თმაზე, ხელიც გავიწვდინე, მაგრამ უნებურად მსუბუქად წავუთაქე. სულ მასე მომდის.
_მიდი, დააბოლოვე, მე დიტოსთან გადავალ, ერთი რას აპირებს.
დიტო პაპას უკვე გაემზადებინა ურემი. ერთი ჯაგლაგი ცხენი ჰყავს, შეშას აზიდინებს ხოლმე ტყიდან. ურემში აბამდა.
_აბა, მოდიხართ? _ შორიდანვე იყვირა. ახლავე-მეთქი და კუსპარას დასაძახებლად გავიქეცი.
მე და კუსპარა ურემზე, უკან მოვთავსდით, დიტო პაპამ ცხენის სადავეები მოქაჩა და დავიძარით.
_ხო-ხო, ჯიბგირებო, რა ბევრი შეშით დავბრუნდებით! ასეთი კაცი მოგვყვება დასახმარებლად, - წაიჩიფჩიფა დიტო პაპამ, კუსპარას თვალი ჩაუკრა და ცხენს შეუძახა.
კარგი კაცია დიტო პაპა. ტყეში ისე არ წავა, არ მითხრას, თორემ ფეხით რა მაზიდინებს იმ სიშორიდან ფიჩხს. გავიყინებოდით ზამთარში... ჯერ ისედაც ვიყინებით, მაგრამ... მთელი გზა გველაზღანდარავება, გვაყოლებს ხოლმე რაღაცეებს, სკოლის ამბებს და ხითხითებს უკბილო პირით. განსაკუთრებით კუსპარას მოყოლილები უყვარს. კუსპარაც მოაღებს ხოლმე პირს და, რაც იქნება და რაც არ იქნება, ყველაფერს ფქვავს. პაპაც ხითხითებს გულიანად, ხალისობს.
დიტო პაპაზე ყველა ამბობს, ოქროს გული აქვსო. უყვართ სოფელში. მეც მიყვარს. დედა რომ გარდაიცვალა, არ ვტიროდი, ყველას ვუბღვერდი. მაინცდამაინც არ მაქცევდნენ ყურადღებას, შე საცოდავოო, შემომტირებდნენ შიგადაშიგ ვიღაც ქალები და ეგ იყო. უფრო კუსპარას ეფერებოდნენ. მე ბავშვობიდანვე ვერ ვიტანდი ვერავის ალერსს, დედის გარდა... თვალდახუჭულ დედას ვუყურებდი და ვერავის ვგრძნობდი გარშემო, მარტო ვიყავი თითქოს ამქვეყნად. მერე ცა და მიწა ერთმანეთში აირია და დატრიალდა. უცებ ვიღაცამ შემანჯღრია. დიტო პაპა დახრილიყო ჩემს თავზე და ყურადღებით შემომცქეროდა.
_ცუდად ხომ არა ხარ, ბიჭო, _ ხელი ლოყაზე გამკრა. ხმა რომ არ ამოვიღე, ხელი მომკიდა და ეზოში გამიყვანა. მორჩილად გავყევი. დამსვა და მითხრა:
_ბიჭო ლევანა, მე რომ შენხელა ვიყავი, აღარც დედა მყავდა და აღარც მამა. რომ გიყურებ ახლა, ისე ვარ, თითქოს შენი კბილა დიტო გედგე გვერდით და შენსავით გამჩხეროდეს ცრემლი ყელში. ეგრეა ცხოვრება, რას იზამ. ძმა გყავს პატარა, მამაშენს გვერდში უნდა ამოუდგე. როდისმე ყველას დაგვაყრიან თავზე მიწას, ჯერ მე, მერე მამაშენს, მერე შენ, მერე შენს შვილებს, შვილიშვილებს, და ასე, ვიდრე ეს ქვეყანა არსებობს. სანამ აქა ვართ, მუხლი არ უნდა მოგვეკვეცოს, კაცები ვართ. ეგრეა. _ და თმაზე ხელისგული გადამისვა. საკვირველია, მაგრამ არ გამიწევია თავი, როგორც მჩვეოდა ხოლმე. მაშინ ავღრიალდი, გული ამომიჯდა, ის კი თმაზე მეფერებოდა უსიტყვოდ.
დიტო პაპას ეს აღარც ეხსომება, მე კი მახსოვს. იმასაც ვხვდები, რომ, მგონი, ერთადერთი ადამიანია ამ პატარა ქალაქში, ვინც ამრეზით და ზემოდან არ გვიყურებს, როგორც მათხოვრებსა და უპოვარებს. თუნდაც მისი ოჯახის სხვა წევრებივით. განსაკუთრებით, მისი სიძე მემტერება, ჩვენი ოლქის მილიციის უფროსი, ბიძინა. სულ მემუქრება, რომ აღრიცხვაზე ამიყვანს, ყველგან ჩემი დანაშაული ელანდება. მგონი, მამაჩემს ვერ იტანს და, შეიძლება, იმიტომ ვძულვარ მეც. ბიძინა აქ პატარა მეფესავითაა. ყველა წითელ კოჭს უგორებს, ყველა ემლიქვნელება. ისიც სიამოვნებისგან დნება. მე კი ფეხებზე მკიდია. გამარჯობასაც არ მეუბნება, შემომხედავს უხმოდ წვრილი გესლიანი თვალებით.თუ მივესალმე, თავს გადაიქნევს ხოლმე, თითქოს, დამაცადე შენ მეო. ახლა აღარც მე ვესალმები. მეტი საქმე არა მაქვს. ყველგან ქვეყნის მტრები ელანდება, და საკუთარი კიდევ. რაც გადატრიალება მოხდა, სულ აიწყვიტა, აქაურობის ბატონ-პატრონი ჰგონია თავი. გამიგონია, მხედრიონელებში ძმაკაცები ჰყოლია. მამამ მითხრა ერთხელ, ერიდე მაგას, შვილო, ძალიან ბნელი კაციაო. არ ვიცი, რატომაა ბნელი, მაგრამ ჩვენ რომ ვძულვართ, ვიცი. დიტოს კი არა ჰგავს... როგორ გააყოლა თავისი გოგო...
ქალაქს გავცდით... ბორბლები ქვა-ღორღიან გზაზე არახრახდა. კუსპარამ ურემის მოძრაობის მსგავსად ხტუნვა დაიწყო. წავუთაქე, მოისვენე-მეთქი. ამომხედა ეშმაკურად. გამეცინა. ერთხანს გაჩერდა, ცოტა ხანში ისევ დაიწყო ხტუნვა. ხელი ჩავიქნიე. რაც უნდა, ის უქნია. ეგეთია.
კუსპარას დიტო პაპამ შეარქვა კუსპარა. ერთხელ დაუძახა და მთელმა უბანმა აიტაცა. მართლა კუსპარაა რა, კნაჭა, ვერ მოუსვენია ახლაც, ზის, თვალებს აცეცებს, რა შეიძლება გააფუჭოს და რითი გაერთოს. ერთხანს იცმუკა, მერე იქვე ჭილობგადაფარებული ფუთისკენ წაიღო ხელი.
_ეს რა არის, დიტო პაპა?_ დაინტერესდა მაშინვე.
_ცულებია, შვილო, ხერხი. მანდ არაფერს მოჰკიდო ხელი, იცოდე. თოფიც მიდევს, რა ვიცი, ოხერი დროა, ათასი ნაძირალა დაწანწალებს...
_თოფი?_ თვალები გაუბრწყინდა კუსპარას. _ ნამდვილი? _ და ხელი ჭილობის ქვეშ შეაცურა.
_კუსპარ, _ ვეცი ხელებში...
თოფის გასროლამ ყურები დამიხშო და ექოდ გაიგრუხუნა სივრცეში.
ვერ ვხვდები, რა მოხდა. კუსპარას დაფეთებულ თვალებს ვხედავ ჯერ, მერე დიტო პაპას უეცრად მოშვებულ სხეულს, უცნაურად რომ გადაეკიდა გვერდზე.
ვიგრძენი, რომ რაღაც გამოუსწორებელი საშინელება მოხდა. ამ ძიძგილაობაში თოფმა გაისროლა. და პაპა...
კუსპარამ ერთხანს დამრგვალებული თვალებით უყურა დიტო პაპას მოშვებულ ზურგს და უცებ წვრილი ხმით ატირდა.
_რა ჰქენი, ბიჭო, _ ხმა მიწყდება.
სადავეებს გადავწვდი და ცხენი გავაჩერე.
_დიდო პაპა!.. დიტო პაპააა!!
მოხუცი ადგილზევე გათავებულიყო. სახეზე უდარდელი გამომეტყველება შერჩენია, თვითონვე მიკვირს, რომ ამას ვამჩნევ. რომ საერთოდ მიმუშავებს გონება. ბრაზმა და შიშმა ამავსო, ხელუკურმა გავუქანე კუსპარას. მან ტირილი შეწყვიტა და შეშინებული მორჩილად შემომაცქერდა.
ერთხანს ვუყურებთ ერთმანეთს. შიში უფრო და უფრო მეღვრება ყველა ძარღვში და სისხლს მიყინავს.
_წამოდი! – ვეუბნები უცებ, ხელში ჩავაფრინდი და უკანა გზაზე გავიქეცით.
_მოკვდა? _ მოფორთხიალობს კუსპარა.
_არ ვიცი. _ უცნაურია, მაგრამ ახლა დიტო პაპას სიბრალულის ნაცვლად მხოლოდ შიშს ვგრძნობ. სისხლი ბუყბუყით მაწვება მთელ თავში, ყურებში მიწივის.
კუსპარა აღარაფერს მეკითხება. ბოლომდე ვერც მიმხვდარა, რა მოხდა. მეც ვერ მიმხვდარვარ. გაოგნებულები მივრბივართ. ვიცი, რომ რაღაცა უნდა ვიღონოთ, ვიღაცას საშველად ვუხმოთ.
Dგზას ბოლო არ უჩანს, თუმცა ქალაქიდან შორს არ გავსულვართ. უცებ მოსახვევიდან ურემი გამოგორდა, კაცი ვიცანი _ მეზობელ უბანში ცხოვრობს.
გიჟივით მივრბივარ პირდაპირ მისკენ, კუსპარას მივაფორთხიალებ.
_ძია ლექსო,… იქ... _ სულს ვერ ვიბრუნებ... – იქ...
_რა იყო, რა გჭირთ, _ კაცი ცივად გვიყურებს. შეჩვეული ვერ ასეთ მზერას, მაგრამ ახლა ის ბრაზის ნაცვლად შიშს მგვრის.
_იქ... დიტო პაპაა ცუდად.
_რას ჰქვია, ცუდად, _ ეჭვით შემოგვხედა ლექსომ. _ აბა, დასხედით ერთი.
რამდენიმე წუთში ადგილზე ვართ. ლექსომ შორიდანვე შენიშნა დიტო პაპას უცნაურად გადახრილი სხეული, ცხენს შეუძახა...
დიტო პაპას ტუჩთან სისხლის პატარა ნაკადი ეღვრება, ღია თვალები უაზროდ ჩასცქერის რაღაც შორეულს.
_ეს რა არის? _ გაფითრდა ლექსო და დასისხლიანებულ ზურგზე უთითებს. _ მოკალით?!
თითქოს დავმუნჯდით. ყურებში ისევ მიწივის.
_მოკალით-მეთქი კაცი?! _ უკვე ყვირის ლექსო და როგორღაც შეშინებული გვიყურებს. თითქოს საკუთარი შიშის დასაფარად გვიყვირის.
_აბა, ჩასხედით ურემში! _ ამბობს მკაცრად, მაგრამ გაბზარული ხმით. მგონი, ეშინია, რომ ზურგით დაჯდეს ჩვენსკენ, შეიძლება იმედოვნებს, რომ არც დავუჯერებთ, მაგრამ ჩვენ მორჩილად ვსხდებით. შვებასაც კი ვგრძნობ, რომ ვიღაცა უფროსი წყვეტს, ახლა რა უნდა ვქნათ.
მთელი გზა ხმა არ ამოგვიღია. არც გვიკითხავს, სად მივყავართ. თუმცა ისედაც ვხვდებოდი.
მართლაც, მილიციის კორპუსთან გავჩერდით.
_მომყევით, _ უკვე რიხით თქვა ლექსომ.
როგორც ცუდ სიზმარში, ისე ვარ. კუსპარას ფერი არ ადევს. თვალები რაღაც ერთ საათში ჩასცვენია და ჩამუქებია.
_კუსპარ, - ვეუბნები, -_ ნურაფრის გეშინია.
_დიტო პაპა მოვკალი. _ მეუბნება ისე წყნარად, გული ყელში მებჯინება და ლამის ვიღრიალო.
_არ მოგიკლავს. შეიძლება, მე გამივარდა. თოფი დატენილი ყოფილა... საიდან უნდა გვცოდნოდა... _ ვამშვიდებ და უცებ ვგრძნობ, რომ თვითონაც ვმშვიდდები როგორღაც.
ბიძინას კაბინეტში ჯერ ლექსო შედის. გულზე ლოდი მაწევს, მაგრამ მაინც ვამჩნევ, როგორი საზეიმო და მრავალმნიშვნელოვანი სახე აქვს, როგორ ჩქარობს ბიძინას თანადგომა გაუწიოს. გამაცივა, ჩვეულებრივი საღებავაქერცლილი კედლებიც კი მტრულად შემოგვცქერიან. ახლა, ალბათ, კოლონიაში დამამწყვდევენ... კუსპარას სახლში გაუშვებენ, ცხადია, ვინ რას მოსთხოვს რვა წლის ბავშვს... როგორ უნდა იყვნენ მარტო... შიმშილით და სიცივით დაიხოცებიან... მაგრამ... ისე რომ ვუთხრათ... კუსპარას რომ გაუვარდა... ის მაინც არასრულწლოვანია, და მეც არ დამიჭერენ...
ორ წუთში ყველაფერი აირია. ბიძინა გიჟივით გამოვარდა კაბინეტიდან... ხან ერთს გვიყურებს, ხან მეორეს, ისეთი თვალები აქვს, გაგვლეჯს ალბათ. კუსპარა მკვდრისფერი გახდა. მეც ენა გადავყლაპე თითქოს.
_მოკალით, ნაბიჭვრებო?! ვინ დაგიქირავათ? გიყიდეს? მაშინებთ, ხომ? _ უცებ მომვარდა და საყელოში ჩამაფრინდა. – მითხარი, შენი დედაც, ვინ დაგავალა!.. ვინ დაგავალა-მეთქი, შენი!.. იცი, ვის ჩავრევ საქმეში? იცი, ვის?!
ვერაფერს ვხვდები, ვცდილობ, ხელი გავაშვებინო, ერთი რომ ძლიერად ავუკრა, გვერდზე მოვისვრი, მაგრამ არ მინდა, უარესად გავაგიჟო.
_ახლავე თქვი, ვინ დაგიკვეთა, თორემ აქვე ჩაგაძაღლებ! _და ხელი ქამარზე დაკიდებული პისტოლეტისკენ წაიღო.
ახლა ისეთი გაცოფებულია, მართლა შემეშინდა, არ მესროლოს. კუსპარა მთელი ხმით აღრიალდა. ირგვლივ რამდენიმე კაცი შეიკრიბა, თანამშრომლები, მაგრამ ხმას არავინ იღებს, არც ბიძინას დამშვიდებას ბედავს ვინმე. ვიგრძენი, რომ პანიკამ ამიტანა.
_ვის უნდა დაევალებინა, ბიძინა ბიძია, შემთხვევით გაგვივარდა... ურემზე ედო...
სახეში მაგრად მომხვდა სქელი მუშტი. სისხლი ამიდუღდა, ძლივს ვიკავებ თავს, არ ვეცე, მაგრამ კუსპარას შეშლილ სახეს ვხედავ და თავს ვიოკებ.
_შემთხვევით, არა? შემდეგი ვინ დაგავალეს? ვისი რიგია? ჩემი ცოლის? ჩემი შვილის? თუ ჩემი?! _ ხავის გიჟივით. პირიდან დორბლი სცვივა და საშინელი სანახავია. _ თქვენ მაჯობებთ? ვის? ბიძინას?! ახლა განახებთ სეირს! ყველას განახებთ! არავის აზრად რომ აღარ მოუვიდეს ბიძინას შეშინება, აქეთ შევაშინებ ყველას!..
_წამოიყვანეთ! – უბრძანა თავის ხელქვეითებს, _ სად მოკალით ის კაცი! გვამი მაჩვენეთ!
მე და კუსპარა თითქმის ძალით ჩაგვათრიეს კიბეზე და მანქანაში ჩაგვსვეს. კუსპარა აღარ ტირის. სახე წაშლია. ბრაზმა ლამის დამახრჩოს.. კუსპარას მხრებზე ხელი მოვხვიე და ჩავიხუტე. თვითონაც იმ წამსვე მომეკრო მოცახცახე პატარა სხეულით.
გზადაგზა ვიღაცეები ემატებიან. მთელ ქუჩაზე გადაძახილები და ქოქოლა ისმის. რამდენიმე მანქანა აივსო. ბიძინა ჩვენს მანქანაში ჩაჯდა, მძღოლის გვედით, მანქანა ღმუილით მოწყდა ადგილს.
_შეგაჩვენებთ, შეგაჩვენებთ ღმერთი... _ იწყევლება გზაზე ვიღაც ხანშიშესული ქალი და ცრემლად იღვრება. დიტო პაპას ნათესავია. _ რა კაცი მოკალით, თქვე უჯიშოებო, იმის ფრჩხილის ღირსი არა ხართ მთელი ოჯახი, ვენაცვალეეე...
კივილი სადღაც უკან რჩება და ქვა-ღორღიან გზაზე მანქანის რახრახში იძირება. მძღოლი ძალიან ჩქარობს, ბიძინას მრისხანების ეშინია...
მალე გზაზე დიტო პაპას ურემიც გამოჩნდა. მანქანის გაჩერებისთანავე ბიძინა გადმოხტა და ურემს ეცა. ნელ-ნელა დანარჩენი მანქანებიც მოვიდა. აქა-იქ შეძახილები ისმის. ჩვენ მანქანაში ვსხედვართ, ერთი მილიციელი გვდარაჯობს, სახე გაქვავებია. მახსოვს, ჩემს ბავშვობაში მამაჩემის სახლში უქეიფია ხშირად. ცდილობს, არ შეგვხედოს.
_ეს რა გიქნიათ, _ ამბობს მერე გამკიცხავად.
_ძია ნიკო, არ გვინდოდა... დიტო პაპას რომ ჩვენი შინებოდა, ხომ არც წაგვიყვანდა და არც თოფს დაგვიდებდა ცხვირწინ, - მომეცა იმედი.
ნიკო აშკარად შემცბარია.
_არ ვიცი, არ ვიცი... _ გადასარევადაც იცის, მაგრამ ამასაც ბიძინასი ეშინია.
მერე გარეთ გადმოგვათრიეს.
ყველა აღშფოთებულია.
ყველა სიძულვილით გვიყურებს.
თითქოს ცუდ სიზმარში ვარ და ეს ყველაფერი ჩემს თავს არ ხდება. ნეტა მალე დამთავრდეს ეს დღე, ჩამსვან ციხეში და დამთავრდა..
მაგრამ, კუსპარა.. ბიძინა ისეთი გამხეცებულია, ესეც არ ჩასვას... არა, ვერ ჩასვამს... არასრულწლოვანია... არასრულწლოვანი კი არა, პატარა ბავშვია. თითებთან გამოხეული რეიტუზი აცვია... ხეებზე კონწიალის მეტი არაფერი იცის... `დედაენას~ სწავლობდა სულ ახლახანს... არა, ვერ ჩასვამს კუსპარას... ოღონდ მალე ჩაიაროს ამ საათებმა... მამამ ჯერ ალბათ არაფერი იცის... საწყალი, სულ გაგიჟდება...
ხმამაღალი გადაძახილები არ წყდება. აღგზნებული სახეები ნელ-ნელა სისხლით ივსება... თვალები გადმოცვენაზეა... ერთმანეთს ახელებენ ყოველი სიტყვით... ეს რეები ხდებაო... რა განუკითხაობააო... ყველას ამოგვხოცავენო მასე... ეს ლეკვები ახლა რომ ამას გააკეთებენ, მერე რაღაც იზამენო... საზოგადოებისთვის საშიშნიო... და კანონი დღეს არ კანონობსო... ისევ თავისუფლად ივლიანო... შვილები გვყავსო... ამათი დამკვეთები აღარ გაჩერდებიანო... `ლინჩი~, `ლინჩის წესითო~...
სადღაც გამიგია `ლინჩი~, მაგრამ აღარ მახსოვს, რას ნიშნავს...
რა ხდება... გარშემო წრეს გვარტყამენ... ჯერ ძალიან შორიდან... მერე წრე ვიწროვდება... მძიმე ოხშივარი მეცა, გონდაკარგული ხალხის...
გულმა რეჩხი მიყო... კუსპარას გავხედე _ პირი ნემსივით დაწვრილებია მოწრუპულ წაწვეტებულ ნიკაპზე. თვალები კი, _ ღმერთო, რა სჭირს ამ ბავშვს. ბავშვიც აღარ არის თითქოს. დაგეშილი პატარა ნადირია, მგლის ხროვაში მომწყვდეული.
ბრბო შეჩერდა. როგორღაც დაბნეულები ჩანან ყველანი. უცნაური სახეებით თვალს არ აცილებენ ბიძინას, მზად არიან მის ფეხქვეშ ქვები ლოკონ. უცებ ერთ-ერთი მართლაც დაიხარა, თითქოს ჩემს ფიქრს ასრულებსო, მაგრამ ქვა კი არ ალოკა, ხელში აიღო და შემომხედა.
გული კინაღამ გამიჩერდა, ისე... ყველას თვალებით შემომხედა. მხოლოდ მას ვუყურებდი, მაგრამ ყველას თვალებს ვხედავდი მასზე. კაცმა თვალმოუცილებლივ დამიმიზნა ქვა და მესროლა. განზე გაწევა მოვასწარი და ქვა ამცდა. უცებ ყველაფერს მივხვდი და ვიღრიალე. თითქოს გაიგებს და მიშველს ვინმე. სადღაც... ადამიანი...
ბავშვს ხელი ვტაცე და გაქცევა ვცადე. მაგრამ წრე ამასობაში შეკრულიყო. ჩემმა მოძრაობამ გამოაფხიზლათ... სათითაოდ დახრა და ქვების აღება დაიწყეს...
_ნახე, დედა... _ უცებ ბრბოსკენ თითი გაიშვირა კუსპარამ. უცნაურად მშვიდი ხმა აქვს.
_დათუნა, გაიქეცი, ტყეში დაიმალე, _ ვუყვირე, მაგრამ ამ დროს ჭახანი გავიგონე, თითქოს რაღაც გასკდაო ჩემს გვერდით, და დათუნა მოცელილივით დაეცა. შეშლილი თვალები ღია და უმოძრაო აქვს... საფეთქელიდან სისხლმა იჩქეფა.
ფეხებშორის შეუკავებლად წამომედინა ცხელი ნაკადი.
ეს ჩემი ხმაა.. თუ ვიღაც სხვა ბღავის ჩემი მკერდიდან...
საშინელი ტკივილი მხარში...
...ზურგში...
...ფერდში..
...მუცელში..
...ყველგან... განუწყვეტლივ...
...პირში სიმლაშე და ბლანტი სისველე...
...აუტანელი ტკივილისგან ჩავიკეცე...
...ყველა მხრიდან მოფრინავს ქვები...
...ხელებს ვიფარებ სახეზე...
...თავზე...
...კეფაში… საშინელი დარტყმა...…
სხვისი ხმა მკერდიდან ჩამიწყდა...
...ხავილი ამომდის...
...და უცებ ვხედავ დედას...